محسن صنیعی عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز
روز یکشنبه ۲۵ مرداد، پس از ماهها تعطیلی مجلس و در شرایطی که کشور از مشکلات عدیده اقتصادی، رنج میبرد، مجلس دوازدهم کلیات طرحی موسوم به «مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی و نهادهای بیگانه» را با ۱۸۳ رأی در صحنِ مجلس به تصویب رساند.
در این طرح که پس از وقایعِ تلخِ جنگهای ۱۲ روزه و ۳۹ روزه و اوجگیریِ عملیاتهای تروریستیِ نقطهزن، به عنوانِ پاسخی امنیتی به صحنه آمده، به جای مقابله با راههای نفوذ اطلاعاتی و امنیتی، به سمت مقابله با راههای نفوذ نرم در رسانه و فرهنگ و دانشگاه، پرداخته است.
مادهی ۵ این طرح، وزارتِ اطلاعات را مکلف میکند که سالانه فهرستی از دولتها و دانشگاههای «مجاز» برای همکاری علمی منتشر کند. هر گونه ارتباط با نهادهایی که در این فهرست نباشند، از بورسیه گرفته تا ارسالِ نمونههای پزشکی و باستانشناسی، ممنوع و مستوجبِ حبسِ درجهشش خواهد بود. اگر این طرح را با ذرهبینِ تحلیل بنگریم، نخستین پرسش آن است که چرا در کشوری که دانشمندان هستهایاش و فرماندهان نظامی در آپارتمانهای شخصی، در خانهی پدریِ در یک شهرِ کوچک، یا در خلوتِ یک ویلای شمالی به طرزِ مرموزی ترور میشوند، نگاهِ قانونگذار به «نفوذ» معطوف به همکاریِ دانشگاهیان با یک نهادِ علمیِ فراملیتیِ شده است؟ آیا سادهترین راهِ نفوذ، کانالهای همکاریِ علمی است، یا شکافهای اطلاعاتی و امنیتیِ پدیدار در ترورهای زنجیرهای؟ نکتهی ظریفِ این ماده، تحدیدِ مرزهای علم است.
بر اساس این طرح، انجمن مهندسین برق و الکترونیک IEEE که به عنوانِ یکی از معتبرترین …
