جنگ اخیر، صرفا یک درگیری نظامی نبود، بلکه آزمونی تمامعیار برای زیرساختهای حیاتی اقتصاد ایران بهویژه صنعت انرژی محسوب میشد؛ صنعتی که ستون اصلی درآمد ارزی، تامین انرژی داخلی و بخش بزرگی از امنیت اقتصادی کشور را بر دوش دارد. در روزهایی که تهدید حمله به تاسیسات نفتی، گازی و پتروشیمی به یکی از اصلیترین نگرانیهای بازار تبدیل شده بود، صنعت انرژی ایران ناچار شد در شرایطی کمسابقه، همزمان تولید، صادرات، پایداری شبکه و مدیریت بحران را حفظ کند. اگرچه جریان صادرات نفت و بخش عمده تولید انرژی کشور متوقف نشد، اما جنگ تصویر روشنی از واقعیتی عمیقتر ارائه داد؛ اینکه صنعت انرژی ایران همچنان بر معماری متکی است که تمرکز شدید زیرساختها در آن، به یکی از بزرگترین ریسکهای راهبردی اقتصاد کشور تبدیل شده است.