ژیمناست های ایرانی راهی ناگویا می شوند

ورزشی

فاطمه صادقی در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، درباره تأثیر عملکرد خوبش در سال‌های گذشته که در نهایت به اعزام کاتای انفرادی و تیمی بانوان به بازی‌های آسیایی 2026 آیچی-ناگویا منجر شد، اظهار داشت: این مسیر را از شش‌سالگی به‌صورت حرفه‌ای ادامه دادم و از همان ابتدای مسیر، تمام خواسته‌ام این بود که در کاتا به نقطه‌ای برسم که هر کدام از دختران سرزمینم وارد بخش کاتا می‌شوند، دلشان قرص باشد و بدانند آینده‌ای درخشان پیش روی آنها است.

وی افزود: خدا را شاکر هستم که توانستم در کاتا به موفقیت‌هایی برسم که باعث شود مسیر کاراته ایران در بخش کاتا هموارتر شود. خیلی جاها شرایط کاتا آن‌قدر سخت بود که تصمیم داشتم دیگر ادامه ندهم و خیلی جاها نیز با خودم می‌گفتم ای کاش کومیته‌رو بودم، اما در همان نقاط به تلاشم ادامه دادم. باور داشتم که می‌توانم دیدگاه‌ها را نسبت به کاتا تغییر دهم و با لطف خدا و کمک مربی و تمام کسانی که به من ایمان داشتند، توانستم از پس این کار بربیایم. پرچم از کاراته به ووشو رسید؛ کیانی جایگزین گلشادنژاد شد

دارنده مدال طلای بازی‌های کشورهای اسلامی درباره پیش‌بینی نتایج کاتای بانوان در ناگویا گفت: این فرصت را کارت طلایی خدا به خودمان در بخش کاتا می‌دانم. تمام تلاشم را می‌کنم با تمرکز در ناگویا حضور داشته باشم و ایمان دارم خدا سختی‌ها و تلاش‌های ما را دیده و کمک خواهد کرد تا در بخش انفرادی و تیمی سربلند باشیم. هدفم در بخش انفرادی حضور در فینال و رسیدن به فینال است، اما رنگ مدال به شرایط مسابقات بستگی دارد. در کاتای انفرادی واقعاً شرایط نسبت به کاتای تیمی سخت‌تر است و انگار در المپیک حضور دارم. با این حال تمام تلاشم را انجام خواهم داد.

صادقی در مورد شانس کاتای تیمی کشورمان برای کسب مدال طلا با توجه به غیبت ژاپن عنوان کرد: اینکه ژاپن در کاتای تیمی حضور ندارد، به این معنا نیست که مسابقه آسانی پیش روی ماست. همان ابتدای کسب سهمیه کاتای تیمی، به هم‌تیمی‌هایم گفتم که نباید با این حرف‌ها فکر کنیم مدال طلا را کسب کرده‌ایم و دست از تلاش بکشیم. روز مسابقه من و هم‌تیمی‌هایم قطعاً پله‌به‌پله پیش خواهیم رفت. بود و نبود ژاپن تأثیری روی اجرای ما ندارد و روی تاتامی حاضر می‌شویم تا قدرت کاتای ایران را به نمایش بگذاریم.

انتهای پیام/   

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، شاید امروز نام بسیاری از بازیکنان تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال ایران برای هواداران این رشته چندان آشنا نباشد، اما همین نوجوان‌ها می‌توانند چند سال دیگر در ترکیب تیم ملی بزرگسالان قرار بگیرند. مسیر رسیدن به آن نقطه اما از همین روزها و از سخت‌ترین آزمون دوران ورزشی آنها عبور می‌کند؛ رقابت‌هایی که در آن هر امتیاز می‌تواند تجربه‌ای تعیین‌کننده برای آینده یک بازیکن باشد.

قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال یکی از جدیدترین مسابقات رده‌های پایه والیبال جهان است. این رقابت‌ها تاکنون تنها یک دوره برگزار شده و حالا دومین دوره آن، بار دیگر بهترین استعدادهای نوجوان والیبال جهان را مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. مسابقاتی که اهمیت آن تنها به کسب مدال محدود نمی‌شود و می‌تواند محلی برای شناسایی بازیکنانی باشد که در سال‌های آینده به ستاره‌های والیبال جهان تبدیل خواهند شد.

ایران یک تجربه مهم دارد

تیم ملی نوجوانان ایران در نخستین دوره این رقابت‌ها نشان داد که فاصله چندانی با قدرت‌های جهان ندارد. ملی‌پوشان ایران در آن مسابقات در مرحله‌ای حساس مقابل ایتالیا، قهرمان رقابت‌ها، قرار گرفتند و تنها دو امتیاز با حذف این تیم فاصله داشتند. نبردی نزدیک که در نهایت به سود ایتالیا به پایان رسید، اما برای والیبال ایران یک تجربه ارزشمند به همراه داشت.

نوجوانان ایران پس از آن شکست، مسیر مسابقات را ادامه دادند و با پیروزی مقابل برزیل و بلژیک، جایگاه پنجم جهان را به دست آوردند. این نتیجه نشان داد که والیبال پایه ایران ظرفیت رقابت با قدرت‌های بزرگ دنیا را دارد و می‌تواند در سطح جهانی برای رسیدن به رتبه‌های بالاتر تلاش کند.

حالا اما یک نسل تازه وارد میدان شده است؛ نسلی که می‌خواهد داستان خود را در بزرگ‌ترین صحنه والیبال پایه جهان بنویسد.

نسلی که از آسیا به جهان رسید

تیم جدید ایران با پشتوانه نایب‌قهرمانی آسیا راهی مسابقات جهانی شده است. این نتیجه اگرچه قهرمانی نبود، اما نشان داد که نسل جدید نیز از کیفیت لازم برای حضور در بالاترین سطح برخوردار است. حالا آزمون اصلی در برابر تیم‌هایی است که بهترین استعدادهای نوجوان خود را به میدان فرستاده‌اند.

در میان بازیکنان ایران، نام آیدین پوزش به عنوان بهترین پاسور آسیا و آژوان نمازی به عنوان بهترین دریافت‌کننده قدرتی قاره بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته است. حضور این بازیکنان می‌تواند یکی از نقاط قوت ایران در مسابقات جهانی باشد، اما شاید مهم‌تر از نام‌های فردی، چیزی باشد که در عملکرد تیمی این نوجوانان دیده می‌شود.

این تیم تنها مجموعه‌ای از چند استعداد مطرح نیست؛ بلکه گروهی از بازیکنان است که باید در کنار یکدیگر برای رسیدن به یک هدف مشترک تلاش کنند. هماهنگی، اعتماد متقابل و توانایی حفظ تمرکز در لحظات حساس، عواملی هستند که می‌توانند سرنوشت ایران را در برابر تیم‌های قدرتمند جهان مشخص کنند.

هر امتیاز، یک تجربه برای آینده

برای بازیکنان این رده سنی، حضور در مسابقات جهانی تنها یک رقابت ورزشی نیست. آنها در این مسابقات با فشار مسابقات بین‌المللی، فضای سالن‌های بزرگ، حریفان متفاوت و شرایطی روبه‌رو می‌شوند که شاید در سال‌های آینده بارها در دوران حرفه‌ای خود تجربه کنند.

به همین دلیل، حتی یک مسابقه سخت یا یک شکست نزدیک هم می‌تواند بخشی از مسیر پیشرفت آنها باشد. تجربه‌ای که شاید امروز چندان به چشم نیاید، اما در آینده می‌تواند در تصمیم‌گیری یک بازیکن در لحظه‌ای حساس از یک مسابقه بزرگ به کار بیاید.

والیبال ایران در سال‌های اخیر همواره برای ساختن نسل بعدی تیم ملی تلاش کرده است و مسابقات رده‌های پایه یکی از مهم‌ترین مسیرها برای شناسایی این استعدادهاست. بازیکنانی که امروز در رده زیر ۱۷ سال بازی می‌کنند، اگر مسیر رشدشان به درستی ادامه پیدا کند، می‌توانند در سال‌های آینده به ترکیب تیم‌های ملی جوانان، امید و در نهایت بزرگسالان برسند.

شروع یک مسیر طولانی

شاید چند سال دیگر، زمانی که تیم ملی بزرگسالان ایران در یک مسابقه مهم به میدان می‌رود، برخی از چهره‌های امروز تیم زیر ۱۷ سال نیز در میان ملی‌پوشان باشند. شاید نام آیدین پوزش، آژوان نمازی یا دیگر بازیکنان این نسل آن زمان برای همه هواداران والیبال آشنا باشد.

اما برای رسیدن به آن روز، مسیر طولانی در پیش است. آنها باید از مراحل مختلف رده‌های پایه عبور کنند، در مسابقات داخلی و بین‌المللی تجربه کسب کنند و مهم‌تر از همه، روند پیشرفت خود را حفظ کنند.

به همین دلیل، رقابت‌های قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال را نباید فقط با نتیجه نهایی یا جایگاه ایران در جدول ارزیابی کرد. این مسابقات فرصتی برای دیدن آینده والیبال ایران است؛ آینده‌ای که شاید امروز هنوز نام‌هایش ناشناخته باشد، اما هر ست، هر امتیاز و هر مسابقه می‌تواند بخشی از داستان شکل‌گیری آن باشد.

نسلی که حالا در آستانه بزرگ‌ترین آزمون دوران نوجوانی خود قرار گرفته، تنها برای امروز بازی نمی‌کند. آنها برای ساختن تجربه، اعتبار و شاید جایگاهی در آینده تیم ملی ایران به میدان می‌روند. آینده والیبال ایران ممکن است همین حالا، در همین نسل و از همین مسابقات جهانی آغاز شده باشد.

انتهای پیام/

مونیر الحدادی با انتشار یک استوری اینستاگرامی به حضور یک‌ساله‌اش در استقلال پایان داد؛ بازیکنی که با سابقه بازی در بارسلونا به فوتبال ایران آمد و حالا به سومین مراکشی تاریخ لیگ برتر تبدیل شده که تجربه حضور در فوتبال ایران را پشت سر گذاشته است.

مونیر الحدادی، مهاجم اسپانیایی-مراکشی استقلال، سرانجام با انتشار یک استوری اینستاگرامی از هواداران این تیم خداحافظی کرد تا پرونده حضورش در جمع آبی‌پوشان پس از یک فصل بسته شود.

الحدادی که ابتدای فصل گذشته با رزومه‌ای قابل توجه و سابقه بازی در بارسلونا راهی استقلال شده بود، یکی از پرسر و صداترین خریدهای خارجی لیگ برتر به شمار می‌رفت. او اگرچه نتوانست همراه استقلال به افتخار بزرگی دست پیدا کند، اما از نظر آماری یکی از مؤثرترین بازیکنان خارجی فصل تیمش بود.

سومین مراکشی تاریخ لیگ برتر

مهاجم ۳۰ ساله استقلال در مجموع ۲۸ مسابقه با پیراهن این تیم به میدان رفت؛ ۱۸ بازی در لیگ برتر، دو دیدار در جام حذفی و هشت مسابقه در لیگ قهرمانان آسیا ۲. حاصل عملکرد او چهار گل و پنج پاس گل در تمامی رقابت‌ها بود؛ آماری که نشان می‌دهد الحدادی روی ۹ گل استقلال نقش مستقیم داشته و در مجموع عملکرد قابل قبولی از خود به جا گذاشته است. با پایان حضور مونیر الحدادی، نام او در کنار دو بازیکن دیگر به عنوان مراکشی‌های تاریخ لیگ برتر ایران ثبت شد؛ دو بازیکنی که تجربه‌های متفاوتی در فوتبال ایران داشتند.

عادل شیحی؛ تجربه‌ای کوتاه در استقلال

پیش از الحدادی، عادل شیحی نخستین بازیکن مراکشی بود که پیراهن استقلال را بر تن کرد. او با سابقه بازی در فولام به فوتبال ایران آمد، اما دوران حضورش چندان دوام نداشت. شیحی تنها در شش مسابقه برای استقلال بازی کرد و بدون ثبت گل یا پاس گل از این تیم جدا شد. مهم‌ترین خاطره او حضور در دربی فروردین ۱۳۹۵ بود؛ مسابقه‌ای که در ترکیب اصلی قرار گرفت اما به دلیل مصدومیت در همان نیمه نخست زمین را ترک کرد.

ایوب العملود؛ یک فصل در پرسپولیس

دیگر مراکشی حاضر در لیگ برتر ایران، ایوب العملود بود که با نظر خوان کارلوس گاریدو به پرسپولیس پیوست. این مدافع راست طی یک فصل حضورش، ۲۴ بار برای سرخپوشان در سه رقابت مختلف به میدان رفت و تنها یک گل به ثمر رساند؛ گلی که در هفته دوم لیگ بیست‌وچهارم مقابل تراکتور زده شد و مانع شکست پرسپولیس شد. حالا با خداحافظی رسمی مونیر الحدادی، حضور یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیکنان خارجی فصل گذشته لیگ برتر در استقلال به پایان رسیده است؛ بازیکنی که با وجود شرایط پرنوسان تیم، توانست یکی از مؤثرترین خارجی‌های فصل آبی‌پوشان باشد و نامش را به عنوان موفق‌ترین فوتبالیست مراکشی تاریخ لیگ برتر ایران از نظر اثرگذاری روی گل ثبت کند.