به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی صندوق اعتباری هنر، در این برنامه که شامگاه چهارشنبه ۲۸ مرداد مردادماه برگزار شد، هنرمندان و فعالان فرهنگی این استان با مدیرعامل و مدیران صندوق به گفتوگو نشستند و مسائل، دغدغهها و دیدگاههای خود را در فضایی صمیمانه و صریح مطرح کردند.
مدیرعامل صندوق در ابتدای سخنان خود با ابلاغ سلام وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: اصفهان برای فرهنگ و هنر ایران یک نام آشنا و ریشهدار است و خوشبختانه از ظرفیتهای ارزشمند و زیرساختهای خوبی برخوردار است. آنچه برای ما اهمیت دارد این است که این ظرفیت و خدمات، در سراسر استان و میان هنرمندان شهرستانها نیز به یک اندازه در دسترس باشد.
مدیرعامل صندوق اعتباری هنر تأکید کرد: حضور ما در اصفهان برای شنیدن مسائل هنرمندان است؛ اینکه بدانیم هنرمند در شهرستان چه دغدغهای دارد، چه خدمتی برایش دسترسپذیر نیست و صندوق در کجا میتواند نقش مؤثرتری ایفا کند.
پوراحمدی ضمن تشریح خدمات صندوق بیان کرد: صندوق اعتباری هنر خدمات خود را در قالب ۴۰ طرح و در ۵ بخش اصلی خدمات بیمه تأمین اجتماعی، بیمه درمان تکمیلی، تسهیلات و طرح تکریم و کمک مستمری ارائه می دهد.
پوراحمدی در تشریح وضعیت ارائه خدمات صندوق در استان اصفهان بیان کرد: صندوق اعتباری هنر در حال حاضر بیش از ۱۰۰ هزار عضو دارد که از این میان ۴ هزار و ۷۰۰ نفر، هنرمندان اصفهانی هستند. از این تعداد، بیش از ۳ هزار و ۸۰۰ نفر از خدمات بیمه تأمین اجتماعی، ۲ هزار نفر از خدمات بیمه تکمیلی بهرهمندند و ۱۷ نفر از هنرمندان دارای نشان درجه یک هنری تحت پوشش طرح تکریم هستند.
مدیرعامل صندوق اعتباری هنر ادامه داد: اصفهان از نظر زیرساختها و ظرفیتهای فرهنگی و هنری شرایط ارزشمندی دارد، اما گستردگی استان و حضور هنرمندان در شهرستانهای مختلف، ضرورت توجه به دسترسی برابر آنان به خدمات و حمایتها را بیشتر میکند. بر همین اساس، یکی از اهداف حضور میدانی صندوق، شناخت مسائل هنرمندان در نقاط مختلف و تسهیل دسترسی آنان به خدمات است.
پوراحمدی با اشاره به اجرای طرح «فرا تهران» نیز اظهار داشت: این طرح با تاکید وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی با شعار «ایران فقط تهران نیست» و با هدف گسترش ارتباط مستقیم صندوق با جامعه فرهنگ و هنر استانها …
به گزارش شهرآرانیوز؛ ۲۹ مرداد ۱۳۶۹ برای شهر یک سهشنبه معمولی نبود. جنگ هشتساله تازه به پایان رسیده بود، اما هزاران خانواده ایرانی هنوز در انتظار بازگشت پدران، پسران و برادران خود بودند. چهار روز پیش از این، در ۲۶ مرداد، نخستین موج آزادگان از مرز خسروی وارد کشور شده بود و خدا میداند چه خردهروایتهای ناگفتهای از تلاقی مردمی که شور داشتند و سربازانی که غربت دیده بودند، شکل گرفته بود.
حالا نوبت مشهد بود؛ شهری که حرم امام رضا (ع) برای بسیاری نقطه آغاز سفر دفاع بود و آنان پس از سالها دوری، میبایست دوباره به آن بازمیگشتند. بر اساس گزارش روزنامه قدس و دیگر جراید استان، ورود نخستین آزادگان خراسانی به مشهد در دو گروه سازماندهی شده بود: گروهی ۶۹ نفره و گروهی ۴۷ نفره. این تعداد، هرچند در قیاس با دهها هزار آزاده سراسر کشور کوچک به نظر میرسید، برای هر خانواده یک جهان بود. قصه آن روزها، قصه بازگشت ۳۴۳۰ جهان یکنفره به آغوش مشهد بود. آغازی بر پایان انتظار
روندی که به بازگشت اسرای ایرانی به وطن انجامید، نتیجه تصمیمی ناگهانی نبود؛ بلکه حاصل مجموعهای از مذاکرات و چانهزنیها در ماههای پس از پایان جنگ ایران و عراق بود. در متن قطعنامه ۵۹۸ که در ۲۹ تیرماه ۱۳۶۷ به تصویب رسید، تبادل اسرا میان دو کشور در بند سوم قرار گرفت با این حال در آن روزها، حتی پس از پذیرش قطعنامه، مسئله اسرا همچنان لاینحل باقی مانده بود.
در این میان، سال ۱۳۶۹ نقطه عطفی تعیینکننده شد. از بهار آن سال، نامهنگاریهایی میان مقامهای عالی ایران و صدام حسین آغاز شد که بهتدریج فضای تازهای برای حل مسائل باقیمانده ایجاد کرد.
ایران در این مکاتبات بر چند اصل پافشاری میکرد: پذیرش دوباره عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، عقبنشینی کامل عراق به مرزهای بینالمللی و مبادله فوری و همهجانبه اسیران جنگی. سرانجام، در مرداد ۱۳۶۹، بغداد عملا با این چارچوب موافقت کرد و از همانجا روند سیاسی به مرحله اجرایی نزدیک شد. با این اتفاق، همهچیز روی دور تند افتاد و خیلی زود فرزندان دورافتاده مام میهن به آغوش وطن بازگشتند.
در ۲۲ مرداد همان سال، «ستاد رسیدگی به امور آزادگان» برای ساماندهی بازگشت اسرا تشکیل شد؛ اقدامی که نشان میداد ایران خود را برای ورود گسترده آزادگان آماده کرده …
به گزارش آفتاب نیوز،
به نقل از ددلاین، نیکلاس کیج قرار است در فیلم اکشن و دلهرهآور «پریش» نقش یکی از آخرین بازماندگان یک آخرالزمان هستهای را بازی کند؛ مردی که پس از سه دهه زندگی در انزوا، برای محافظت از پناهگاه خود و آنچه برایش باقی مانده، مجبور میشود با گروهی از آدمخوارهای بیرحم روبهرو شود.
شرکت «کانکورس مدیا» پیش از برگزاری بازار فیلم جشنواره بینالمللی فیلم تورنتو، فروش جهانی این پروژه را آغاز کرده است.
داستان «پریش» ۳، ۰ سال پس از وقوع یک آخرالزمان هستهای روایت میشود. نیکلاس کیج، بازیگر برنده جایزه اسکار و از چهرههای باسابقه سینمای اکشن، در این فیلم نقش بازماندهای سرسخت را ایفا میکند که با کمک سگهای حملهور و آموزشدیدهاش توانسته زنده بماند. او طی سه دهه تنها از یک قانون پیروی کرده است: «هرگز اجازه نده کسی از دروازه عبور کند.»
این قانون برای سالها ضامن بقای او بوده، اما همهچیز زمانی تغییر میکند که زنی درمانده در حالی که نوزادی را در آغوش دارد، مقابل پناهگاه او ظاهر میشود. «پریش» ناچار است میان همدلی با این زن و حفظ جان خود یکی را انتخاب کند.
تصمیم او در نهایت پناهگاهی را که طی سالها ساخته، در معرض خطر قرار میدهد و باعث میشود گروهی از آدمخوارهای خشن که در سرزمینهای ویرانشده زندگی میکنند، به سوی او حرکت کنند. با محاصره شدن پناهگاه مجهز او و بازگشت سایههای گذشته، «پریش» وارد نبردی سخت و خونین میشود تا از هر آنچه برایش باقی مانده محافظت کند.
نویسندگی و کارگردانی این فیلم را آدام سیگال بر عهده دارد؛ فیلمسازی که کمدیدلهرهآور «ناندور فودور و خدنگ سخنگو» را نوشته و کارگردانی کرده و در فیلم علمیتخیلی «تیرکمان» محصول ۲۰۲۴ نیز بهعنوان تهیهکننده حضور داشته است. کیسی افلک و لارنس فیشبورن از بازیگران «تیرکمان» بودند.
فیلمبرداری «پریش» قرار است از ماه اکتبر در ایالت مینهسوتا آغاز شود.
جوئل شاپیرو از شرکت «مَجیسیتی استودیوز»، به همراه استیون تایلر ساهلین تهیهکنندگی پروژه را بر عهده دارند. متیو شرودر از «کانکورس مدیا» نیز به همراه شرکت همکار این مجموعه، «آرکتایپ مدیا فایننس»، تهیهکننده اجرایی و تأمینکننده مالی فیلم خواهد بود.
فیلمبرداری …
به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در راستای تقویت ارتباط با نخبگان فرهنگی و ادبی کشورهای منطقه، یادواره ادبی «پیمان محکمی که ابوالفضل بسته بود» با محوریت بزرگداشت یاد ابوالفضل پیمان، شهید ۱۶ ساله جنگ تحمیلی با حضور جمعی از شاعران، نویسندگان و فعالان فرهنگی از ایران، پاکستان، هند و افغانستان برگزار شد.
این یادواره به میزبانی گروه بینالمللی هندیران و با دبیری سید مسعود علویتبار و همکاری خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در لاهور برگزار و شاعران و اهالی فرهنگ در قالب سخنرانی، شعر و بداههنویسی، ابعاد مختلف شخصیت، وصیت، روحیه جهادی و سیره اخلاقی این شهید نوجوان را مورد توجه قرار دادند.
اصغر مسعودی، مسئول خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در لاهور با اشاره به وصیت تصویری شهید ابوالفضل پیمان اظهار کرد: این شهید والامقام تنها دو روز پیش از شهادتش، سخنانی کوتاه اما سرشار از معنا، ایمان و مسئولیت را به عنوان وصیت بیان کرده است.
وی با تأکید بر اینکه وصیت شهید بیش از آنکه سخن از خویشتن باشد، دغدغه خانواده، جامعه و حفظ ارزشهای الهی را در خود جای داده است، گفت: شهید پیمان در وصیت خود از خواهران و بانوان میخواهد حجاب را رعایت کنند، گرفتار فساد و آسیبهای موجود در جامعه نشوند و حرمت حضرت زهرا(س) را پاس بدارند.
رئیس خانه فرهنگ کشورمان در لاهور افزود: وصیت شهید پیمان کوتاه است، اما پیامش بلند؛ ساده است، اما عمیق چند جمله است که میتواند یک نسل را مخاطب قرار دهد.
جهاد در خاکریزها خلاصه نمیشود
وی با اشاره به مفهوم جهاد در اندیشه شهید پیمان خاطرنشان کرد: میدان جهاد تنها در خاکریزهای نبرد خلاصه نمیشود، بلکه ایستادگی در برابر لغزشهای اخلاقی، حفظ ایمان و صیانت از ارزشهای الهی و انسانی نیز از مصادیق جهاد است.
مسعودی در ادامه، وصیت این شهید نوجوان را آینه یک انتخاب بزرگ دانست و افزود: ابوالفضل پیمان به معنای واقعی کلمه پیمان بسته بود؛ پیمانی برای حرکت در مسیر ایمان، عزت و شهادت؛ پیمانی که در لحظه آزمون شکسته نشد و به عقبنشینی نینجامید.
یکی از ویژگیهای برجسته این یادواره، استفاده از ظرفیت شعر و ادبیات برای بازخوانی شخصیت و وصیت شهید ابوالفضل پیمان بود. …
فرهنگی
خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی، فاطمه مرادزاده: انگار قرار است ماه «مرداد» در تاریخ ایرانزمین پیوندی با واژگان «اسیر» و «اسارت» و پیوندی عمیقتر با «آزاده و آزادگان و آزادگی» داشته باشد.
حکایت این پیوند اما از مرداد 1369 آغاز شد؛ وقتی خبر رسید اسرای دربندِ سلولهای بعثِ عراق به کشور برمیگردند، و وقتی پای اولین گروهشان 26 مرداد، به خاکِ گرم وطن رسید و عشق و آرامش و امنیت دوباره سراپای وجودشان را دربرگرفت.
از آن روزگار پرالتهاب، از آن روزهای گرم و دلچسب تابستان که با عطر وجود دستهدسته آزادگانِ بهمیهن رسیده، مطبوعتر از هر تابستانی در تاریخ این سرزمین شده بود، 36 سال میگذرد.
مرداد امسال اما دوباره حسوحالی دارد شبیه همان سالهای دور؛ آنوقت که یک ایران، هم دلنگران بود و هم لبریزِ هیجان و شادی... نگران از اینکه: «خبر راست است؟ اسرا برمیگردند؟ همهشان میآیند؟ حتی آنها که نامشان توی هیچ فهرستی نیست؟ حتی آنها که رژیم بعث وجودشان را انکار کرده و نامشان توی فهرست مفقودالاثرهاست؟...»
و یک ایران شاد و لبریز از هیجان بود از اینکه پس از سالها چشمانتظاری دوباره فرزندانش را به آغوش میکشد؛ تو بگو حتی یک نفر... فکر بازگشت و رهایی و نجات جان یک فرزند از فرزندان ایران هم شیرین بود، چه رسد به بازگشت دهها و صدها و هزاران اسیر...
مرداد امسال هوای دلمان دوباره پر کشید سمت آن قطار اتوبوسهای درحال حرکت؛ آن اتوبوسها که پشت هم از مرزهای کشورمان وارد میشدند و خیابان شهرها را به بهشتی طربانگیز از عطر وجودشان تبدیل کرده بودند و از پنجرههای هر کدامشان دهها صورتِ رنگپریده با چشمانی پرستاره به روی مردم شهر لبخند میزدند...
آن خیابانها که اتوبوسهای آزدگان را به آغوش کشیده و بوی اسپند و گلاب در زمین و آسمانشان پیچیده بود...
آن کاروانهای بهشتی که مردم را دسته دسته به خیابانها آورده بود و پس از 8 سال رنج و اندوهِ جنگ و ویرانی و کشتار و فراق، دوباره لبخند به لبهایشان و شادی روی دلهایشان نشانده بود...
آن اتوبوسهای خوشبختی که ورودشان به ایران و شهرهای زیبایش از گرمترین و پربرکتترین ماه سال آغاز شد و تا ماهها و سالهای بعد کش آمد؛ آنها نام ایران و …
