«تنلش» به کارگردانی احمد بیگی روی صحنه میرود. بیگی درباره مفهوم و جهان این نمایش گفت: این عنوان فراتر از یک توصیف جسمانی، به وضعیت انسانی اشاره دارد که در مرز شکست و سکوت قرار گرفته است. «تنلش» نوعی زوال آگاهانه است؛ وضعیتی که در آن انسان نه لزوما توان حرکت ندارد، بلکه گاهی حتی میل به حرکت و تغییر را نیز در خود از دست میدهد. مخاطب در جریان اجرا ممکن است خود را همردیف شخصیتهای نمایش ببیند و با این پرسش مواجه شود که «تنلش» زندگی من کیست و خودم در کجای این ماجرا ایستادهام؟
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
این کارگردان با اشاره به شرایط اجتماعی و نگرانیهای ناشی از احتمال جنگ، ناامنی و آینده نامعلوم، گفت: جنگ همیشه با صدای توپ و موشک همراه نیست و گاهی میتوان آن را از خلوتی خیابانها، نگاه آدمها و سکوت شهر احساس کرد. من نه میتوانم آغازگر جنگ باشم و نه بهتنهایی میتوانم جلوی آن را بگیرم؛ اما یک مسوولیت برای خودم قائلم و آن ادامه دادن کار فرهنگی است.
او با اشاره به تجربه تاریخی تئاتر ایران در دوران جنگ هشتساله ایران و عراق افزود: حتی در آن سالها نیز مخاطبان تئاتر حضور جدی داشتند و سالنهای تازهای شکل گرفتند. این موضوع نشان میدهد هنر در سختترین شرایط هم میتواند کنار مردم بماند و فرصتی برای تامل و مواجهه با واقعیت فراهم کند.
بیگی تئاتر را نه پناهگاهی برای فرار از واقعیت، بلکه فرصتی برای مکث و مواجهه با آن توصیف کرد و یادآور شد: هنر حتی اگر نتواند پاسخ روشنی برای پرسشهای مخاطب داشته باشد، باید او را با پرسشهای تازهای روبهرو کند. من حتی در این شرایط نیز مصمم هستم کاری برای ایرانی بودنمان انجام بدهم و معتقدم هیچچیز نباید بهانهای برای کنار کشیدن ما باشد.
او با تاکید بر اینکه شرایط دشوار اجتماعی و سیاسی نباید بهانهای برای کاهش کیفیت آثار باشد، ادامه داد: گروه من از کیفیت اثر کم نمیگذارد تا بعدا مشکلات را به گردن جنگ، شرایط اقتصادی یا اتفاقات بیرونی بیندازد. ما وظیفه داریم کاری را … …