ابطال دعوی «دیپلماسی علیه نفت»

جوان آنلاین: بحث پردامنه در فضای سیاسی کشور این روز‌ها دعوای کسانی است که وقتی قیمت نفت با اقدامات میدانی بالا می‌رود، از اقدامات دیپلماتیک که آن را پایین می‌آورد، انتقاد شدید می‌کنند. مثلاً نشست فردا در عمان یا حتی همین حضور رئیس‌جمهور در اجلاس بریکس و سخنان او را بشدت نقد می‌کنند. پزشکیان در حاشیه‌ی بریکس گفت که امریکا اگر محاصره و دشمنی را کنار بگذارد، تنگه را باز می‌کنیم. 

منتقدان حتی سخنگوی وزارت‌خارجه را به تلویزیون می‌آورند و مستقیماً او را در این‌باره سؤال‌پیچ می‌کنند. این صورت رسمی کار است، در شکل غیررسمی افراد را به خیانت و نفوذی‌بودن هم متهم می‌کنند. همین افراد گاهی به مسئولان نظامی و مذاکره‌کنندگان ارشد نیز چنین نگاهی دارند و مثلاً اگر عاصم منیر به ایران آمد، او را فرستاده‌ی ترامپ برای پایین نگه‌داشتن قیمت نفت می‌دانند و از مسئول ایرانی که او را در آغوش گرفته می‌خواهند که لباسش را عوض کند! این نوع نگاه در توهین به فرماندهان سابق که تمامی آنان به شهادت رسیدند نیز وجود داشت. واضح است که برخی از اینان- نه همگی- واقعاً با دلسوزی چنین گمان می‌کنند که باید اجازه داد قیمت نفت اوج بگیرد تا مجموع اهداف ایران که بازدارندگی و جلوگیری از جنگ آینده است، محقق شود؛ و نیز روشن است که میانجی‌ها واقعاً میانجی نیستند و بازو‌های امریکا هستند. اما یک چیز دیگر هم روشن است، این‌که بیشتر منتقدان یک پیج اینستاگرام دارند یا یک میز ثابت در رسانه‌ملی و تمام. این‌گونه هر چیزی را می‌توانند به‌راحتی بر زبان بیاورند. نه دغدغه دولتی‌ها برای اداره کشور را دارند و نه تصمیم نظامیان برای تدبیر جنگ را. پس تحلیل‌های‌شان خیلی یله و ر‌ها می‌شود. یک تحلیلگر واقعی باید خودش را جای عالی‌ترین مقامات کشور بگذارد و بعد ببیند چه می‌خواهد بگوید. نه این‌که از سر بی‌خیالی و سرخوشی هر چیزی را بلغور کند. وقتی چنین نگاهی نباشد، استدلال‌ها یا زاویه‌ی نگاه منتقدان بسیار ساده و سطحی می‌شود و اتفاقاً گاهی آن‌قدر استدلال بوی سیاسی‌زدگی می‌دهد که آدم شک می‌کند که منتقد دنبال چیست! …