بیکاری پس از جنگ به یکی از مهمترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است. از یکسو، لشکر صنوف، بخشهای مهمی از مشاغل را به خود اختصاص دادهاند که نتیجهای جز بهرهوری پایین و افزایش هزینههای مبادله ندارد و از سوی دیگر رانندگی در تاکسیهای اینترنتی به یکی از بزرگترین پناهگاههای بیکاری پنهان در اقتصاد ایران مبدل شده است؛ مشاغلی که فقط با قیمت پایین سوخت امکان تداوم و توجیه اقتصادی دارند. همچنین در شرایط جنگی اقتصاد دیجیتال، اقتصاد ساحلی و اقتصاد هوایی نیز با عدم قطعیتهای فراوان بخش عمدهای از اشتغال با کیفیت خود را از دست دادهاند. مشکل اقتصاد ایران آن است که یک جزیره کوچک اشتغال با کیفیت در محاصره بخشهای غیرمولد و کمبهرهور قرار گرفتهاند. به این ترتیب، میلیونها نفر به جای جذب در فعالیتهای مولد، به سمت مشاغل خرد، واسطهگری، حملونقل شهری و سایر پناهگاههای اشتغال کمکیفیت رانده شدهاند.