علیرضا کشاورز جمشیدیان،عضو هیأتمدیره سازمان نظام صنفی رایانهای: مسئلههایی نظیر ناترازی انرژی، اشتغال، تورم، امنیت غذایی، رشد اقتصادی و بسیاری از مسائل دیگر، حاصل تأثیر همزمان مجموعهای از این عوامل و بازیگراناند.
اینجا یک تناقض مهم شکل میگیرد:
مسئولیت متمرکز است، اما مسئله توزیعشده.
هر سازمان بخشی از اطلاعات، دانش، اختیار و ظرفیت حل مسئله را دارد؛ اما لزوماً تصویر یکپارچهای از کل مسئله ندارد. از سوی دیگر، مسائل پیچیده اقتصادی ایستا نیستند. عوامل مؤثر بر آنها، رفتار بازیگران و حتی پیامدهای تصمیمها در طول زمان تغییر میکنند.
بنابراین، موضوع، فقط داشتن اطلاعات بیشتر یا هماهنگی میان سازمانها نیست؛ مشکل این است که چگونه میتوان اطلاعات، دانش، ظرفیت و اختیارهای پراکنده را حول یک مسئله واقعی به یک چرخه مستمر مشاهده، شناخت، تصمیمسازی، اقدام و یادگیری تبدیل کرد؟.
از بخشی محوری به مسئلهمحوری
نظام اداری بر اساس تقسیم مأموریت شکل گرفته است. هر سازمان حوزه مسئولیت، ساختار، بودجه، اطلاعات و اختیارات مشخصی دارد. این تقسیم کار برای اداره کشور ضروری است؛ اما مسائل پیچیده الزاماً از این مرزبندیها تبعیت نمیکنند.
برای مواجهه با چنین مسائلی، معمولاً سازوکارهای هماهنگی شکل میگیرد؛ شورا، ستاد، کمیته و کارگروه. این سازوکارها در جای خود لازماند، اما هماهنگی بهتنهایی لزوماً به معنای داشتن تصویر مشترک از مسئله، تصمیمسازی بهتر و یادگیری از نتایج نیست.
از اینجا میتوان به یک پرسش متفاوت رسید:
آیا میتوان بدون تغییر در مسئولیت و جایگاه قانونی سازمانها، شیوه مواجهه آنها با مسائل پیچیده را تغییر داد؟
«سازمان پلتفرمی» پاسخی به همین پرسش است.
سازمان پلتفرمی چیست و چه نیست؟ …
