تحول روحی جلال شهادتش را قابل پیش‌بینی کرده بود

جوان آنلاین: برادرانه‌های شهید عسکری اینگونه آغاز می‌شود: «کوچه قدیم ما محل زندگی خانواده سه شهید ایست و بازرسی خاوران در اسفند ۱۴۰۴ است. منزل خانواده شهید مرتضی درباری در ابتدای کوچه، منزل خانواده شهید محمد هوشنگی در اواسط کوچه و خانه ما هم تقریباً در نیمه انتهای کوچه بود. اینها همه بچه‌مسجدی و هیئتی بودند. هیئت مسجد ما تقریباً از سال ۶۵ برپا بود. استخوان‌بندی هیئت هم همین بچه‌ها بودند که الان شهید شدند. واقعاً می‌توانم بگویم با شهادت آنان قطعه‌ای از وجود هیئت ما جدا شد.»

بخش تکمیلی گفت‌وشنودمان را پیش‌رو دارید.

از کودکی اهل مسجد بود

اگر بخواهم از کودکی جلال بگویم، باید از تصادفی شروع کنم که او در آن حضور داشت. جلال هفت ساله بود که تصادف خونینی را تجربه کرد. پدر و مادر ما مثل بسیاری از خانواده‌های دیگر معمولاً پنج‌شنبه‌ها برای زیارت اهل قبور و مزار برادر شهیدبزرگ‌مان (شهید عین‌الله عسکری) به بهشت‌زهرا (س) می‌رفتند. در یکی از آن هفته‌ها پدر، مادر و سایر اعضای خانواده ما در مسیر بازگشت از بهشت‌زهرا دچار سانحه رانندگی می‌شوند که در آن حادثه مادر به همراه خواهر و عمه‌مان جان‌شان را از دست می‌دهند و جلال که در آن سن کم شاهد این حادثه بود، آن خاطره تلخ را همیشه در ذهن داشت و برای ما تعریف می‌کرد. 

جلال از همان سن هفت سالگی به مسجد می‌آمد و در برنامه‌های مسجد و هیئت حضور فعالی داشت. 

پدر ما در سال ۷۸ به رحمت خدا رفت و جلال هم چند سال بعد از درگذشت پدر ازدواج کرد. ابتدای ازدواج چند سالی در بوشهر بودند و بعد به تهران برگشتند و در یک کارگاه مشغول به کار شد. زندگی خیلی ساده‌ای داشت و در یک خانه حدود ۴۵ متری در محل زندگی می‌کردند. زندگی‌شان با وجود سادگی خیلی زیبا و پر از آرامش بود و حاصل زندگی‌شان هم دو دختر به نام‌های هیوا و هانا، هفت و سه ساله است که جلال با تمام وجود به آنها علاقه داشت و عشق می‌ورزید. 

پرانرژی و پرشور و نشاط بود …