شاید بزرگترین سوءتفاهم عصر هوش مصنوعی این باشد که تصور کنیم انسان صرفاً مجموعهای از نورونها، هورمونها و محاسبات زیستی است. اگر چنین بود، بازسازی انسان صرفاً یک مسئله مهندسی بود. اما آنچه انسان را از یک سامانه پردازشگر داده متمایز میکند، نه فقط توانایی محاسبه، بلکه توانایی ساختن معنا، زیستن روایت و پرسیدن پرسشهایی است که هیچ الگوریتمی ضرورت طرح آنها را درک نمیکند.از این منظر، هوش مصنوعی و ذهن انسان دو پدیده متفاوتاند. یکی با داده آغاز میکند. دیگری با معنا. یکی الگوها را محاسبه میکند. دیگری جهان را تجربه میکند. یکی احتمال را تخمین میزند. دیگری رنج، عشق، ترس، امید و مسئولیت را زندگی میکند. و شاید همین تفاوت، مهمترین مرز میان عقل انسان و هوش مصنوعی باشد.
