برای درک رابطه تورم و خرید اعتباری، باید میان نیاز به اعتبار و صرفه اقتصادی استفاده از آن تفاوت گذاشت. برای خانواری که درآمدش همپای قیمتها افزایش نمییابد، پرداخت یکجای بهای کالا دشوارتر میشود و خرید قسطی راهی برای حفظ بخشی از نقدینگی ماهانه است.
در مقابل، خانواری که محدودیت نقدینگی ندارد نیز ممکن است با انتظار افزایش قیمتها، خرید امروز را به خرید در ماههای آینده ترجیح دهد. در این حالت، امکان پرداخت تدریجی به خریدار اجازه میدهد منابع مالی خود را برای مصارف دیگر نگه دارد. البته در نهایت جذابیت این انتخاب به شرایط قرارداد بستگی دارد. تفاوت قیمت نقدی و اقساطی، کارمزدها و جریمههای احتمالی میتوانند مزیت پرداخت دیرتر را کاهش دهند یا از بین ببرند. از این رو، رشد تقاضا برای BNPL را نمیتوان تنها نشانه کاهش توان مالی خانوارها دانست؛ انتظارات تورمی و هزینه واقعی اعتبار نیز در این تصمیم نقش دارند.
با گسترش خرید اعتباری در ایران، توان بازپرداخت این بدهیها نیز اهمیت پیدا میکند. در شرایطی که رشد درآمدها از تورم عقب مانده و سهم بیشتری از بودجه خانوار صرف خوراک، مسکن و سایر نیازهای ضروری میشود، منابع کمتری برای پرداخت اقساط باقی میماند.
درست است که تورم از ارزش واقعی بدهیهای با اقساط ثابت میکاهد، اما این موضوع لزوما بازپرداخت آنها را آسانتر نمیکند. خانواری که پیشتر میتوانست بدون مشکل اقساط خود را بپردازد، ممکن است با افزایش هزینههای زندگی دچار کمبود نقدینگی شود. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































