اقتصاد ایران با یک پارادوکس مواجه است؛ از یکسو دسترسی خانوارها و کسبوکارهای کوچک به اعتبار محدود است و از سوی دیگر، یکی از معتبرترین ابزارهای تعهد و پرداخت کشور یعنی چک، تنها در اختیار بخش محدودی از جامعه قرار دارد. پرسش اینجاست که آیا میتوان بدون خلق ابزار مالی جدید، از ظرفیتهای مغفول چک برای توسعه اعتبار خرد، کاهش هزینه وصول مطالبات و گسترش شمول مالی استفاده کرد؟
