[محمدعلی فیاض‌بخش] خزان در خزان

در یک چشم دیدیم که آن قامت نستوه اگرچه آرام گرفته است، چه تلاطم و تموّجی را در همه‌ی آفاق برانگیخته است؛ طمأنینه‌ی صدای پرجوهرش هرچند به خاموشی گرائیده، چه پژواکی را در سرسرای زمانه و گیتی درافکنده است؛ برق نگاهی که هرچند بی‌فروغ شده، چه شعله‌هایی را در دل‌ها به هیمه‌ی عمری مجاهدت و تربیت به التهاب و لهیب کشانده است...

نقل مرحوم علامه کرباسچیان در چگونگی یافتن مرحوم استاد رضا روزبه برای تصدی مدیریت مدرسه، هرچند بارقه‌هایی از امداد و مسببات غیبی را در ذهن متبادر می‌کند، انگیزه‌مندی و تلاشگری وی را در یافتن همفکرانی دین‌مدار نیز سخت متجلی می‌سازد. در آن روزگاران، یافتن افرادی که به ظاهر، صلاحیت چنین مسئولیتی را داشته باشند چندان دشوار نبود و شناسایی چنین افرادی که فقط ویژگی‌های مدیریت آموزشی را احراز کرده باشند در توان جست‌وجوگری علامه بسیار سهل و آسان می‌نمود. 

نگاهی به تاریخ فعالیت مدرسه‌داری در آن روزگار صحت این ادعا را به اثبات می‌رساند. لیک وسواس و بلکه همه‌ی هدف علامه آن بود تا بستری را که برای مدرسه می‌گسترد جز به زفافِ عفاف و طهارت تربیت دینی حجله نپردازد.

هرچند این قلم سرشکسته‌تر از آن می‌نماید تا از روزبه(ره) بسراید، و نیز صاحب این رقم توفیق بلندی در درک نزدیک آن شاهد قدسی نداشته است، باید گفت که حضور وجود روزبه، خود هیمه‌ای گرمی‌بخش و جان‌فروز برای سر کشیدن هرچه پرلهیب‌تر آتش خلوص دینی علامه بود.

 مرحوم روزبه به حق وجودی پیچیده در هاله‌ای از قدس بود و حضوری سراپا مراقبانه در پیشگاه پروردگار خود داشت. تعبیر «سلمان» در مورد او، که بازآفریده‌ای از ذوق برخی همکاران و شاگردان اوست، الحق دشواری درک مقام صاحب اصلی این اسم را آسان می‌کند.

 عنایت و حساسیت عجیب استاد روزبه(ره) بر خلوص فهم دینی و مبانی شریعت جای گفت‌وگو نداشت؛ همان شخصیتی که هیمنه‌ی علمی او در بسیاری از رشته‌ها همچون ریاضی و فیزیک و نجوم و طبیعیّات حیرت‌آور و اعجاب‌انگیز می‌نمود. 

روزبه ذوب در قرآن و عترت بود. همچنین در طریقت تعبد شریعت در اوج ادب بندگی می‌زیست. نشانه‌های صدق‌آمیز شریعت، که در وجود روحانیان راستین متجلی بود، برای روزبه از هر سنگ ‌نشانی برای ره کشیدن به کعبه‌ی مقصود، درخشان‌تر و حجت‌آورتر می‌نمود.  …