ویزای آمریکا برای هافبک تیم ملی صادر شد

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژه‌ای هستند که در صورت عملی شدن می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین تغییرات سال‌های اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملت‌های مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.

این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانه‌های بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملت‌های اروپا آغاز خواهد شد.

این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیون‌های قاره‌ای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماه‌های اخیر همکاری نزدیک‌تری داشته‌اند و حتی گفته می‌شود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینه‌ای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.  

اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملت‌های متفاوت

ایده مطرح‌شده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملت‌های فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیم‌ها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.

در بالاترین سطح، تیم‌هایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان می‌توانند با قدرت‌های فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.

در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیم‌های بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم می‌توانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.

حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامه‌ریزی مسابقات تاریخ‌های جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِی‌های اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجره‌های ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار می‌شود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.

به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازی‌ها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.

پروژه‌ای با گردش مالی بالا

تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات می‌تواند بین آنها توزیع شود.

این برای تیم‌های ملی کشورهای کوچک‌تر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیم‌های قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.

البته قدرت‌های بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیم‌های مطرح اروپا و تیم‌های ملی آمریکا، مکزیک و کانادا می‌تواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.

مکزیک هم می‌تواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیم‌های قدرتمند اروپایی می‌تواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.

یک چالش تازه برای اینفانتینو؟

این پروژه در شرایطی شکل می‌گیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایه‌گذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کرده‌اند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.

یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهم‌نامه‌ای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفته‌های اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدی‌تر شده است.

خ

نوز مشخص نیست لیگ ملت‌های مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجره‌های ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخ‌های جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، می‌تواند به موضوعی حساس تبدیل شود.

آسیا هم چشم به پروژه دوخته است

ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژه‌ای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب می‌شود.

آسیا در حال حاضر لیگ ملت‌های مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار می‌کند. با این حال، ساختار مسابقات می‌تواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.

یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارش‌ها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاری‌های بین‌المللی تأکید کرده است.

اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملت‌های مشترک اروپا و آمریکای شمالی می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سال‌های اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز می‌کند و شاید فصل تازه‌ای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد می‌توان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.

هفته دوم لیگ هم با نتایج جالب و اتفاقاتی همراه بود. اخراج سه بازیکن نشان از حساسیت بازی‌ها در همین هفته‌های ابتدایی داشت. تیم‌های مدعی حریفان‌شان را شسکت دادند و فقط سپاهان در بازی بزرگ هفته مقابل تراکتور (دیگر مدعی) نتیجه را واگذار کرد. ضمن اینکه رقابت برای کسب عنوان آقای گلی و بهترین پاسور فصل از همین الان شروع شده و قطعاً هفته به هفته حساس‌تر هم می‌شود. مهم‌ترین اتفاق هفته البته کامبک بزرگ ملوان بود که بازی باخته را 10نفره با پیروزی پشت سر گذاشت.

تیم هفته: استقلال

سهراب بختیاری‌زاده، سرمربی استقلال بعد از پیروزی پرگل مقابل مس شهربابک در هفته اول برای تقابل با نساجی به قائمشهر رفت. آبی‌های پایتخت در حالی با یک گل برتری به تهران برگشتند که حریف‌شان بشدت از سوی هوادارانش مورد حمایت قرار می‌گرفت. پیروزی در خانه نساجی برای تمام تیم‌ها سخت است اما استقلال در هفته دوم موفق به انجامش شد. بدون شک اهمیت این پیروزی در هفته‌های آینده مشخص خواهد شد. آبی‌ها در این دو بازی دروازه‌شان را بسته نگاه داشتند که این اتفاق بسیار خوبی برای تیم سهراب بختیاری‌زاده است.

بازیکن هفته: علی علیپور(پرسپولیس)

برای انتخاب بهترین بازیکن هفته گزینه‌های دیگری غیر از علی علیپور، مهاجم پرسپولیس وجود داشت. اما بازیکن ملی‌پوش قرمزهای پایتخت غیر از گلی که زد، دو پاس گل هم داد تا نقش زیادی در پیروزی پرگل تیمش مقابل استقلال خوزستان داشته باشد. به نظر می‌رسد علیپور پس از حضور در جام جهانی انگیزه‌ زیادی به‌دست آورده تا یکی از مسافران تیم ملی در جام ملت‌های آسیا هم باشد. ضمن اینکه او که سابقه آقای گلی لیگ را در کارنامه دارد، برای تکرار این عنوان که مدعیان جدی هم دارد، تلاش مضاعفی خواهد داشت.

گلزنان هفته: امیرحسین حسین‌زاده(تراکتور)، رضا مرزبان(ملوان)

دو بازیکن در هفته دوم دبل کردند. تراکتور در روزی که به گفته مدافعش (شجاع خلیل‌زاده) در حالی با دو گل سپاهان را در نقش جهان شکست داد که میزبان بازی بهتری ارائه داد. اما فرصت‌طلبی امیرحسین حسین‌زاده و زدن دو گل توسط این بازیکن تمام معادلات محرم نویدکیا را بهم زد. در انزلی هم رضا مرزبان مهاجم ملوان یک شب فراموش‌نشدنی را رقم زد. او در حالی که تیمش با یک بازیکن کمتر و با یک گل از میهمانش عقب بود دو مرتبه دروازه ذوب‌آهن را باز کرد تا ملوان در خانه کامبک زده و سه امتیاز با ارزش را در خانه حفظ کند.

تعویض هفته: محمدرضا آزادی (استقلال)

سهراب بختیاری‌زاده سرمربی استقلال وقتی دید تمام برنامه‌های تاکتیکی‌اش مقابل نساجی جواب نداد در دقیقه 80 محمدرضا آزادی مهاجم جوانش را به میدان فرستاد. یک تعویض طلایی که خیلی زود تأثیرش را نشان داد. او که به‌جای سحرخیزان وارد زمین شده بود روی کرنر یاسر آسانی از سمت راست و ریباند شوت تورانیان و تعلل مدافعان نساجی نهایت استفاده را برد و دروازه میزبان را باز کرد و شادی را به اردوی استقلالی‌ها آورد. آزادی که سابقه بازی در نساجی را هم در کارنامه دارد بعد از این گل شادی نکرد. با این گل حال سهراب برای چیدمان در خط حمله دغدغه‌های شیرینی دارد.

ناکام هفته: سپاهان

آنهایی که بازی سپاهان و تراکتور را می‌دیدند شاید تساوی را بدترین نتیجه برای شاگردان محرم نویدکیا پیش‌بینی می‌کردند. آنها هم تیر دروازه تراکتور را لرزاندند و هم در چندین نوبت علیرضا بیرانوند را مجبور به واکنش کردند. اما در نهایت نتیجه‌ای که رقم خورد شکست 2-صفر مقابل تبریزی‌ها بود، نتیجه‌ای که برای سکونشینان باورپذیر نبود. حتماً این بازی و اتفاقاتش درس بزرگی برای سرمربی جوان سپاهان خواهد بود. تیبور هلیلوویچ بازیکن خارجی تراکتور با دو پاس گلی که به حسین‌زاده داد، شکست تلخی را برای طلایی‌پوشان در ورزشگاه نقش جهان با حضور تماشاگرانش رقم زد.

مربی هفته: مازیار زارع(ملوان)

ملوان در اولین بازی خانگی‌اش با حضور هواداران پرشور خود برای کسب پیروزی به میدان آمده بود. اما برخلاف انتظار ملوانی‌ها روی پاس بلند دروازه‌بان ذوب‌آهن و تعلل مدافعان دروازه خود را باز شده دیدند. مازیار با تغییرات تاکتیکی در دقیقه72 بازی را به تساوی کشاند. اخراج امیر افسرده مدافع این تیم می‌توانست کار را برای انزلی‌چی‌ها سخت‌تر کند اما ملوان همیشه ثابت کرده تیمی نیست که به‌راحتی امتیاز از دست دهد. به همین دلیل به بازی هجومی‌شان ادامه داده و یکبار دیگر در دقیقه89 به گل رسیدند تا زارع در پایان بازی شادی‌اش را با سکونشینان ورزشگاه مرحوم قایقران تقسیم کند.

تیم منتخب 3-3-4

دروازه‌بان: علیرضا بیرانوند (تراکتور)

مدافعان میانی: عارف آقاسی (استقلال)، مسعود محبی (خیبر خرم‌آباد)

مدافعان کناری: ارشیا وثوقی‌فر (فجرسپاسی)، سهیل صحرایی (گل گهر)

هافبک‌های میانی: خشایار زبرجد (صنعت نفت)، پوریا پورعلی(پرسپولیس)، میلاد سورگی (شمس‌آذر)

مهاجمان: رضا مرزبان (ملوان)، امیرحسین حسین‌زاده (تراکتور)، علی علیپور (پرسپولیس)

انتهای پیام/

به گزارش مشرق، فوتبال در همه جای جهان جزو پرمخاطب‌ترین ورزش‌هاست و به واسطه همین اقبال عمومی، بستری برای رشد قارچ‌گونه برخی مفسده‌ها از جمله دلالی، شرط‌بندی، تبانی و … است. هر فصل فوتبالی که به پایان می‌رسد و موعد نقل و انتقالات فرامی‌رسد، در کنار واسطه‌ها، مدیربرنامه‌ها و ایجنت‌های قانونی،‌ صدای پای کسانی شنیده می‌شود که نه دنبال توسعه فوتبال و پیشرفت بازیکنان بلکه دنبال پر شدن جیب و چرب‌تر شدن لقمه خود هستند.

تفاوت دلال سودجو با ایجنتی که قانونی کار می‌کند چیست؟ این مساله‌ای است که تلاش شده در این یادداشت به آن پاسخ داده شود:

چه کسی قیمت بازیکن را در فوتبال ایران تعیین می‌کند؟ قبل از هر چیز باید یک تفکیک مهم را روشن کنیم: ایجنت با دلال یکی نیست.

ایجنتِ حرفه‌ای، بخشی از فوتبال مدرن است و می‌تواند در مذاکره، از منافع بازیکن یا باشگاه دفاع کند. حضور ایجنت به خودی خود نه مشکل است و نه نشانه فساد؛ مساله از جایی آغاز می‌شود که تعارض منافع، روابط پشت‌پرده و واسطه‌گری غیرشفاف وارد فرآیند انتقال بازیکن شود.

این دغدغه فقط مختص فوتبال ایران نیست. فیفا نیز در مقررات مربوط به ایجنت‌ها، بر موضوعاتی مانند کاهش تعارض منافع، شفافیت و تنظیم حق‌الزحمه تأکید کرده است.

در چارچوب مقررات فیفا، اصل بر این است که ایجنت نباید همزمان نماینده طرف‌های مختلف یک معامله باشد؛ مگر در شرایط مشخص و با رضایت کتبی طرفین. همچنین برای حق‌الزحمه ایجنت‌ها چارچوب‌هایی تعیین شده است.

سؤال اصلی برای فوتبال ایران این است: آیا بازیکن واقعاً در انتخاب ایجنت خودش آزاد است؟

اگر مدیر یا فرد صاحب نفوذی در یک باشگاه، بازیکن را به سمت یک ایجنت یا واسطه مشخص هدایت کند و بازیکن برای پیدا کردن تیم بعدی نیز از همان مسیر حرکت کند، باید پرسید، چه کسی از این رابطه سود می‌برد و اگر باشگاه دیگری برای جذب همان بازیکن، عملاً مجبور باشد از همان کانال وارد مذاکره شود، آیا این ساختار می‌تواند بر هزینه نهایی قرارداد تأثیر بگذارد؟

اینها الزاماً به معنای وقوع تخلف در یک مورد مشخص نیست اما دقیقاً همان پرسش‌هایی هستند که یک سیستم حرفه‌ای باید بتواند درباره آنها پاسخ شفاف ارائه کند.

فیفا در روند اصلاح مقررات ایجنت‌ها، از جمله به مسائلی مانند تعارض منافع، کمیسیون‌های گزاف و ضرورت افزایش شفافیت پرداخته است.

بنابراین مساله، دشمنی با ایجنت‌ها نیست.

اتفاقاً ایجنت‌های حرفه‌ای و سالم باید نخستین گروهی باشند که از شفاف شدن این بازار استقبال کنند.

بحث بر سر یک سؤال ساده است: آیا در فوتبال ایران، بازیکن آزادانه نماینده خودش را انتخاب می‌کند یا در برخی موارد، این انتخاب از بیرون به او جهت داده می‌شود؟

اگر انتخاب آزاد است، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

اگر قراردادها شفاف‌اند، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

اگر همه طرف‌های معامله دقیقاً می‌دانند چه کسی از انتقال یا قرارداد منتفع می‌شود، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

پس به جای جنگ با یک صنف، باید درباره شفافیت یک سیستم صحبت کنیم.

فوتبال حرفه‌ای فقط زمین چمن و قراردادهای میلیاردی نیست. فوتبال حرفه‌ای یعنی اینکه پشت صحنه هم مشخص باشد:

چه کسی مذاکره می‌کند؟ چه کسی نماینده چه کسی است؟ چه مبلغی دریافت می‌شود؟ چه کسی از معامله منتفع می‌شود؟ و آیا همه طرف‌ها از این روابط و منافع اطلاع دارند یا نه؟

ارزش یک بازیکن باید تا حد ممکن بر اساس کیفیت، عملکرد و ارزش ورزشی او شکل بگیرد، نه بر اساس اینکه چند واسطه در مسیر قرارداد حضور دارند و چه منافعی از آن می‌برند.

فوتبال حرفه‌ای یعنی شفافیت، حتی وقتی دوربین‌ها خاموش‌اند.

منابع:

* FIFA – Football Agent Regulations

* FIFA – FAQ & How to contact us

* FIFA – New FIFA Football Agent Regulations

* FIFA – Reform proposals concerning football agents’ regulations