پارادوکس دیپلماسی و باروت

کشور عزیزمان در پیچ تاریخی مهم و تعیین‌کننده‌ای قرار دارد و جنگ ترکیبی دشمنان قسم خورده آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران قدرتمند، به نقطه اوج خود رسیده است. در این میان، تأکید خاص و مکرر رهبر معظم انقلاب اسلامی مبنی بر پرهیز از خلق دوقطبی‌های کاذب و بر هم زدن انسجام ملی فراتر از یک الزام محسوب می‌شود. این فرمایشات، حکم فصل‌الخطاب و نقشه راه همه جریانات سیاسی کشور را دارد. به عبارت بهتر، هر فرد، جریان، حزب یا مجموعه‌ای که با گفتار یا رفتار خود چنین دوقطبی و شکافی را ایجاد کند یا تعمیق دهد، فرمان راهبردی …

چگونه است که مسلمانان باید در فلسطین و هزاران فرسنگ‌ دورتر و طی دهه‌ها تاوان کشتار یهودیان به دست هیتلر (‌حسب ادعای خودشان) را بپردازند ولی اگر همین مسلمانان در دل اروپا سلاخی شوند ولو در جایی محکوم و محبوس بوده باشد اما در سرزمین خود او تجلیل می‌کنند؟

یکی از نتایج مهم کتاب این است که «سرعت» دیگر فقط یک ویژگی نیست، بلکه به یک «قانون» تبدیل شده است.

ظاهراً به نفوذی‌های اسرائیل در داخل ایران دستور داده شده است که هر کس نسبت به خطرات و تهدیدهای پیش رو هشدار داد، با انگ ستون پنجم دشمن از دور خارج و خاموش و منکوبش کنند!

در نگاه اینان و در ارکستر کنونی پزشکیان ساز ناکوک می‌زند اما مگر در آن سه سال که حاکمیت یک‌دست شده بود سمفونی دل‌انگیزی نواختند؟