چند حواشی از میزبانی آمریکایی‌ها تاکنون

ورزشی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، تنیس جهان در آستانه آغاز آخرین گرنداسلم فصل با خبری مهم و غیرمنتظره روبرو شد. یانیک سینر، مرد شماره یک تنیس جهان به دلیل آسیب‌دیدگی زانوی راست از حضور در US Open 2026 انصراف داد؛ تصمیمی که نه‌ تنها یکی از بزرگ‌ترین شانس‌های قهرمانی مسابقات را از جدول کنار می‌زند، بلکه برای نخستین بار در هفت سال گذشته باعث می‌شود سینر یک گرنداسلم را از دست بدهد.

سینر که در سال 2024 قهرمان US Open شده بود و فصل گذشته نیز تا فینال این رقابت‌ها پیش رفت، امیدوار بود امسال بار دیگر در نیویورک برای کسب جام به میدان برود. با این حال، شرایط زانوی راست او اجازه نداد این برنامه عملی شود.

این تنیسور ایتالیایی در پیامی اعلام کرد که پس از مشورت با تیم پزشکی و انجام تمرین‌های مختلف، به این نتیجه رسیده که برای بازگشت کامل به آمادگی بدنی به زمان بیشتری نیاز دارد. او تأکید کرد که نیویورک جایگاه ویژه‌ای در قلبش دارد و از اینکه نمی‌تواند مقابل هوادارانش در این مسابقات بازی کند، بسیار ناراحت است.

* تصمیم سخت سینر برای محافظت از زانو

مشکل سینر در هفته‌های اخیر به یکی از مهمترین نگرانی‌های تیم او تبدیل شده بود. این بازیکن مدتی از مسابقات دور ماند و روند درمان و بازتوانی زانوی راست خود را دنبال کرد.

گزارش‌های منتشر شده در ایتالیا نشان می‌داد که وضعیت سینر در ابتدا چندان نگران‌کننده به نظر نمی‌رسید. او حتی در مونت‌کارلو تمرین‌هایی با شدت بالا انجام داده بود و امیدوار بود بتواند به موقع برای US Open آماده شود.

با این حال، شرایط مسابقات نیویورک با تمرین تفاوت دارد. گرمای شدید، رطوبت بالا و فشار مسابقات گرنداسلم می‌توانست خطر تشدید آسیب‌دیدگی را افزایش دهد. به همین دلیل، تیم سینر تصمیم گرفت تنها در صورتی اجازه حضور او در مسابقات را بدهد که این بازیکن از نظر بدنی کاملاً آماده باشد. در نهایت مشخص شد که این شرایط فراهم نشده است.

سینر پس از انجام دوره درمان التهاب زانوی راست، بار دیگر به تمرینات بازگشت، اما هنوز به سطحی نرسیده بود که بتواند با اطمینان وارد یک تورنمنت هفت‌مرحله‌ای و سنگین شود. در نتیجه، اولویت اصلی او اکنون ریکاوری کامل و بازگشت بدون عجله به مسابقات است.

* فصل 2026 برای سینر مانند سال گذشته پیش نرفت

غیبت سینر در US Open پایان دوره‌ای است که فصل 2026 را برای او بسیار متفاوت از سال گذشته کرده است.

شروع سال برای مرد شماره یک جهان فوق‌العاده بود. سینر در مقطعی موفق شد پنج مسترز متوالی را فتح کند؛ اگر پیروزی سال گذشته در پاریس را نیز در نظر بگیریم، این روند به شش عنوان متوالی در این سطح از مسابقات می‌رسد.

با این حال، تنها شکست جدی در آن مقطع مقابل نواک جوکوویچ در مرحله نیمه‌نهایی اوپن استرالیا رقم خورد. پس از آن، شرایط به تدریج تغییر کرد.

در رولان گاروس، سینر در دور دوم برابر حریفی که انتظار نمی‌رفت بتواند او را کنار بزند، شکست خورد و نتوانست عملکرد مورد انتظار را ارائه کند. با وجود این، او خیلی زود به رقابت‌ها برگشت و در ویمبلدون جبران کرد.

سینر در نهایت قهرمان گرنداسلم ویمبلدون شد و آن مسابقه، آخرین حضور رسمی او در تور ATP تا این لحظه بود.

پس از آن، نگرانی‌ها درباره زانو باعث شد او مسابقات مسترز مونترال و سپس سینسیناتی را نیز از دست بدهد. اکنون مشخص شده که این مصدومیت به اندازه‌ای جدی بوده که US Open را نیز از برنامه او خارج کند.

* رقابت سینر و آلکاراس دوباره به تعویق افتاد

یکی از اتفاقات جالب فصل‌های اخیر تنیس، رقابت مستقیم سینر و کارلوس آلکاراس بوده است. این دو بازیکن جوان در سال گذشته عملاً به دو چهره اصلی تنیس مردان جهان تبدیل شدند و در چند فینال گرنداسلم مقابل یکدیگر قرار گرفتند، اما فصل 2026 برخلاف سال گذشته پیش رفت.

سینر در اوپن استرالیا نتوانست به فینال برسد و توسط جوکوویچ متوقف شد. از سوی دیگر، آلکاراس نیز به دلیل آسیب‌دیدگی دست،  رولان گاروس و ویمبلدون را از دست داد.

اکنون شرایط کاملاً برعکس شده است: آلکاراس آماده حضور در US Open است اما سینر مجبور شده مسابقات را از خانه دنبال کند.

به این ترتیب، هواداران تنیس بار دیگر باید برای دیدن یک رویارویی بزرگ میان این دو ستاره منتظر بمانند.

آلکاراس یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در نیویورک خواهد بود و غیبت سینر می‌تواند مسیر او را برای دفاع از عنوان یا رسیدن دوباره به فینال آسان‌تر کند.

* سینر شماره یک جهان باقی می‌ماند

با وجود غیبت در US Open، سینر همچنان مرد شماره یک تنیس جهان باقی خواهد ماند.

او بابت فینال سال گذشته 1300 امتیاز از دست می‌دهد اما فاصله‌اش با رقبای اصلی آن‌قدر زیاد است که این کاهش امتیاز نیز جایگاه نخست او را تهدید نمی‌کند.

بر اساس رنکینگ زنده پس از محاسبه امتیازات US Open، سینر همچنان با اختلاف قابل توجه در صدر قرار خواهد داشت. پس از او، الکساندر زورف و کارلوس آلکاراس قرار دارند.

این موضوع نشان می‌دهد که سینر در طول ماه‌های گذشته آن‌قدر امتیاز جمع کرده که حتی از دست دادن یک گرنداسلم نیز نمی‌تواند فوراً جایگاه شماره یک جهان را از او بگیرد. البته ادامه فصل اهمیت زیادی خواهد داشت؛ زیرا اگر دوران دوری سینر طولانی شود، فاصله او با رقبا به تدریج کاهش پیدا خواهد کرد.

* یک اتفاق تاریخی برای تنیس مردان

غیبت سینر از US Open از نظر تاریخی نیز اهمیت زیادی دارد.

از زمان آغاز نظام رنکینگ ATP در سال 1973، تنها یک بار دیگر پیش آمده بود که مرد شماره یک تنیس جهان در US Open حضور نداشته باشد.

آن اتفاق در سال 1999 رخ داد؛ زمانی که پیت سمپراس، ستاره بزرگ آمریکایی نتوانست در این رقابت‌ها شرکت کند. اکنون سینر دومین مرد شماره یک تاریخ ATP است که در حالی که صدرنشین رنکینگ است، US Open را از دست می‌دهد.

از سوی دیگر، سینر برای نخستین بار از سال 2019 در جدول اصلی یک گرنداسلم حضور نخواهد داشت. او از آن زمان تقریباً در تمام مسابقات بزرگ حضور داشته و به یکی از باثبات‌ترین بازیکنان نسل جدید تبدیل شده است.

*  غیبت سینر، جدول US Open را تغییر داد

کناره‌گیری سینر همچنین باعث تغییر در جدول و سیدبندی مسابقات شد. کارلوس تابِرنر، بازیکن اسپانیایی با استفاده از رنکینگ محافظت‌ شده وارد جدول اصلی شد.

در میان مدعیان اصلی نیز الکساندر زورف و کارلوس آلکاراس در جمع دو سید نخست قرار خواهند گرفت و در صورت ادامه مسیر، امکان رویارویی آنها تنها در فینال وجود خواهد داشت.

فلیکس اوژه‌آلیاسیم نیز یکی از بازیکنانی است که جایگاه بالایی در سیدبندی خواهد داشت و نواک جوکوویچ نیز می‌تواند در بین چهار بازیکن نخست قرار بگیرد اما مهمتر از همه، جای خالی سینر در صدر جدول خواهد بود؛ بازیکنی که کمتر از یک ماه پیش قهرمان ویمبلدون شده بود و حالا حتی فرصت دفاع از عنوان US Open خود را ندارد.

برای سینر، این تصمیم شاید تلخ باشد اما در شرایط فعلی می‌تواند منطقی‌ترین انتخاب باشد. فصل طولانی است و بازگشت عجولانه ممکن است یک آسیب‌دیدگی کوتاه‌مدت را به مشکلی طولانی‌مدت تبدیل کند.

اکنون هدف اصلی مرد شماره یک جهان دیگر قهرمانی در نیویورک نیست؛ هدف او بازگشت کامل، بدون ریسک و آماده‌سازی برای ادامه فصل است. سینر به دنبال تاریخ‌سازی در نیویورک

انتهای پیام/  

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ مهدی طارمی که فصل گذشته در لیگ یونان به میدان می‌رفت، امروز وارد کشور امارات شد تا مذاکرات خود را با مسئولان باشگاه الوصل دنبال کند.

در روزهای اخیر، رسانه‌های اماراتی از توافق اولیه و نزدیک شدن طارمی به باشگاه الوصل خبر داده بودند. با این حال، قرارداد این بازیکن هنوز به‌صورت رسمی نهایی نشده است.

طارمی قرار است امشب و فردا در دو جلسه مهم با مدیران باشگاه الوصل شرکت کند. در صورت توافق نهایی بر سر بندهای مختلف قرارداد، این مهاجم ایرانی به‌صورت رسمی به الوصل خواهد پیوست./تسنیم

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژه‌ای هستند که در صورت عملی شدن می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین تغییرات سال‌های اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملت‌های مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.

این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانه‌های بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملت‌های اروپا آغاز خواهد شد.

این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیون‌های قاره‌ای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماه‌های اخیر همکاری نزدیک‌تری داشته‌اند و حتی گفته می‌شود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینه‌ای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.  

اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملت‌های متفاوت

ایده مطرح‌شده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملت‌های فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیم‌ها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.

در بالاترین سطح، تیم‌هایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان می‌توانند با قدرت‌های فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.

در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیم‌های بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم می‌توانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.

حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامه‌ریزی مسابقات تاریخ‌های جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِی‌های اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجره‌های ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار می‌شود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.

به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازی‌ها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.

پروژه‌ای با گردش مالی بالا

تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات می‌تواند بین آنها توزیع شود.

این برای تیم‌های ملی کشورهای کوچک‌تر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیم‌های قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.

البته قدرت‌های بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیم‌های مطرح اروپا و تیم‌های ملی آمریکا، مکزیک و کانادا می‌تواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.

مکزیک هم می‌تواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیم‌های قدرتمند اروپایی می‌تواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.

یک چالش تازه برای اینفانتینو؟

این پروژه در شرایطی شکل می‌گیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایه‌گذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کرده‌اند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.

یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهم‌نامه‌ای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفته‌های اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدی‌تر شده است.

خ

نوز مشخص نیست لیگ ملت‌های مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجره‌های ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخ‌های جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، می‌تواند به موضوعی حساس تبدیل شود.

آسیا هم چشم به پروژه دوخته است

ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژه‌ای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب می‌شود.

آسیا در حال حاضر لیگ ملت‌های مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار می‌کند. با این حال، ساختار مسابقات می‌تواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.

یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارش‌ها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاری‌های بین‌المللی تأکید کرده است.

اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملت‌های مشترک اروپا و آمریکای شمالی می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سال‌های اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز می‌کند و شاید فصل تازه‌ای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد می‌توان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.