چهارشنبه, ۳۰ خرداد, ۱۴۰۳ / 19 June, 2024
مجله ویستا

پرونده آلودگی هوای تهران دو سال است در مجلس خاک می خورد


پرونده آلودگی هوای تهران دو سال است در مجلس خاک می خورد

آلودگی هوای تهران که همواره در این شهر بزرگ و صنعتی وجود دارد و مسئولان برای کم و زیاد این آلودگی معیارهایی را تعیین کرده اند که مقیاس پاک, سالم, هشدار و اضطرار برای هر کدام از دستگاه های مرتبط متفاوت است, اواخر پاییز و اوایل زمستان به دلیل سردشدن هوا و به وجود آمدن پدیده وارونگی, تشدید می شود

این روزها که هر لحظه نگرانی این وجود دارد که از طرف مسئولان، خبر وارونگی هوا و وضعیت هشدار برای هوای تهران اعلام شود و از سوی دیگر نیز مجلس هفتم روزهای پایانی خود را سپری می کند، پرونده ۲ ساله آلودگی هوای تهران بی نتیجه در مجلس رها شده است.

آلودگی هوای تهران که همواره در این شهر بزرگ و صنعتی وجود دارد و مسئولان برای کم و زیاد این آلودگی معیارهایی را تعیین کرده اند که مقیاس پاک، سالم، هشدار و اضطرار برای هر کدام از دستگاه های مرتبط متفاوت است، اواخر پاییز و اوایل زمستان به دلیل سردشدن هوا و به وجود آمدن پدیده وارونگی، تشدید می شود.

گسترش فزاینده تعداد خودروها در تهران و استفاده بی رویه از خودروهای شخصی که با آغاز دوره سرما به اوج خود می رسد و تشدید آلودگی هوا در این شهر، مدیران شهری و دیگر مسئولان را در سازمان های متولی چون سازمان حفاظت محیط زیست دچار سردرگمی می کند و به نظر می رسد آن ها ابزارهای کافی برای مقابله با این معضل را در اختیار ندارند و این امر نیز موجبات نارضایتی شهروندان را به دنبال دارد.

پرونده آلودگی هوای تهران در سال ۸۴ به کمیسیون اصل ۹۰ مجلس رفت و تا به امروز با دستگاه های مرتبط با آلودگی هوای تهران که حدود ۱۵دستگاه از جمله شهرداری تهران، وزارت صنایع، سازمان حفاظت محیط زیست، وزارت بهداشت، شورای شهر، استانداری تهران، سازمان حمل و نقل و ترافیک، وزارت نفت، وزارت کشور، مدیران عامل شرکت های ایران خودرو، سایپا، سازمان مدیریت و برنامه ریزی است، بحث و بررسی صورت گرفته و گزارش عملکرد آن ها توسط کمیسیون اصل ۹۰ مجلس دریافت شده است تا مقصران اصلی این پرونده مشخص شوند اما تاکنون نتیجه آن اعلام نشده است.

این در حالیست که کارشناسان و بازرسان سازمان بازرسی کل کشور ۲۸ آذر سال گذشته، آلودگی هوا را به عنوان یک معضل ملی و تهدیدی جدی علیه سلامت انسان ها و محیط زیست خواندند که تحت تاثیر عواملی همچون آلایندگی بیش از حد مجاز مراکز صنعتی و میلیون ها دستگاه خودرو، عدم جدیت دستگاه های ذی ربط در اجرای وظایف محوله، پراکندگی مدیریت شهری و معضل ترافیک، فقدان ساختار اجرایی مناسب جهت نظارت و کنترل بر روند رو به تزاید این پدیده مخاطره آمیز، موجب شده تا شهر تهران در ردیف یکی از آلوده ترین شهرهای دنیا شود.

تردد خودروهای آلاینده و استقرار ۳۵ درصد واحدهای صنعتی، تولیدی و خدماتی کشور در تهران و حومه آن که بالغ بر۵۴۰ هزار واحد است، شهر تهران را تبدیل به یکی از آلوده ترین شهرهای دنیا کرده است.

طبق آمار بانک جهانی دولت ایران در سال ۲۰۰۶ متحمل پرداخت ۸ میلیارد دلار خسارت بابت آلودگی هوا شده است.

این آلودگی هوا در کشور تنها مختص تهران نیست به طوری که محیط زیست ایران در بین ۱۴۶ کشور جهان در ردیف ۱۳۲ قرار دارد و میزان این آلاینده ها ۲‎/۸ برابر استاندارد جهانی است.

به اعتقاد کارشناسان سازمان بازرسی کل کشور دستگاه های مرتبط با آلودگی هوای تهران در مبارزه با آلودگی هوا وظایفی دارند که در این راستا یکی از مهمترین وظایف قانونی سازمان حفاظت محیط زیست اندازه گیری مستمر آلاینده های هوا است که به دلیل عملکرد ضعیف آن سازمان طی سال های متمادی و عدم وجود ضمانت اجرایی لازم تصمیمات متخذه، کنترل جدی توسط آن سازمان بر احداث صنایع بزرگ و نیز ارزیابی اثرات زیست محیطی این صنایع به نحو مناسب صورت نگرفته است. بررسی های سازمان بازرسی نشان می دهد عدم جدیت دستگاه های ذی ربط و عملکرد ضعیف آنان در انجام وظایف قانونی در خصوص پیشگیری و مقابله با عوامل آلایندگی هوا، روند رو به تزاید این پدیده مخاطره آمیز را تشدید کرده است.

وضعیت هوای تهران که بحرانی می شود، مسئولان دستگاه های مرتبط تصمیمات کوتاه مدت و بلند مدت می گیرند اما باز زمستان می شود و همین آلودگی هوا ادامه دارد.

بی توجهی به معضل آلودگی هوا که علاوه بر تهدید سلامت روحی و جسمی افراد جامعه ، هزینه های گزافی را به کشور تحمیل می کند، از سوی هر نهاد و دستگاهی صورت بگیرد، عملکرد آن را در نزد مردم زیر سوال خواهد برد.

مردم می خواهند نهادهای قانونی و در راس آنها ، مجلس ، برای رفع تهدید آلودگی هوا ، جنبش و تحرک زیادی از خود نشان دهند و سلامت نسل های امروز و فردا را که ضامن توسعه و بالندگی حقیقی جامعه است، کم اهمیت تلقی نکنند.

پرونده آلودگی هوا را به گردش بیاندازیم و متناسب با رشد این آسیب زیست محیطی ، تلاشمان را برای مهار آن به کار گیریم.