یک لکه سیاه برای ویرجیل فن دایک!

به گزارش ورزش سه، مارتین اودگارد دوباره همان بازیکنی شده که آرسنال به او نیاز دارد؛ شروع فصل برای کاپیتان نروژی فوق‌العاده بود و آمار گلزنی او در دو بازی ابتدایی فصل ( سوپرجام و بازی امشب در هفته اول لیگ برتر) با کل فصل گذشته قابل مقایسه نیست.  

اودگارد فصل جدید آرسنال را با یک گل در پیروزی ۳-۰ مقابل منچسترسیتی در سوپرجام انگلیس آغاز کرد و در اولین بازی لیگ برتر که امشب مقابل کاونتری در حال برگزاری است هم موفق به گلزنی شد. او در دو مسابقه ابتدایی فصل دو گل زده است.

این شروع برای کاپیتان آرسنال از آن جهت جالب توجه است که فصل گذشته شرایط کاملاً متفاوتی داشت. اودگارد در مجموع ۳۶ بازی برای آرسنال به میدان رفت و تنها یک گل به ثمر رساند؛ هرچند در کنار آن هشت پاس گل به هم‌تیمی‌هایش داد. 

اودگارد در همین دو بازی اول فصل جدید، دو برابر تعداد گل‌های فصل گذشته‌اش گل زده است. بدون اغراق می‌شود گفت اودگارد دوباره ترسناک شده است.

فصل گذشته برای اودگارد با مصدومیت و مشکلات بدنی پشت سر گذاشته شد و او در مقاطع مختلف نتوانست تأثیرگذاری همیشگی را در خط میانی آرسنال داشته باشد. آمار گلزنی و پاس گل او پایین‌تر از استانداردهایی بود که پیش از این از کاپیتان آرسنال انتظار می‌رفت.

اما حالا نشانه‌ها کاملاً امیدوارکننده است. اودگارد ابتدا مقابل منچسترسیتی گل سوم آرسنال را به ثمر رساند و امشب در اولین بازی لیگ برتر، مقابل کاونتری نامش را در فهرست گلزنان قرار داد.

پایگاه خبری فوتبالی- آلیسون بکر به عنوان یکی از کاپیتان دوم لیورپول برای فصل ۲۷-۲۰۲۶ انتخاب شده است؛ تصمیمی که نشان‌دهنده جایگاه ویژه این دروازه‌بان برزیلی در رختکن قرمزهاست. 

به گزارش فوتبالی، آندونی ایرائولا، سرمربی جدید لیورپول، در کنار آلیسون، جو گومز و دومینیک سوبوسلای را نیز در گروه رهبری تیم قرار داده و ویرجیل فن‌دایک همچنان کاپیتان اصلی تیم خواهد بود. 

با این حال، یک نکته جالب درباره انتخاب آلیسون وجود دارد؛ او احتمالاً در جریان مسابقات بازوبند کاپیتانی را به بازو نخواهد بست. 

دلیل این موضوع به قوانین جدید لیگ برتر مربوط می‌شود که طبق آن، تنها کاپیتان رسمی تیم اجازه دارد در موقعیت‌های مشخص مستقیماً با داور درباره تصمیمات مسابقه صحبت کند. برای یک دروازه‌بان، که معمولاً فاصله زیادی از محل اتفاقات دارد، اجرای چنین نقشی چندان عملی نیست. 

ایرائولا در توضیح این تصمیم تأکید کرده که انتخاب آلیسون بیشتر از آنکه صرفاً یک عنوان تشریفاتی باشد، نشانه اعتماد و احترام باشگاه به شخصیت و رهبری او است. آلیسون از سال ۲۰۱۸ در لیورپول حضور دارد و در این مدت به یکی از باسابقه‌ترین و تأثیرگذارترین بازیکنان تیم تبدیل شده است. 

در واقع، خروج اندی رابرتسون که پیش‌تر کاپیتان دوم لیورپول بود، باعث شد ساختار رهبری تیم برای فصل جدید تغییر کند. ایرائولا تصمیم گرفته به جای انتخاب تنها یک جانشین، چند بازیکن باتجربه را در گروه رهبری قرار دهد. 

آلیسون نیز طی سال‌های حضورش در آنفیلد نقش مهمی در موفقیت‌های بزرگ لیورپول داشته و قهرمانی در لیگ برتر، لیگ قهرمانان، جام حذفی و جام اتحادیه را تجربه کرده است. بنابراین انتخاب او به‌عنوان کاپیتان دوم، بیش از هر چیز تأکیدی بر نفوذ او در رختکن است.

به این ترتیب، آلیسون شاید بازوبند را روی زمین نبندد، اما جایگاهش در ساختار رهبری لیورپول کاملاً رسمی شده است؛ دروازه‌بانی که حالا یکی از رهبران اصلی تیم جدید ایرائولا محسوب می‌شود. 

 اولین بار سایت اسپورت ۲۴ یونان، اعلام کرد مهدی طارمی در تمرین المپیاکوس با اعضای این تیم خداحافظی کرده و قرار است برای پیوستن به الوصل امارات راهی این کشور شود. الوصل در لیگ نخبگان آسیا حضور و حریف استقلال و تراکتور است. فردای اعلام این خبر، مبلغ قرارداد طارمی با الوصل ۸۵۰ هزار دلار اعلام شد که یک سوم دستمزد او در تیم یونانی و فصل قبل بوده است. طارمی وقتی از اینتر راهی یونان شد نیز یک مرحله در دستمزد خود تخفیف داده بود.

 این سیر بازگشت به عقب، چه در دستمزد و چه در سطح فوتبال، برای طارمی و تمام بازیکنان دیگر اجتناب ناپذیر است. سن که بالا می‌رود، از کارایی بازیکن کاسته شده و یک ستاره هر چقدر بزرگ و اثرگذار، روزی به پایان کار خود می‌رسد. هر چقدر هم بازیکنان و اطرافیان آنها بخواهند انکار کنند، از روی نشانه‌های این چنینی می‌توان حقیقت را فهمید.

 روزی که رونالدو راهی عربستان و مسی راهی آمریکا شد، نشانه مرحله آخر هنرنمایی دو ابر ستاره بود. از دهه ۷۰ شمسی که پای بازیکنان ایرانی به اروپا باز شد، این مسیر در فوتبال ما هم تجربه شده و از علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی که اولین لژیونرهای ایرانی در بوندسلیگا بودند، مقصد اول بازگشت از اروپا کشورهای عربی و سپس لیگ برتر خودمان تعیین شده است.

 فرقی نمی‌کند مثل مهرداد میناوند در ۲۷ سالگی یا مثل سردار آزمون در ۳۰ سالگی این مسیر را طی کنید، یا مثل طارمی در ۳۴ سالگی، حقیقت یکیست و آن پایان حرفه پرافتخار این ستاره‌هاست. هیچ بازیکنی دوست ندارد اروپا را رها کند. در مواردی مثل جهانبخش، می‌بینیم که حتی راضی به حضور در تیم‌های درجه چندم هم می‌شوند تا در قاره سبز بمانند، یا در نمونه‌های خارجی که پیشنهاد چند ۱۰ برابری کشورهای عربی را برای ماندن در اروپا رد می‌کنند.

 وقتی کار بازیکن ما به امارات و قطر برسد، یعنی یکی دو فصل بعد آن بازیکن در لیگ برتر خودمان خواهد بود (در مورد طارمی پرسپولیس یا تراکتور) و بازیکنی که به این مرحله رسیده، دیگر انگیزه چندانی در تیم ملی و باشگاهی ندارد. او مزد اسم و رسمش را می‌گیرد و فداکاری که در جوانی کرده، همین طارمی روزی پیشنهاد ۲ میلیون دلاری قطری‌ها برای تمدید را رد و با ۲۰۰ هزار دلار به پرتغال رفت، حالا پولی را که آن روز رد کرده بود را می‌گیرد.

 این وسط تیم ملی باید نگران شرایط خود باشد. امیر قلعه نویی در این سال‌ها تمام تخم مرغ‌هایش را در سبد بازیکنان بزرگ و در راس بقیه، مهدی طارمی چیده و دیدیم که در همین جام جهانی یا جام ملت‌های قبل، زمانی که طارمی مهار شود یا آماده نباشد، تیم ما به بن بست می‌خورد. طارمی در جام ملتهای پیش رو هم نقطه اتکای تیم ملی خواهد بود اما این بازگشت به عقب قطعاً روی کیفیت بازی او تاثیر می‌گذارد.

 شاید اگر قلعه نویی خیلی زودتر از این‌ها فکر جانشینی برای سردار و طارمی بود، الان اینقدر نگران نبودیم اما در فاصله چند ماه تا جام ملت‌ها بازگشت طارمی به آسیا بدترین خبر برای تیم ملی بود.

بیشتر بخوانید: سفر طارمی به امارات؛ ستاره ایرانی برای مذاکره سفر کرد