در حالی که تشدید تنشهای ژئوپلیتیک و افزایش نقش چین در تجارت انرژی بار دیگر بحث جایگزینی «پترودلار» با «پترویوان» را مطرح کرده است، بررسی سازوکارهای مالی جهانی نشان میدهد که هنوز فاصله قابل توجهی میان گسترش استفاده از یوان در تجارت و تبدیل آن به یک ارز ذخیره جهانی وجود دارد. استدلال اصلی این است که قدرت تاریخی پترودلار نه از استفاده دلار در خرید نفت، بلکه از بازگشت و سرمایهگذاری مجدد درآمدهای نفتی دلاری در نظام مالی بینالمللی ناشی میشد. در مقابل، آنچه امروز نقش تعیینکنندهتری در اقتصاد جهانی دارد نه «پترویوان»، بلکه حجم عظیم دلارهایی است که از مازاد تجاری کشورهای شرق آسیا، بهویژه چین، ایجاد و دوباره وارد بازارهای مالی جهان میشود؛ پدیدهای که از آن با عنوان «سینودلار» یاد میشود.
