گسترش اعضای این دو مجموعه و پیوستنِ کشورهای جدید به بریکس، حاکی از اهمیتِ روزافزونِ ائتلافهای شرقی است. در اولی، چین، روسیه، هند و کشورهای آسیای مرکزی دربارۀ امنیت، حملونقل و همکاری اقتصادی گفتوگو کردند و در دومی، قدرتهای نوظهور درخصوصِ تجارت، انرژی، فناوری و نقشآفرینی در نهادهای جهانی به رایزنی پرداختند. اهمیتِ این دو نشست به بیانیههایشان محدود نیست؛ آنها نشان میدهند کشورهایی با منافع متفاوت، بیش از گذشته میکوشند مسیرهای همکاری، تجارت و تأمین مالی را متنوع کنند. آیا نظم جدیدی در حال شکلگیری است که در آن بازیگرانِ بیشتری قادرند قواعد، مسیرها و نهادهای موردنیازشان را ایجاد کنند؟ اتحادِ کشورهای نامتحد
هجدهمین اجلاسِ بریکس در دهلینو، 12 و 13 سپتامبر، با حضور رهبرانِ کشورهای عضو برگزار شد. این گروه اکنون 11 عضو دارد و تقریباً نیمی از جمعیتِ جهان را نمایندگی میکند. اعضا در بیانیۀ پایانی بر همکاری اقتصادی، استفادۀ بیشتر از ارزهای ملی، تقویتِ پرداختهای فرامرزی، اصلاحِ نهادهای مالیِ بینالمللی و افزایشِ نقشِ «کشورهای جنوب جهانی» تأکید کردند.
بریکس و شانگهای را نباید اتحادهای سیاسیِ یکپارچه قلمداد کرد. هند و چین رقیبِ یکدیگرند، ایران و عربستان منافعِ متفاوت دارند و هند همزمان با روسیه، چین و آمریکا روابطِ گسترده دارد. همین تفاوتهاست که این همنشینی را به پدیدهای قابلتوجه تبدیل میکند. کشورهایی که در بسیاری از مسائل با هم اختلاف دارند، در برخی زمینهها به این نتیجه رسیدهاند که همکاریِ جمعی میتواند قدرتِ چانهزنی را افزایش دهد. …
