دبیر که خودش قهرمان المپیک سیدنی و جهان بوده، در سال ۱۳۹۸ سکان فدراسیون کشتی را به دست گرفت. او در جایگاهی قرار گرفت که پیش از آن مدیران و قهرمانان بزرگی در آن حضور داشتند و انتظارات از رئیس جدید هم به همان اندازه بالا بود. با این حال، آنچه در سالهای بعد اتفاق افتاد، فراتر از حفظ جایگاه سنتی کشتی ایران در جهان بود.
برای فهم ابعاد این موفقیت، کافی است به المپیک پاریس نگاه کنیم. کشتی ایران در این رقابت‌ها هشت مدال به دست آورد؛ دو طلا، چهار نقره و دو برنز. این تعداد دو برابر مدال‌های کشتی ایران در المپیک توکیو بود. سعید اسماعیلی و محمدهادی ساروی به مدال طلا رسیدند و حسن یزدانی، رحمان عموزاد، امیرحسین زارع و علیرضا مهمدی مدال نقره گرفتند. امیرعلی آذرپیرا نیز به همراه امین میرزازاده مدال برنز کسب کردند.
این نتیجه فقط یک موفقیت مقطعی نبود. اهمیت آن در این بود که ایران توانست در هر دو رشته آزاد و فرنگی، نمایشی درخور توجه داشته باشد و در شرایطی که رقابت جهانی کشتی هر سال دشوارتر می‌شود، همچنان در جمع قدرت‌های اصلی باقی بماند.
اما اگر کسی تصور می‌کرد درخشش پاریس نقطه اوج کارنامه کشتی ایران است، مسابقات جهانی ۲۰۲۵ زاگرب پاسخ دیگری داشت. ایران در اتفاقی تاریخی، برای نخستین بار قهرمان تیمی جهان در هر دو رشته آزاد و فرنگی شد. فرنگی‌کاران ایران با ۱۸۰ امتیاز و اختلافی چشمگیر نسبت به رقبا به مقام نخست رسیدند و تیم آزاد هم با ۱۴۵ امتیاز قهرمانی جهان را به دست آورد.
چنین موفقیتی از یک جهت اهمیت ویژه‌ای دارد: کشتی ایران دیگر صرفاً به چند ستاره بزرگ و مدال‌آور متکی نبود. دو تیم ملی در دو رشته متفاوت توانستند در یک رقابت جهانی، بالاتر از رقبای قدرتمند خود قرار بگیرند. این اتفاق نشانه‌ای از ظرفیت گسترده‌تر کشتی ایران و کیفیت کار در سطوح مختلف این رشته بود. …
دانلود از کافه بازار
