سالنامه آمارهای سال ۱۴۰۳ که بهتازگی از سوی مرکز آمار ایران منتشر شده است، نشان میدهد فقر در ایران از یک حادثه عارضی به تصلبی زیستی بدل شده است؛ وضعیتی که در آن، خانوار ایرانی دیگر برای صعود یا پیشرفت برنامهریزی نمیکند، بلکه تمام قوای خود را برای سقوطنکردن به قعر درههای معیشتی بسیج کرده است. آنچه امروز در لایههای پنهان جامعه رخ میدهد، کوچ دستهجمعی طبقه متوسط به سمت دهکهایی است که فقط با تنفس مصنوعی نهادهای حمایتی قادر به ادامه حیات هستند. این یک عقبنشینی استراتژیک از رؤیاهای توسعه به سمت سنگرهای بقاست.
