زنجیره طلای ایران این روزها با دو واقعیت متفاوت مواجه است. از یکسو، طلا همچنان یکی از مهمترین پناهگاههای سرمایهگذاری به شمار میرود و تقاضا برای سکه، شمش و سایر ابزارهای مبتنی بر طلا در سطح بالایی قرار دارد، اما از سوی دیگر، بخش تولید مصنوعات طلا و کارگاههای صنفی با رکودی مستمر دستوپنجه نرم میکنند؛ رکودی که در برخی واحدها به کاهش ظرفیت تولید و تعدیل تا ۵۰درصد نیروی کار منجر شده است. این شکاف تنها به بازار مصرف محدود نمیشود و در بخش معدن نیز قابل مشاهده است.
