نبی: بازیکنان ایران صلح را در جام جهانی نشان می‌دهند

به گزارش "ورزش سه"، لائوتارو مارتینس یکی از بهترین مهاجمان شماره ۹ جهان است. بارسلونا تمام تمرکز خود را روی جذب خولین آلوارز معطوف کرده است، اما فهرست مهاجمان تراز اول برای پیوستن به این تیم محدود است. یکی از نام‌هایی که مطرح شده، لائوتارو است. اگرچه باشگاه بارسلونا فعلاً اقدام برای جذب او را کنار گذاشته است، اما این بازیکن به تحرکات لحظات پایانی بازار نقل‌وانتقالات چشم دوخته است.

این بازیکن آرژانتینی اسطوره اینتر محسوب می‌شود؛ جایی که کاپیتان تیم است و قراردادش را تا سال ۲۰۲۹ تمدید کرده است. انتقال او در حال حاضر غیرممکن به نظر می‌رسد، اما هیچ‌چیز را نمی‌توان نادیده گرفت، زیرا او یکی از گلزن‌ترین بازیکنان جهان است. ارزش بازار او ۸۵ میلیون یورو برآورد می‌شود که برای یک بازیکن ۲۸ ساله رقمی غیرمنطقی نیست.

لائوتارو مارتینس با این حال از حضور در اینتر میلان بسیار راضی است. او کاپیتان تیم است و آخرین اسکودتوی به دست آمده توسط این باشگاه را بالای سر برد. در میلان خروج ستاره اصلی تیم غیرقابل تصور است، اما پیشنهاد بارسلونا می‌تواند همه چیز را تغییر دهد. بارسلونا در حالی وارد روزهای پایانی پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی می‌شود که با وجود تلاش‌های بی‌نتیجه برای جذب خولین آلوارز، هنوز هیچ مهاجمی را برای جانشینی لواندوفسکی و فران تورس پیدا نکرده است.

حضور او در بارسلونا اعتبار بین‌المللی‌اش را نیز افزایش می‌دهد. لائوتارو مارتینس در آخرین جام جهانی بازیکن فیکس تیم ملی آرژانتین نبود و برای مثال در فینال حتی یک دقیقه هم بازی نکرد. حضور در بارسلونا او را به سطح اول فوتبال جهان بازمی‌گرداند تا برای عناوین بزرگ تیمی و همچنین جوایز فردی مانند کفش طلا یا حتی توپ طلا بجنگد.

لائوتارو مارتینس می‌داند که انتقال به بارسلونا موقعیت او را در ویترین فوتبال ارتقا می‌دهد، اما از اینتر میلان به خاطر اعتمادی که طی سال‌های طولانی به او داشته و در آن ۱۷۵ گل در ۳۷۶ بازی به ثمر رسانده، بسیار سپاسگزار است.

اینتر علاوه بر این، خود را با بازیکنان باکیفیتی مانند اسپنس، مدافع راست تاتنهام، برای جانشینی دومفریس و بازیکنی مانند مانوئل آکانجی تقویت کرده است.

در هر صورت، بارسلونا هنوز طرح جایگزین خود را در صورت قطعی شدن عدم امکان حضور خولین آلوارز به اجرا نگذاشته است و باید سناریوهای دیگر را بررسی کند.

منبع: اسپورت

یرنا: باشگاه اماراتی به دنبال جذب مهاجم تیم ملی ایران است.

در دومین سال از قرارداد با المپیاکوس، مهدی طارمی روزهای متفاوتی را سپری می‌کند. پیش‌تر گفتیم که شرایط برای ادامه همکاری با مهاجم تیم ملی ایران، مهیا نیست و جذب مهاجمان جدید، شاید زمینه‌ساز جدایی طارمی از المپیاکوس و کوچ او از آتن شود. نوشته های مشابه درخواست متفاوت معاون پزشکیان درباره سردار آزمون/ این نه یک تصمیم ورزشی که پیامی به نفع انسجام ملی خواهد بود 1405/03/04 قلعه‌نویی: هنگ‌کنگ پیشرفت کرده است/ به طارمی تبریک می‌گویم 1403/03/17

سایت novasports در خبری نوشت یک باشگاه در شهر دبی امارات علاقه‌مند به جذب طارمی مهاجم تیم ملی فوتبال ایران است و مذاکرات جدی بین این باشگاه اماراتی و باشگاه یونانی برای انتقال طارمی به دبی در حال پیگیری است.

گفتنی است شباب الاهلی، النصر و الوصل ۳ باشگاه شهر دبی هستند که این احتمال وجود دارد طارمی به یکی از این سه تیم منتقل شود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پرسپولیس بعد از کنار رفتن رضا درویش و تیم مدیریتی او، روزهای سختی را پشت سر گذاشت؛ تیمی که فصل گذشته با وجود تغییرات روی نیمکت و حضور اوسمار، نتوانست از بحران خارج شود و با مجموعه‌ای از بازیکنان پا به سن گذاشته و پرحاشیه، به تیمی معمولی تبدیل شد. حتی حضور در تورنمنت سه‌جانبه نیز نتوانست تصویری امیدوارکننده از آینده سرخ‌ها ارائه کند. تابستان امسال اما ورق برگشت.

پیمان حدادی در فصل نقل‌وانتقالات عملکردی قابل قبول داشت. او در انتخاب سرمربی به سراغ یک گزینه داخلی امتحان‌پس‌داده و پرسپولیسی رفت و برخلاف برخی سناریوهای پرهزینه، وارد پروژه جذب مربی خارجی نشد. در بازار بازیکنان نیز خبری از خریدهای هیجانی و ستاره‌های گرانقیمت نبود و سیاست باشگاه به سمت جوان‌گرایی، نوسازی و ساختن تیمی برای آینده رفت. پرسپولیس پوست‌اندازی کرد و استارت امیدوارکننده‌ای در لیگ زد؛ درست در همین نقطه اما ظاهراً عده‌ای یاد صندلی مدیریت افتاده‌اند!

حالا که بحران‌های اصلی پشت سر گذاشته شده، تیم بسته شده و هواداران نسبت به شرایط فنی و نقل‌وانتقالاتی رضایت نسبی دارند، بعضی جریان‌های پشت پرده ظاهراً به دنبال آن هستند که در شرایط آرام، حاصل زحمات دیگران را مصادره کنند و به صندلی مدیریت باشگاه برسند؛ لقمه‌ای آماده که بدون تحمل هزینه‌های دوران بحران، در اختیارشان قرار گیرد. در مرکز این تحرکات، یک عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره قرار دارد؛ فردی که پیش از این نیز دست‌کم دو بار برای در اختیار گرفتن سکان مدیریتی پرسپولیس خیز برداشته و حالا سومین پروژه خود را کلید زده. این پروژه را می‌توان «کودتای خاموش» گذاشت؛ کودتایی که قرار نیست با سروصدا آغاز شود، بلکه از تغییرات تدریجی، جابه‌جایی افراد و مهندسی ترکیب قدرت در هیأت‌مدیره عبور می‌کند.

مسأله فقط علاقه یک عضو هیأت‌مدیره به صندلی مدیرعاملی نیست؛ پرسش اصلی این است که آیا قرار است ساختار مدیریت پرسپولیس به تدریج به یک ساختار موازی تبدیل شود؟ ساختاری که در آن یک فرد، فراتر از جایگاه رسمی خود، در سیاست‌گذاری، امور اجرایی، رسانه، انتصابات، عزل‌ونصب‌ها و حتی تصمیمات مربوط به تیم‌های پایه و فوتبال زنان صاحب نفوذ باشد؟ اگر پاسخ مثبت است، این دیگر اختلاف‌نظر مدیریتی نیست؛ تلاش برای قبضه کردن قدرت در باشگاهی است که متعلق به هواداران است، نه یک فرد یا یک جریان خاص.

شنیده‌ها از آن حکایت دارد که همزمان با انتشار بعضی اخبار درباره احتمال تغییرات مدیریتی در پرسپولیس، تلاش‌هایی برای تغییر موازنه قدرت در باشگاه آغاز شده. سناریو ظاهراً ساده است؛ ابتدا تغییر بعضی افراد، سپس چینش نیروهای همسو در تعدادی از کرسی‌های هیأت‌مدیره و در نهایت شکل‌گیری اکثریتی که بتواند تصمیمات کلیدی باشگاه را در مسیر مورد نظر این عضو پرنفوذ هدایت کند. اگر چنین پروژه‌ای واقعاً در حال اجرا باشد، سؤال بزرگ این است که هدف از این همه تلاش چیست؟

پاسخ را شاید بتوان در همان صندلی مدیریتی جست‌وجو کرد؛ صندلی‌ای که بعضی افراد برای رسیدن به آن ظاهراً بارها نقشه کشیده‌اند و حالا بهترین زمان را برای اجرای سناریوی تازه مناسب دیده‌اند؛ زمانی که تیم فوتبال از بحران عبور کرده، نقل‌وانتقالات به پایان رسیده و مدیر فعلی می‌تواند ثمره تصمیماتش را در زمین ببیند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید مراقب بود؛ مبادا کسی بخواهد در روزهای سخت کنار گود بایستد، اما وقتی تیم ساخته شد و شرایط آرام گرفت، برای تصاحب فرمان باشگاه وارد میدان شود.

از سوی دیگر، اگر واقعاً مدیرعامل یا هیأت‌مدیره پرسپولیس ضعیف هستند و تغییر آنها ضرورت دارد، راه درست کاملاً روشن است: عملکرد همه اعضای هیأت‌مدیره باید بررسی شود، نقاط ضعف مشخص شود و درباره ادامه فعالیت یا پایان کار هرکدام تصمیم گرفته شود.

اینکه یک عضو هیأت‌مدیره با اتکا به ارتباطات و نفوذ خود تلاش کند ترکیب قدرت را تغییر دهد تا در نهایت خودش به قدرت بلامنازع باشگاه تبدیل شود، نه اصلاح مدیریتی است و نه اقدامی در راستای منافع پرسپولیس.

پرسپولیس پیش از این نیز هزینه ساختارهای موازی، چندصدایی مدیریتی و جنگ قدرت درون باشگاه را پرداخته. نتیجه این مدل مدیریت چیزی جز حاشیه، بی‌ثباتی، تصمیمات متناقض و فرسایش سرمایه اجتماعی باشگاه نبوده است. اکنون سؤال این است: آیا قرار است دوباره همان مسیر تکرار شود؟

عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره که حالا برای سومین بار چشم به صندلی مدیریت دوخته، باید بداند که پرسپولیس آزمایشگاه پروژه‌های قدرت نیست. اگر ادعایی درباره ناکارآمدی مدیریت فعلی وجود دارد، باید شفاف و رسمی مطرح شود و اگر قرار است تغییری اتفاق بیفتد، باید بر اساس کارنامه باشد، نه مهندسی پشت پرده. هواداران پرسپولیس حق دارند بدانند چه کسانی در روزهای آرام باشگاه، در حال طراحی تغییرات هستند و چه کسی قرار است از این تغییرات سود ببرد. پرسپولیس مدیر می‌خواهد، نه مالک پشت پرده؛ اصلاح می‌خواهد، نه کودتای خاموش.