تغییر چهره الهام حمیدی ؛ تعجب حق ماست، تحقیر نه

عصر ایران ؛ نهال موسوی - تصویر الهام حمیدی بازیگر چند روزی است در شبکه‌های اجتماعی دست‌ به‌ دست می‌شود و بیشتر کسانی که آن را دیده‌اند، پس از حیرت نخست، به نکوهش رسیده‌اند: «چرا با چهره‌ات این کار را کردی؟» 

ما عادت کرده‌ایم چهره‌ی آدم‌های مشهور را کمی مال خودمان بدانیم، چون سال‌ها آن را بر پرده و قاب گوشی دیده‌ایم و با آن خو گرفته‌ایم. اما پاسخ ساده‌ی این «چرا» همین است که آن چهره از آن خودش است. نه ملک عمومی است و نه امانتی که به ما سپرده باشند.

او در مقطعی از زندگی، به دلایلی که ما نمی‌دانیم، تصمیمی گرفته است. شاید فشار حرفه، شاید ترس از گذر زمان، شاید توصیه‌ی اطرافیان، شاید هم فقط میل به این‌که در آینه از خودش بیشتر خوشش بیاید. 

هر کدام از این‌ها که باشد، تصمیم با او بوده و تنها کسی که حق دارد از نتیجه راضی یا پشیمان باشد، خود اوست. حتی ممکن است همین حالا پشیمان باشد. جراحی و تزریق و ترمیم معمولاً راه برگشت آسانی ندارند، و کسی که خودش از نتیجه دل‌ خوش نیست، به طعنه‌ی غریبه‌ها نیازی ندارد.

این ماجرا تازگی هم ندارد. در جهان، رنه زلوگر بازیگر هالیوود پس از ظاهرشدن با چهره‌ای تازه هفته‌ها سوژه‌ی تمسخر و گمانه‌زنی بود، تا آن‌که گفت زندگی‌اش عوض شده و حالا خوشحال‌تر و سالم‌تر است. یعنی جمعیتی که حکم می‌داد، از درون ماجرا چیزی نمی‌دانست.

کورتنی کاکس بازیگر سریال معروف فریندز (دوستان) سال‌ها بعد علنا گفت در جوانی در تزریق‌های صورت زیاده‌روی کرده و پشیمان است و بخشی از آن‌ها را برطرف کرده. این اعتراف شاید بیش از هر نقدی به دیگران کمک کرد. 

در طرف دیگر، جاسلین وایلدنستاین سال‌ها نماد «افراط» ماند، بی‌آن‌که کسی چندان بپرسد پشت آن چهره چه انگیزه‌ها و رنج‌هایی بوده است.

در داخل کشور هم نمونه کم نیست، و جالب است که همه‌ی آن‌ها به زیبایی ربطی ندارند. تغییر چهره‌ی ابوالفضل پورعرب را به یاد بیاورید. 

عکسی از او در حاشیه‌ی یک گردهمایی هنرمندان منتشر شد که اثر بیماری چهره‌اش را کاملا دگرگون کرده بود و فرضیه‌ها یکی پس از دیگری ساخته شد. توجه رسانه‌ها به این تغییر چنان بالا گرفت که به جلد یک ماهنامه‌ی مد و سبک زندگی آن زمان رسید.  …