نتانیاهو، بنت و آیزنکوت؛ مثلث رقابت در معادلات قدرت اسرائیل

انتخابات سراسری اسرائیل در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶، فراتر از رقابت برای تصاحب کرسی‌های کنست و تعیین جانشین احتمالی بنیامین نتانیاهو، آزمونی برای سنجش حدود توافق و گستره اختلاف در اردوگاه مخالفان اوست. نفتالی بنت و گادی آیزنکوت، دو چهره محوری این رقابت، هر یک در پی ارائه بدیلی برای دولت مستقرند ؛اما در جلب حمایت رأی دهندگانی رقابت می کنند که با وجود برخی گرایش های سیاسی مشترک ، اولویت ها و انتظارات متفاوتی دارند ؛ یکی می‌کوشد رأی‌دهندگان راست میانه را بدون نزدیک‌شدن به چپ گرد آورد و دیگری در پی آن است که مرکز سیاسی را حفظ کند و در همان حال به رأی‌دهندگان راست اطمینان دهد که برای کسب قدرت به چپ وابسته نخواهد شد. همین تفاوت در تعریف مخاطب و ترسیم مرزهای سیاسی نشان می‌دهد که مخالفت با یک نخست‌وزیر، لزوماً به معنای توافق بر سر جانشین، برنامه حکمرانی یا جهت‌گیری آینده کشور نیست.

در واقع، پرسش اساسی انتخابات پیش رو تنها این نیست که آیا نتانیاهو می‌تواند قدرت را حفظ کند یا نه؛ مسئله مهم‌تر آن است که اگر مخالفانش فرصت تشکیل دولت پیدا کنند، چه تصویری از اسرائیل را نمایندگی خواهند کرد. اختلاف بر سر خدمت نظامی یهودیان حریدی، جایگاه احزاب عرب، آینده مسئله فلسطین و نحوه مواجهه با تهدیدهای امنیتی، از جمله موضوعاتی است که مرزهای این ائتلاف بالقوه را آشکار می‌کند. از این منظر، انتخابات نه فقط رقابتی برای تغییر چهره رأس قدرت، بلکه رویارویی برداشت‌های متفاوت از شهروندی، امنیت، هویت و مسئولیت سیاسی است.

ائتلاف برای رفتن نتانیاهو؛ توافق بر سر فردای اسرائیل کجاست؟

یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده صحنه سیاسی اسرائیل، فاصله میان توانایی احزاب برای هم‌صف‌شدن در برابر یک رقیب مشترک و ظرفیت آنها برای توافق بر سر اداره کشور است. کنار هم قرارگرفتن نیروهایی که در مخالفت با نتانیاهو منافع مشترکی دارند، به‌خودی‌خود تضمین نمی‌کند که این نیروها درباره مسائل بنیادی سیاست داخلی و خارجی نیز به تفاهم برسند. رقابت برای کنارزدن یک رهبر می‌تواند به همگرایی انتخاباتی بینجامد، اما اداره دولت مستلزم توافق‌هایی است که از مرز مخالفت با شخص نخست‌وزیر فراتر می‌روند. …