کیارستمی و مهرجویی در جشنواره «سینمای دوباره کشف شده» ایتالیا

صدها نفر درحالی به یک کلبه کوهستانی در  رشته‌کوه «دولومیت‌های» واقع در ایتالیا هجوم آوردند که هدف آن‌ها نه چشم‌اندازهای خیره‌کننده آن، بلکه نوعی شیرینی خامه‌ای است که حالا این پدیده، موضوع گردشگری تحت تاثیر فضای مجازی را دوباره بر سر زبان‌ها انداخته است.

«گاردین» نوشت، بازدیدکنندگان به‌طور دسته‌جمعی به پناهگاه «فردریش آگوست» که در ارتفاع ۲۳۰۰ متری (۷۵۰۰ پایی) از سطح دریا قرار دارد،  هجوم آورده‌اند. گفته می‌شود برخی از آن گردشگران، سحرگاه بیدار شدند یا شب را در آنجا چادر زدند، فقط برای اینکه بتوانند «کراپفن» (krapfen) تازه، یک شیرینی سنتی آلمانی شبیه به دونات را پیش از آنکه تمام شود، بخرند.

این گروه توسط وبلاگ‌نویسان غذا وسوسه شده بودند که در ویدئوهایی این شیرینی‌ها ۴ یورویی (۳٫۴۰ پوند) را در پس‌زمینه کوه‌های «دولومیت» می‌خوردند و این باعث ایجاد صف‌های عظیم در طول مسیر باریکی شد که به سمت محوطه پناهگاه منتهی می‌شد.

این صف‌ها، به جای اینکه جمعیت را دلسرد کند، باعث جذب افراد بیشتری شد؛ چراکه تصاویر این صحنه‌ها به‌طور گسترده در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شد.

یکی از این بازدیدکنندگان به «Rai News» (شبکه تلویزیونی ایتالیا) گفت: «ما فقط برای این آمدیم»، در حالی که یکی دیگر از بازدیدکنندگان گفت که توسط یک پست در اینستاگرام درباره «کراپفن» که با «موسیقی آسمانی» همراه بود، جذب این مکان شده است.

یکی از افرادی که در پناهگاه کار می‌کند گفت که این پناهگاه به مدت ۳۰ سال این شیرینی‌ها را بدون هیچ جنجالی درست می‌کرده و اینفلوئنسرها را به خاطر ایجاد این آشوب مقصر دانست. آن‌ها گفتند: «ما این (وضعیت) را دوست نداریم.»

انجمن‌های نماینده شهرهای کوهستانی ایتالیا نیز همین نظر را دارند. به گفته آن‌ها، مشکل «کراپفن» نیست، بلکه الگوریتم‌هایی هستند که با هدایت جمعیت به نقاط زیبا، محیط کوهستانی را خراب می‌کنند.

صحنه‌های مشابهی در ژانویه ۲۰۲۵ در روکارازو، شهری در کوه‌های «آبروتسو» ایتالیا نیز رخ داد. در آن زمان، پس از اینکه یک ستاره تیک‌تاک ویدئوهایی از خودش در پیست‌های اسکی آن مکان را تبلیغ کرد، گردشگران یک‌روزه به‌طور دسته‌جمعی به این تفرجگاه هجوم آوردند.

 

به گزارش آفتاب نیوز،

او نه تنها یک بازیگر محبوب، بلکه زنی بود که سال‌ها در تلاش برای بازپس‌گیری روایت زندگی خود از چنگال کلیشه‌های هالیوودی و آسیب‌های عمیق روانی بود.

 کودکی در کانون توجه؛ بار سنگین شهرت

پنتی‌یر از همان سال‌های آغازین کودکی، زمانی که در آگهی‌های تبلیغاتی ظاهر می‌شد، با دنیای سرگرمی پیوند خورد. نقش‌آفرینی او در ۱۱سالگی در فیلم «تایتان‌ها را به خاطر بسپار» نویدبخش ظهور استعدادی درخشان بود. اما برای پنتی‌یر، این درخشش هزینه‌ای داشت. او در بزرگسالی با صراحت از فشار هالیوود بر کودکان بازیگر سخن گفت. روایت‌های او از آن سال‌ها، به‌ویژه اختلاف نظر مادرش با عوامل فیلم «اتاق ترس» که منجر به کنار گذاشته شدن او از پروژه‌ای بزرگ شد، نشان می‌دهد که چگونه مدیریت زندگی حرفه‌ای او از همان ابتدا در مسیری قرار گرفت که کنترلش از دستان خودش خارج بود.

با این حال، نقش «کلر بنت» در سریال قهرمانان او را به یک پدیده جهانی تبدیل کرد. در این دوران، او نماد دختری بود که قدرت‌های خارق‌العاده داشت، اما در زندگی واقعی، پنتی‌یر بیش از هر زمان دیگری در برابر فشار‌های سیستماتیک این صنعت آسیب‌پذیر بود.

نبرد خاموش با افسردگی و اعتیاد

دهه ۲۰ زندگی پنتی‌یر، دورانی بود که با موفقیت‌های حرفه‌ای در «نشویل» همراه شد، اما در پشت صحنه، او با چالشی سخت‌تر دست‌وپنج نرم می‌کرد. تولد دخترش «کایا» در سال ۲۰۱۴، دریچه‌ای به سوی افسردگی پس از زایمان گشود که زندگی او را زیرورو کرد. در فرهنگی که از بازیگران زن انتظار دارد همیشه «بی‌نقص» و «شاد» باشند، پنتی‌یر مجبور بود این درد عمیق را پشت نقابِ شخصیت «جولیت بارنز» پنهان کند.

او بعد‌ها در مصاحبه‌های متعدد از آن دوران به‌عنوان زمانی یاد کرد که احساس می‌کرد خودش را گم کرده است. اعتیاد به مواد مخدر و الکل، واکنشی بود به دردی که صدایی نداشت؛ تلاشی برای بی‌حس کردنِ فشاری که میان مسئولیت‌های مادرانه، انتظارات حرفه‌ای و سلامت روانِ در حال فروپاشی‌اش قرار گرفته بود.

 حضانت؛ تصمیمی که تا پایان او را دنبال کرد

یکی از دردناک‌ترین فصول زندگی او، رابطه با ولادیمیر کلیچکو، بوکسور مشهور سنگین‌وزن، و جدایی‌شان در سال ۲۰۱۸ بود. در اوج درگیری‌های پنتی‌یر با …

به گزارش آفتاب نیوز،

ایرج راد شامگاه چهارشنبه (۲۸ مردادماه) در آیین رونمایی و نقد و بررسی کتاب «همیشه ناصرالدین شاه» گفت و گوی بیژن شکرریز با این هنرمند ضمن قدردانی از حضور مخاطبان و عذرخواهی بابت تعطیلی تمرین تئاتر هنرمندان؛ بهروز غریب‌پور و حمیدرضا نعیمی برای حضور در این برنامه اظهار کرد: از آنان خواهش کردم که تمرین‌هایشان را تعطیل نکنند؛ چون همین که مشغول تمرین و کار تئاتر هستند، برایم ارزشمند است، اما لطف و محبت کردند و آمدند.

وی گفت: در این کتاب تلاش کردم همه چیز را با صداقت کامل بیان کنم، هر کار و نقشی را که انتخاب کردم، از روی اجبار نبوده است؛ آن اثر را خوانده‌ام، دوست داشته‌ام و با علاقه پذیرفته‌ام که با آن گروه و آن افراد همکاری کنم. اگر نقشی زمانی ضعیف اجرا شد، تقصیر دیگران نبوده است؛ زیرا این من بوده‌ام که آن انتخاب را با عقل، منطق و درایت خود انجام داده‌ام؛ بنابراین از همه همکارانم سپاسگزارم.

راد افزود: گفت و گوی بیژن شکرریز برای تالیف کتاب «همیشه ناصرالدین شاه» حدود یک سال طول کشید. همه لحظات این گفت‌و‌گو‌ها برایم جذاب و جالب بود. زمانی که پیشنهاد این کار به من داده شد، حدود یک سال و نیم تا رسیدن من به هشتاد سالگی باقی مانده بود. آقای شکرریز گفت که می‌خواهد رونمایی کتاب همزمان با تولد هشتاد سالگی من برگزار شود. تقریباً یک ماه پیش از آن زمان، گفت‌و‌گو‌ها و متن کتاب به پایان رسیده بود، اما به دلایل مختلف، از جمله روند دریافت مجوز و چاپ، کار متوقف ماند و انتشار آن به تأخیر افتاد.

این بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون بیان کرد: از آقای شکریز خواهش کردم که متن را یک بار دیگر در اختیارم بگذارد تا بخش‌هایی را که احساس می‌کردم تکراری است، اصلاح کنم. او متن را داد. من هم تلاش کردم تکرار‌ها را برطرف کنم و نسخه را بازگرداندم، اما پس از آن، فاصله‌ای طولانی ایجاد شد تا زمانی که دوباره متن برای اخذ مجوز و چاپ ارسال شد. در آن زمان باز هم درخواست کردم یک بار دیگر کتاب را بخوانم، اما متأسفانه این امکان تا پیش از چاپ فراهم نشد. کتاب حدود ۶ روز پیش به دست من رسید و آن زمان توانستم آن را بخوانم. اشکالات جزیی در کتاب وجود دارد که اگر فرصت بازخوانی نهایی فراهم می‌شد، می‌توانست اصلاح شود، اما متأسفانه این فرصت پیش نیامد.

در رویداد «ماه هنر تهران»، مجموعه‌ای از موزه‌ها، گالری‌ها، فضاهای فرهنگی، پروژه‌های مستقل هنری و دیگر مکان‌های مرتبط با هنر و فرهنگ، در یک بازه زمانی یک‌ماهه میزبان برنامه‌های مختلف خواهند بود و زمینه برای ارتباط گسترده‌تر مخاطبان با جریان هنر معاصر تهران فراهم می‌شود.

بر اساس اعلام برگزارکنندگان، «ماه هنر تهران» تلاشی برای شکل‌گیری تجربه‌ای گسترده و متنوع از هنر در جغرافیای فرهنگی شهر و پیوند دوباره مخاطبان با رویدادها و فضاهای هنری است؛ رویکردی که در آن، هنر از قالب یک رویداد محدود فراتر رفته و در نقاط مختلف شهر جریان پیدا می‌کند.

در نخستین دوره این رویداد، موزه هنرهای معاصر تهران، خانه هنرمندان ایران، گالری‌ها، فضاهای فرهنگی و هنری، پروژه‌های مستقل و دیگر مکان‌های فعال در حوزه هنر، در این برنامه مشارکت خواهند داشت.

مراسم افتتاحیه «ماه هنر تهران» روز جمعه ۳۰ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود و این رویداد تا ۲۰ شهریور ادامه خواهد داشت.

«ماه هنر تهران» با همراهی مجموعه‌ها و نهادهای فعال در حوزه هنر برگزار می‌شود و می‌تواند زمینه‌ای برای معرفی ظرفیت‌های متنوع هنرهای تجسمی و دیگر شاخه‌های هنر در پایتخت و تقویت ارتباط میان هنرمندان، فضاهای هنری و مخاطبان باشد.

انتهای پیام/

 

 

فرهنگی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، استاد افشین علا شاعر معروف کشورمان در گفتگو با برنامه غمزه خبرگزاری تسنیم درباره ویژگی‌های شخصی رهبر شهید انقلاب اسلامی نکاتی بیان کرد.

 امام شهید خامنه‌ای هیچ نشانه‌ای از مادیات و جلال‌وجبروت مادی سلاطین عالم با خود همراه نداشتند؛ نه در منزلشان، نه در دفترشان، نه در نوع صندلی‌ای که بر آن می‌نشستند و نه در پوشششان. بااین‌حال، بیش از همه آنان ابهت، جلال و شکوه داشتند. رفتار، منش، وقار و ادبیاتشان باشکوه بود؛ از واژه‌هایی که به کار می‌بردند و نحوه خوش‌وبش‌کردنشان با افراد گرفته تا شیوه چای‌خوردن، افطارکردن و غذاخوردنشان. به‌معنای واقعی کلمه، یک اشراف‌زاده تمام‌عیار بودند.

 

 

.

 

 

پرسش این است که چرا نگذاشتند مردم با باطن و حقیقت این شخصیت آشنا شوند و این ویژگی‌ها را ببینند؟

 به‌جرم همین عشق، محبت و ارادت، بی‌مهری‌های فراوانی دیدیم و سنگ‌اندازی‌های بسیاری در مسیرمان صورت گرفت. 

 مردم گاهی تصور می‌کنند هرکس سلام‌وعلیکی با امام شهید داشته، حتماً از مواهب دنیوی برخوردار شده است؛ حال آنکه اصلاً چنین نبود. این راه، خود مسیری دشوار و پرابتلا بود. نخست آنکه خود ایشان بسیار مظلوم بودند و بسیار جفا دیدند. کسانی نیز که خالصانه و بدون هیچ چشم‌داشتی به ایشان عشق و ارادت داشتند، گرفتار ابتلائات و سختی‌های شدیدی شدند.

 البته دشنام‌هایی که از رسانه‌های بیگانه، معاندان و دشمنان می‌شنیدیم، برای ما حُسن بود؛ چراکه آن‌ها نه‌تنها موجب ناراحتی‌مان نمی‌شد، بلکه مایه خوشحالی و افتخارمان بود.

 

نسخه کامل این گفت و گو را در اینجا ببینید.

 

انتهای پیام/