رئیس کمیسیون امنیت ملی: توان موشکی ایران قابل مذاکره نیست

لودر که وارد سرای تومانیان شد، فقط چند دیوار آجری را فرو نریخت و بخشی از حافظه تاریخی سبزوار را زخمی کرد. پس از انتشار تصاویر تخریب این بنا ــ مشهور به «پادگان روس‌ها» یا «کاروانسرای روس‌ها» ــ چند پرسش اساسی مطرح شد: آیا بنا ثبت ملی بود؟ چه نهادی مجوز تخریب داد؟ نقش میراث‌فرهنگی چه بود و اکنون چه خواهد شد؟

وقتی وزیر خزانه‌داری امریکا برای توصیف مرحله تازه فشار اقتصادی بر ایران از تعبیر «economic asphyxiation» استفاده می‌کند، انتخاب واژه را نمی‌توان امری حاشیه‌ای دانست. Asphyxiation یعنی خفگی؛ محدودشدن یا قطع امکان تنفس. این زبان بیش از آنکه صرفاً شدت تحریم‌ها را توصیف کند، منطق سیاستی را آشکار می‌کند که می‌خواهد مجاری ارتباط اقتصادی ایران با جهان را تنگ‌تر کند و راه‌های تنفس آن را ببندد.

کارشناس پیشگیری از اعتیاد درباره مصرف موادمخدر جدید به خانواده‌ها هشدار داد.

نیکیتا خروشچف یکی از متناقض‌ترین رهبران اتحاد شوروی بود؛ سیاستمداری که پس از مرگ استالین از جنایت‌های او پرده برداشت و فضای جامعه شوروی را تا حدی گشود، اما خود همچنان به انحصار حزب کمونیست پایبند ماند. کارنامه او از «ذوب خروشچفی» تا بحران موشکی کوبا، تصویری پیچیده از اصلاح‌طلبی، اقتدارگرایی و رقابت در اوج جنگ سرد به دست می‌دهد.

آیا ما ایرانیان عقل‌مان کار نمی‌کند؟ مسئله دقیقاً برعکس است. تا دلتان بخواهد ایده داریم. ایرانیان خلاق، باهوش و با انگیزه‌اند. درباره آینده کشور هزاران ایده در گردش است. پس گیر کار کجاست؟ مسئله اصلی کمبود ایده های بزرگ نیست؛ نبود اجماع بر سر ایده‌های بزرگ است.

سازمانی که ایده‌پردازی در آن جرمِ نانوشته باشد، در نهایت به موزه‌ای تبدیل می‌شود که در آن کارکنانِ مومیایی‌شده، در میانِ اشیای عتیقه‌ی فرایندهای قدیمی، با لبخند سازمانی به استقبالِ افول می‌روند. فقر ایده، خشکسالی ناگهانی نیست؛ بیابان‌زاییِ تعمدی است به دستِ مدیرانی که کنترل بر مرگ را به آشوبِ همراه با زندگی ترجیح داده‌اند. سازمانِ سالم، جایی نیست که هیچ‌کس اشتباه نکند؛ جایی است که ایده‌های شکست‌خورده سنگ‌قبری نمادین برای اصلاحِ مسیر می‌سازند و بهترینِ پاداش، جسارتِ دوباره است.