تحریریه آوش/ وقتی سریالی فقط با پخش یک قسمت و حتی قبل از آن که مخاطب فرصت قضاوت پیدا کند، متوقف و به گیوتین توقیف سپرده می شود، پس ماجرا دیگر فقط یک سریال نیست. ماجرای «بدنام» هم قصه یک توقیف ساده نیست؛ قصه ترسی است که پشت آن ایستاده، ترس از دیدهشدن، ترس از شنیدهشدن و مهمتر از همه… ترس از روایتی که دوست ندارند شنیده شود. در باور ذهنی جریان تندرو نه نقد بلکه هجمه در حد نابودی اثر، دستور کار همیشگی است. در روال کار آن ها از تریبونها و رسانههای سفارشی، از برنامههای مناسبتی، تا پروژههای قرارگاه های سایبری… همواره یک خط ثابت تکرار میشود که «این را نبینید.» از آن طرف، این جریان همیشه به دافعه علاقه دارد به حذف و به کنار زدن و به برچسب زدن. حتی در سیاست نیز همین روال است. چند وقت پیش، چنین فضاسازی علیه چهرهای چون محمدباقر قالیباف شکل گرفت؛ کسی که در میانه جنگ، نماینده یک نگاه عملگرا …