چرا قصه زندگی‌مان را تعریف می‌کنیم یا می‌نویسیم؟ چرا شاعر احساسش و نویسنده زندگی‌نامه‌اش را در قالب قصه می‌نویسد؟ چرا روزمرگی‌ها، رخدادها و لحظات تلخ یا شیرین زندگی را مدام برای دیگران بازگو می‌کنیم یا گاهی آنها را مکتوب می‌کنیم؟ چرا حس می‌کنیم باید آنها را با دیگران در میان بگذاریم؟ امروزه انسان‌ها با هوش مصنوعی سخن می‌گویند و برای او می‌نویسند و گفته می‌شود بیشتر گفتن‌ها و نوشتن‌ها با هوش مصنوعی برای تراپی (درمان) است.
یک پاسخ به پرسش چرا به گفتن و نوشتن نیاز داریم، این است که ناتوانی در روایت تجربه‌ها، نوعی خفگی ایجاد می‌کند. آن‌قدر تجربه‌ها در ذهن ما سنگین می‌شوند که فقط با گفتن‌شان، با روایتشان، می‌توانیم کمی سبک شویم. گویی گفتن و نوشتن نسیم خنکی است در فضای خفه‌کننده دنیای معاصر. اگر این تجربه‌ها، گفته و نوشته نشوند، ذهن ما فرو می‌پاشد. وقتی دوستی را می‌یابیم که به دلتنگی‌های ما گوش میدهد یا می‌نویسیم ولو برای هوش مصنوعی، احساس سبکی و راحتی می‌کنیم. تا قبل از گفتن یا نوشتن تجربیات زیسته، بی‌تاب هستیم، اما بعد از گفتن و نوشتن احساس راحتی می‌کنیم. بنابراین گفتن و نوشتن تجربیات روزمره زندگی، نوعی توان‌یابی و قدرت‌یابی است. حتی اگر بخش‌هایی از روایت را بزرگ‌نمایی کنیم یا برخی قسمت‌ها را نادیده بگیریم، باز هم بیان و نوشتن روزمره‌ها سودمند است؛ چون ما را از تنش روانی نجات میدهد. اما چرا با گفتن و نوشتن احساس سبک‌شدن می‌کنیم؟ چون با بیان و نوشتن درباره چیزها، در واقع آنها را معنا می‌کنیم. تا زمانی که چیزی را به زبان نیاوریم یا ننویسیم، ذهنمان پراکنده و آشفته می‌ماند. اما وقتی آن تجربه را روایت می‌کنیم، در واقع آن را صورت‌بندی و منسجم می‌کنیم و برایمان معنادار می‌شود. معنادادن به … …
دانلود از کافه بازار
