رکنا، در ارتفاعی که باد فرمان میراند و زمین دهها متر پایینتر بیرحمانه دهان باز کرده، گروهی از کارگران خط برق هر روز کاری را آغاز میکنند که در جهان مهارتها، از خطرناکترینهاست. سیمبانان، مردانی که با تجهیزات سنگین از دکلهای فلزی بالا میروند، زیر کابلهایی میایستند که هزاران ولت برق در آنها جریان دارد، و در طوفان، کولاک، گرمای پنجاهدرجهای یا رگبار موشک و ترکش، لحظهای اجازه توقف ندارند. فشار کاریِ نفسگیر، وزن ابزارهایی که ساعتها روی شانه میماند، احتمال لغزش روی دکل خیس، برقگرفتگیهای مرگبار، سقوطهای بیرحمانه، و کارهایی که گاهی باید در دل تاریکی مطلق نیمهشب انجام شود، بخشی از واقعیت روزانه زندگی این قشر است. روز سیمبان تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ یادآور شغلی است که هر ثانیه آن روی مرز خطر و مسئولیت راه میرود، و کارگرانی که با وجود مخاطرات بیپایان، اجازه نمیدهند روشنایی …