سال ۶۰، مداحی خوشذوق با صدای پرحرارت و نوار کاست در دست، روضهای میخواند که تا عمق جان مینشست. برای او، کربلا فقط یک واقعه نبود، یک سرزمین بود، یک کشور مستقل. کشوری با همه ارکان حکومتی و مردمی.