سه شنبه, ۲ مرداد, ۱۴۰۳ / 23 July, 2024
مجله ویستا

فضای چرك


فضای چرك

كارآگاه كراكت كالین فارل و كارآگاه تابز جمی فاكس همه فن حریف, برای آنكه مسئولان قتل سه نفر را بیابند به صورت مخفی در یك برنامه حمل موادمخدر به جنوب فلوریدا شركت می كنند و با دار و دسته ای موسوم به «برادران آریان» درمی افتند

● نگاهی به فیلم «بخش مبارزه با فساد میامی»

معمولا هرچه نام فیلم كوتاه تر باشد، ترجمه اش دشوارتر است. ممكن است Life را «زندگی» ترجمه كنید اما معنی آن «حبس ابد» باشد یا Best Man را «بهترین مرد» بدانید، درحالی كه برگردان درست آن «ساقدوش» است.

یكی از مضحك ترین موارد به Dr.No مربوط می شود كه مثلا نام یك شخصیت زردپوست است اما مترجمان ژاپنی آن را «ما به پزشك احتیاج نداریم» ترجمه كرده اند Miami Vice هم یكی از این نام ها است كه به آن «زشتی های میامی» یا «فساد در میامی» هم گفته اند اما در واقع از Vice Squad می آید كه به معنی «بخش مبارزه با منكرات» است.

«بخش مبارزه با فساد میامی» نام سریالی بود كه از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ هر هفته از تلویزیون NBC پخش می شد و بسیار پرطرفدار بود. قهرمانان این سریال دو پلیس مخفی به نام های سانی كراكت و ریكاردو تابز بودند كه نقش آنها را، به ترتیب، دان جانسون و فیلیپ مایكل توماس بازی می كردند و كارشان مبارزه با مظاهر مختلف فساد و از همه مهمتر موادمخدر بود. این ماموران معمولا تی شرت هایی روشن با رنگ های زنده مثلا صورتی یا طرح «آرمانی» سفید یا خاكستری می پوشیدند و كفش راحتی بدون جوراب به پا می كردند و با انواع وسایل تیزرو، مخصوصا قایق موتوری، به تعقیب خلافكارها می پرداختند.

كارآگاه تابز خیلی زبل بود و بلبل زبانی می كرد و كارآگاه كراكت یك تمساح اهلی در قایقش داشت. فضای آفتابی میامی شاد و زنده و پر از رنگ و موسیقی بود و یكی از وجوه مهم سریال تم اصلی موسیقی آن، ساخته یان همر بود. حالا مدیر تولید آن سریال، مایكل مان نام و ایده و شخصیت های اصلی را گرفته و در قالبی كاملا متفاوت به یك فیلم سینمایی تبدیل كرده است. فیلم «بخش مبارزه با فساد میامی» كه از تاریخ ۶ مرداد در ایالات متحده اكران شده، با فروش حدود ۲۶ میلیون دلار بالاخره «دزدان دریایی كاراییب» را از صدر جدول فروش هفته پایین كشیده است.

كارآگاه كراكت كالین فارل و كارآگاه تابز جمی فاكس همه فن حریف، برای آنكه مسئولان قتل سه نفر را بیابند به صورت مخفی در یك برنامه حمل موادمخدر به جنوب فلوریدا شركت می كنند و با دار و دسته ای موسوم به «برادران آریان» درمی افتند.

پای آنها به دنیای پیچیده كارتل های بین المللی مواد مخدرباز می شود و كراكت در دام عشق یك زن دورگه چینی كوبایی به نام ایزابلا گونگ لی می افتد كه از سركردگان مالی كارتل و مسئول پولشویی است. بعد از ماجراهایی كه گستره آنها از جنوب فلوریدا تا اروگوئه، پاراگوئه، هاوانا، برزیل، كلمبیا و هاییتی امتداد دارد و درگیری با مونتویا لوییس توسار ، یكی از روسای بی رحم قاچاقچیان و نوچه سادیست او به نام خوزه جان اورتیز، آنها باید نامزد ربوده شده تابز را كه توردی نام دارد نیامی هریس و همین طور جان خودشان را نجات بدهند.

مایكل مان ۶۳ ساله، كه كارش را با نوشتن فیلمنامه های تلویزیونی پلیسی دهه ۷۰ مانند «داستان پلیس» و «استارسكی و هاچ» آغاز كرده و فیلم های مشهوری مانند «شكارچی انسان»، «آخرین بازمانده موهیكان ها»، «نفوذی»، «مخمصه»، «علی» و «هم دست» را در كارنامه خود دارد، استعداد چشمگیری در آمیختن تعلیق و اكشن انفجاری با داستان های پرمعنا و شخصیت های ملموس از خود نشان داده است.

او در «بخش مبارزه با فساد میامی» به دنیای آشنای خود بازگشته و رویكردی بسیار تیره تر و خشن تر نسبت به سریال برگزیده است. مسئولان استودیوی یونیورسال امیدوار بودند كه فیلمی با درجه PG-۱۳ ساخته شود كه بتوانند مخاطبان نوجوان نیز داشته باشند اما نویسنده كارگردان آنها را متقاعد كرد كه این فیلم باید وجوهی داشته باشد كه درجه بندی R را ناگزیر می سازد. دیون بیب فیلمبردار «هم دست»، در این فیلم نیز از دوربین ویدئویی با وضوح بالا HD استفاده كرده تا بتواند صحنه های شبانه را با نور كم فیلمبرداری كند و با تصاویر دانه دار ایجاد شده حسی مستندگونه و واقع نما و در عین حال رویامانند پدید آورد و با ایجاد بافتی تیره و چرك، بر فضای بی روح و متشنج تاكید كند.

جمی فاكس اولین نقش خوب خود را بعد از فیلم اسكاری «ری» بازی كرده اما متاسفانه به او چندان بها داده نشده و در بخش های مهمی از فیلم غایب است. در عوض كالین فارل «اسكندر مقدونی» بسیاری از دیالوگ هایش را با غرولند خراب و در مواقعی غیرقابل شنیدن ساخته و گاهی لهجه چینی گونگ لی هم به نامفهوم بودن دیالوگ ها دامن زده است. البته لی با وجود مشكل كلنجار رفتن با جملاتش، شكنندگی موجود در زیر ظاهر سرسخت خود را به خوبی القا می كند. در اینجا نه از لباس های رنگارنگ سریال خبری هست و نه از موسیقی نقطه قوت آن. موسیقی متن جان مورفی نیز چندان دلنشین نیست، هرچند استفاده از آواز «امشب روی آنتن می رود» فیل كالینز اندكی این نقص را جبران می كند.

ساسان گلفر