هر ناظر منصفی میتواند بپذیرد که اینترنت امروز، آن چیزی نیست که کاربران در ابتدا انتظارش را داشتند. نشانههای فرسایش فرهنگی دیگر قابل چشمپوشی نیستند. اینترنت بهتدریج در حال بلعیدن خودش است.
غولهایی مانند متا و گوگل بهدلیل نقض حریم خصوصی و آسیبهای روانی ناشی از سازوکارهای اعتیادآور پلتفرمهایشان، با پروندههای حقوقی سنگینی روبهرو شدهاند. مدارس استفاده از تلفنهای هوشمند را محدود کردهاند و کشورهای مختلف نیز بهدنبال ممنوعیت استفاده افراد زیر ۱۶ سال از شبکههای اجتماعی هستند. والدین نگران فرزندانیاند که رویای ستاره شدن در شبکههای اجتماعی را در سر میپرورانند، در کازینوهای آنلاین گرفتار میشوند یا به جریانهای افراطی میپیوندند.
هوش مصنوعی مولد نیز که زمانی فناوری سرگرمکننده و چیز تازهای به نظر میرسید، حالا به موتور قدرتمندی برای تولید محتوای بیارزش در اینترنت تبدیل شده است. فیدها و بخش نظرات شبکههای اجتماعی از مطالب بیمعنا و گاه چندشآور پر شدهاند. کاربران همزمان با خبرهایی درباره جایگزینی نیروی کار انسانی با هوش مصنوعی، محو شدن مرز واقعیت و خیال و کاهش تواناییهای شناختی، بیش از گذشته نسبت به این فناوری احساس نگرانی میکنند. حتی مراکز دادهای که زیرساخت این فناوری را تامین میکنند، به موضوعی بحثبرانگیز و سیاسی تبدیل شدهاند. …

بازار

































































































































































