تسنیم: امیر دریادار شهرام ایرانی عصر امروز در یادواره شهید عماد هرمزی در نوشهر با تشریح مأموریت نیروهای دریایی کشور اظهار کرد: ما هم برای شهدا گریه میکنیم، اما قطرههای گریه ما طوفانی به پا میکند که اجازه نمیدهد دشمن قدم از قدم بردارد. دشمن با تمام قوا آمده و ما نیز با تمام قوا ایستادهایم و اگر شهیدی از ما گرفته شده، ناجوانمردانه بوده است. امروز مسئولیت ما پس از شهادت همرزمانمان سنگینتر شده است؛ چراکه باید راه آنان را ادامه دهیم و انتقام عزیزانمان را بگیریم.
فرمانده نیروی دریایی راهبردی ارتش در تشریح مفهوم «تنگه احد ولایت» گفت: این خط از مرز پاکستان تا رأسالحد در کشور عمان و در عمق ورودی دریای عمان به اقیانوس هند امتداد دارد.
ایرانی با اشاره به ادعاهایی درباره وضعیت نیروی دریایی ایران افزود: بارها درباره تنگه هرمز صحبت شده و برخی ادعا کردهاند نیروی دریایی ایران از بین رفته است؛ اما سؤال اینجاست که اگر چنین ادعایی درست است، چرا دشمن جرأت نمیکند حتی یک میلیمتر وارد «تنگه احد ولایت» شود؟
وی تصریح کرد: امروز کشتیهای ایران در بنادر مختلف حضور دارند و از همین محدوده عبور میکنند؛ بنابراین اقتدار دریایی جمهوری اسلامی ایران صرفاً یک ادعا نیست، بلکه در میدان و در مسیرهای دریایی خود را نشان میدهد.
رضا صلبوخی سرپرست معاونت توسعه اقتصادی وسرمایه گزاری متطقه ازاد مهران درگفتگو با خبرنگار برنا اظهار کرد:اختصاص کد گمرمی، زمینه را برای تسهیل فعالیت شرکتهای تجاری و تولیدی، ورود تجهیزات و ماشینآلات، تأمین کالا و توسعه مبادلات تجاری فراهم میکند و میتواند ظرفیتهای منطقه آزاد مهران را در حوزه تجارت خارجی بیش از پیش فعال کند.
وی با اشاره به اهمیت این اقدام افزود: «دریافت کد گمرکی، زیرساختی اساسی برای استقرار و فعالسازی فرآیندهای گمرکی در منطقه آزاد مهران است و امکان بهرهمندی مؤثرتر شرکتهای تجاری و تولیدی از ظرفیتهای این منطقه را فراهم میکند.»
صلبوخی گفت: «با فعال شدن این ظرفیت، فرآیند واردات تجهیزات و ماشینآلات، ورود کالا و توسعه فعالیتهای تجاری تسهیل خواهد شد و فعالان اقتصادی میتوانند با حضور در منطقه آزاد مهران از ظرفیتها، مشوقها و امتیازات قانونی مناطق آزاد بهرهمند شوند.»
گفتنی است ،دریافت کد گمرکی را میتوان نقطه آغاز مرحلهای تازه در فعالیت اقتصادی منطقه آزاد مهران دانست؛ مرحلهای که در آن، ظرفیتهای این منطقه برای توسعه صادرات، جذب سرمایهگذاری و گسترش تجارت با بازارهای منطقهای میتواند با سرعت بیشتری فعال شود.
انتهای پیام
مسئله مهمتر، الگویی است که در پس این اتفاق قرار دارد: امکان جمع میان تولید، توسعه و مسئولیت اجتماعی در یک بنگاه بزرگ. فولاد خوزستان طی سالهای اخیر درست در شرایطی این مسیر را دنبال کرده که خودِ تولید با دشوارترین محدودیتها مواجه بوده است؛ از تحریم و محدودیتهای صادراتی و افزایش هزینههای تولید تا ناترازی برق و گاز و سرانجام شرایط جنگی و حمله به تأسیسات این شرکت. در چنین فضایی، شاید طبیعیترین واکنش یک بنگاه میتوانست تمرکز صرف بر حفظ تولید و کنار گذاشتن تعهدات پیرامونی باشد؛ اما آنچه تجربه فولاد خوزستان را قابل تأمل میکند، حرکت همزمان در دو مسیر است: تلاش برای حفظ و توسعه ظرفیت صنعتی و در همان حال، استمرار مسئولیت در برابر نیروی انسانی، جامعه محلی و محیط پیرامونی. از این منظر، سه نشان اخیر بیش از آنکه صرفاً سه جایزه باشند، بازتاب یک تلقی متفاوت از مفهوم «بنگاه» هستند؛ بنگاهی که توسعه خود را منفک از توسعه پیرامون نمیبیند.
اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر آشکار میشود که فولاد خوزستان را در متن اقتصاد خوزستان و ایران ببینیم. این شرکت از یکسو یکی از ارکان زنجیره فولاد و تولید صنعتی کشور است و از سوی دیگر در استانی فعالیت میکند که نسبت میان صنایع بزرگ و جامعه محلی همواره یکی از مسائل اساسی توسعه آن بوده است. در چنین جغرافیایی، مسئولیت اجتماعی نمیتواند به کمکهای پراکنده و فعالیتهای مناسبتی تقلیل پیدا کند؛ همانگونه که توسعه صنعتی نیز صرفاً با افزایش تناژ تولید تعریف نمیشود. توسعه یک بنگاه بزرگ زمانی کیفیت پیدا میکند که سرمایهگذاری، تولید، اشتغال، محیطزیست، سرمایه انسانی و جامعه پیرامونی در یک منظومه دیده شوند. اهمیت عملکرد فولاد خوزستان نیز در همین نقطه است: شرکتی که با وجود فشارهای کمسابقه بر صنعت، نه از منطق توسعه و سرمایهگذاری عقب نشسته و نه مسئولیت اجتماعی را به روزهای وفور و آرامش موکول کرده است.
فولاد خوزستان میتواند نمونهای قابل مطالعه از نسل بنگاههایی باشد که موفقیت خود را تنها با صورتهای مالی و آمار تولید نمیسنجند. کشور بیش از گذشته به شرکتهایی نیاز دارد که در عین رقابتپذیری، تولید و سرمایهگذاری، نسبت خود را با جامعه، محیطزیست و آینده منطقهای که در آن فعالیت میکنند نیز تعریف کنند. سه نشان مسئولیت اجتماعی اخیر زمانی ارزش واقعی خود را پیدا میکنند که نه پایان یک مسیر، بلکه تأییدی بر استمرار همین نگاه باشند؛ نگاهی که در آن تولید ثروت و ایفای مسئولیت اجتماعی دو مأموریت رقیب نیستند، بلکه دو ضلع از یک مفهوم واحد به نام توسعه پایدارند. تجربه فولاد خوزستان، بهویژه در سالهایی که تحریم، بحران انرژی، جنگ و حتی حمله مستقیم نتوانستهاند این دو مسیر را از یکدیگر جدا کنند، نشان میدهد یک بنگاه صنعتی بزرگ میتواند هم در خط مقدم تولید بایستد و هم نسبت به جامعهای که در آن ریشه دارد مسئول بماند.
