ماجرا به سال ۱۳۶۸ بازمیگردد. زمانی که بخشی از محوطه شمالی موزه هنرهای معاصر برای ایجاد حدود ۷۵غرفه و با هدف حمایت از خوداشتغالی، هنرمندان و عرضه صنایعدستی واگذار شد. این واگذاری برای یک دوره یکساله تعریف شده بود و تمدید آن نیز تا حدود سالهای ۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ ادامه یافت. پس از آن، قرارداد تمدید نشد و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد که زمین برای نیازهای موزه مورد احتیاج است.
با این حال، غرفهها باقی ماندند، تعدادشان افزایش یافت و مجموعهای که مأموریتی محدود و موقت داشت، به بازارچهای با بیش از ۲۰۰ واحد تجاری تبدیل شد. اکنون میتوان این ماجرا را از منظر افکار عمومی مورد بررسی قرار داد که چرا یک واگذاری موقت، بدون تمدید رسمی قرارداد، به حضوری چنددهساله تبدیل شده است؟ اگر هر توافق موقت بتواند با گذشت زمان به حقی دائمی تبدیل شود، چه جایگاهی برای قانون، مالکیت عمومی و مسئولیت مدیران باقی میماند؟
بر اساس اظهارات آیدین مهدیزاده، مدیرکل دفتر هنرهای تجسمی، زمین در اختیار موزه است و تفاهمنامهای برای واگذاری آن به کسبه وجود ندارد. او همچنین از صدور و لازمالاجرا بودن حکم تخلیه خبر داده است. بنابراین، موضوع از اختلاف نظر دو طرف خارج شده و به مسئله تعیین تکلیف یک وضعیت حقوقی رسیده است. به گفته مقام مسئول، مبنای قانونی استمرار آن وجود ندارد.
مورد دوم نیز ایمنی و حفاظت از سرمایه فرهنگی کشور است. برق بازارچه از انشعابی مرتبط با موزه تأمین میشود و به گفته منابع مطلع، بدهی آن به اداره برق حدود هفت میلیارد … …


دانلود از کافه بازار






















































































































