بهگزارش پیوست، فناوری اطلاعات دیگر با ریتم راهآهن و برق منتشر نمیشود. در برآورد تازه سازمان جهانی مالکیت فکری، متوسط فاصله پذیرش رایانه شخصی و تلفن همراه در کشورهای مختلف ۱۴ سال بوده، این فاصله برای اینترنت به شش سال، برای 2G به هشت سال، و برای 4G به تنها دو سال رسیده است.
این کاهش یک پیام مهم برای کشورهایی مانند ایران دارد: زمانی که یک نسل فناوری ظرف چند سال در جهان منتشر میشود، چند سال تاخیر دیگر بخش کوچکی از مسیر نیست؛ ممکن است بخش قابلتوجهی از عمر همان نسل فناوری باشد.
مطالعه WIPO با بررسی ۳۱ فناوری در ۱۳۹ اقتصاد نشان میدهد فاصله زمانی پذیرش فناوریها طی دو قرن بهشدت کاهش یافته است. اما بخش مربوط به فناوری اطلاعات یک نکته مهمتر هم دارد و نشان میدهد سرعت رسیدن فناوری به یک کشور لزوماً شکاف دسترسی را کاهش نمیدهد. آنچه بعد از ورود اتفاق میافتد میتواند فاصله دیگری ایجاد کند.اعداد جدول برآورد WIPO از تأخیر پذیرش هر فناوری، بر حسب سال هستند؛ یعنی فاصله زمانی میان سال اختراع فناوری و زمانی که آن فناوری در کشورهای مختلف به سطح قابلاندازهگیری از پذیرش رسیده است. «میانگین» متوسط این تأخیر در کشورهای بررسیشده را نشان میدهد، «انحراف معیار» میزان تفاوت میان کشورها را، و صدکهای ۱، ۱۰، ۵۰، ۹۰ و ۹۹ توزیع این تأخیرها را نشان میدهند؛ صدک ۵۰ همان میانه است.نسل جدید فناوری سریعتر از نسل قبل میرسد
رایانه شخصی که WIPO تاریخ اختراع آن را ۱۹۷۳ در نظر گرفته، بهطور متوسط با ۱۴ سال تاخیر میان کشورهای نمونه منتشر شده است. برای اینترنت این فاصله فقط ۶ سال است. بعد از آن شبکههای موبایل در مقیاسی حتی سریعتر گسترش پیدا کردهاند. این اعداد با فناوریهای فیزیکی قدیمی قابل مقایسه نیستند، در همان مطالعه متوسط تاخیر برق ۴۹ سال، خودرو ۳۹ سال و راهآهن باری ۷۵ سال برآورد شده است. هدف از این مقایسه مرور تاریخ فناوری نیست و تفاوت در سرعت چرخه انتشار را نشان میدهد. …
