یکی از اصحاب حضرت علی(ع) بهنام هَمَّام از ایشان دربارۀ اوصاف پارسایان میپرسد، حضرت در پاسخ میفرمایند: «پارسايان در دنيا اهل فضيلتاند. سخن آنان صواب و جامۀ آنان ميانهروی و روش آنان فروتنی است. چشم را بر آنچه خداوند بر آنان حرام کرده است، میبندند و گوش را به علمی میسپارند که نافع است. پارسايان در سختی و بلا، چنانند که گویی در آسايش و راحتی فرود آمدهاند و اگر اجل مقدری که خداوند بر آنان معين کرده است نبود، ارواح آنان از شوق ثواب و خوف عذاب، يک لحظه هم در کالبدشان باقی نمیماند. خالق چنان در دل آنها بزرگ است که هر چه غير اوست در ديدگانشان کوچک است. پارسایان گویی بهشت را میبينند و در ميان نعیم بهشت نشستهاند و گویی جهنم را میبينند و در عذاب جهنماند. دل پارسايان محزون است و ديگران از شر آنان ایمناند و بدنشان لاغر، خواستههاشان اندک و نفسشان عفيف است».
در عصر معاصر آیتاللهالعظمی سیدموسی شبیریزنجانی، مصداق تام این اوصاف بودند؛ عالم پارسایی که ساعات پایانی یکشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۵ در ۹۹سالگی دعوت حق را لبیک گفت و به ملکوت پیوست. چند روز پیش از درگذشت ایشان، دفترشان دربارۀ وضعیت جسمانیشان اطلاعیهای صادر کرد. طبق این اطلاعیه، آیتالله شبیری شامگاه جمعه ۲۷ شهریور به دلیل عارضۀ ریوی در بیمارستان قم بستری شده بود و تحت مراقبت پزشکی قرار داشت و در روزهای بعد، گزارشهایی دربارۀ خونریزی معده و وخامت وضعیت جسمانی ایشان منتشر شد.
جانشین پدر
سیدموسی شبیریزنجانی، ۱۰ اسفند ۱۳۰۶ (۸ رمضان ۱۳۴۶ قمری) در قم بهدنیا آمد و به احترام حضرت معصومه (سلامالله علیها) موسى نام گرفت. پدرش آیتالله سیداحمد حسینىزنجانى، فقیهى بزرگ و پارسایى متخلّق به اخلاق الهى بود و بر ابواب مختلف فقه احاطه و اشراف کامل داشت. سیداحمد زنجانی در محافل علمی به «حافظۀ عجیب» شهرت داشت؛ گفته میشود تمام فقه را بهصورت استدلالی و با ذکر ادله از حفظ در ذهن داشت. سیداحمد در دوران جوانی خود با امام خمینی و سیدمحمد محققداماد هممباحثه بود؛ بنابراین خانوادۀ شبیری از همان نسل نخست شاگردان حوزۀ نوپای قم بودند. …
