این روند که میتوان آن را نوعی «جهش خورشیدی» دانست، شباهت زیادی به اتفاقی دارد که پیشتر در صنعت ارتباطات کشورهای در حال توسعه رخ داد. همانطور که بسیاری از کشورهای جنوب جهان به جای توسعه گسترده شبکه تلفن ثابت مستقیماً به سمت تلفن همراه رفتند، پاکستان نیز ممکن است بخشی از مسیر سنتی توسعه شبکه برق را پشت سر بگذارد و مستقیماً به سمت تولید برق خورشیدی توزیعشده حرکت کند.
اهمیت این تحول تنها به کاهش انتشار کربن محدود نمیشود. رشد سریع انرژی خورشیدی میتواند تقاضای پاکستان برای LNG و سایر سوختهای وارداتی را کاهش دهد و در صورت تکرار این الگو در دیگر اقتصادهای نوظهور، اثر قابل توجهی بر بازار جهانی انرژی داشته باشد. چرا پاکستان به سمت انرژی خورشیدی رفت؟
شرایط سیستم برق پاکستان طی سالهای گذشته زمینه مناسبی برای رشد انرژی خورشیدی ایجاد کرده است. طبق برآوردهای صندوق بینالمللی پول، در سال ۲۰۱۷ متوسط قطعی برق در مناطق شهری پاکستان حدود ۵ ساعت در روز و در مناطق روستایی حدود ۱۰ ساعت در روز بود.
اگرچه پاکستان امروز ظرفیت تولید برق قابل توجهی دارد، مشکلات شبکه انتقال و توزیع، سرقت برق، تلفات شبکه و محدودیتهای مالی همچنان باعث اختلال در تأمین برق میشوند. در چنین شرایطی، برای بسیاری از خانوارها و کسبوکارها نصب پنل خورشیدی به راهکاری برای دستیابی به برق ارزانتر و قابل اعتمادتر تبدیل شده است.
همزمان، ساختار تولید برق پاکستان نیز در حال تغییر است. اویس لغاری، وزیر انرژی این کشور، اعلام کرده حدود ۷۴ درصد از تولید برق پاکستان اکنون از منابع داخلی تأمین میشود و دولت قصد دارد این سهم را تا سال ۲۰۳۴ به بیش از ۹۶ درصد برساند.
منابع آبی، هستهای و خورشیدی در مجموع حدود ۵۵ درصد از تولید برق پاکستان را تشکیل میدهند و سهم تولید برق با استفاده از LNG نیز نسبت به گذشته به شکل قابل توجهی کاهش یافته است. رشد انفجاری برق خورشیدی در پاکستان …
