تنیسور میزبان هم حریف ملی‌پوش ایران نشد

ورزشی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، تنیس جهان در آستانه آغاز آخرین گرنداسلم فصل با خبری مهم و غیرمنتظره روبرو شد. یانیک سینر، مرد شماره یک تنیس جهان به دلیل آسیب‌دیدگی زانوی راست از حضور در US Open 2026 انصراف داد؛ تصمیمی که نه‌ تنها یکی از بزرگ‌ترین شانس‌های قهرمانی مسابقات را از جدول کنار می‌زند، بلکه برای نخستین بار در هفت سال گذشته باعث می‌شود سینر یک گرنداسلم را از دست بدهد.

سینر که در سال 2024 قهرمان US Open شده بود و فصل گذشته نیز تا فینال این رقابت‌ها پیش رفت، امیدوار بود امسال بار دیگر در نیویورک برای کسب جام به میدان برود. با این حال، شرایط زانوی راست او اجازه نداد این برنامه عملی شود.

این تنیسور ایتالیایی در پیامی اعلام کرد که پس از مشورت با تیم پزشکی و انجام تمرین‌های مختلف، به این نتیجه رسیده که برای بازگشت کامل به آمادگی بدنی به زمان بیشتری نیاز دارد. او تأکید کرد که نیویورک جایگاه ویژه‌ای در قلبش دارد و از اینکه نمی‌تواند مقابل هوادارانش در این مسابقات بازی کند، بسیار ناراحت است.

* تصمیم سخت سینر برای محافظت از زانو

مشکل سینر در هفته‌های اخیر به یکی از مهمترین نگرانی‌های تیم او تبدیل شده بود. این بازیکن مدتی از مسابقات دور ماند و روند درمان و بازتوانی زانوی راست خود را دنبال کرد.

گزارش‌های منتشر شده در ایتالیا نشان می‌داد که وضعیت سینر در ابتدا چندان نگران‌کننده به نظر نمی‌رسید. او حتی در مونت‌کارلو تمرین‌هایی با شدت بالا انجام داده بود و امیدوار بود بتواند به موقع برای US Open آماده شود.

با این حال، شرایط مسابقات نیویورک با تمرین تفاوت دارد. گرمای شدید، رطوبت بالا و فشار مسابقات گرنداسلم می‌توانست خطر تشدید آسیب‌دیدگی را افزایش دهد. به همین دلیل، تیم سینر تصمیم گرفت تنها در صورتی اجازه حضور او در مسابقات را بدهد که این بازیکن از نظر بدنی کاملاً آماده باشد. در نهایت مشخص شد که این شرایط فراهم نشده است.

سینر پس از انجام دوره درمان التهاب زانوی راست، بار دیگر به تمرینات بازگشت، اما هنوز به سطحی نرسیده بود که بتواند با اطمینان وارد یک تورنمنت هفت‌مرحله‌ای و سنگین شود. در نتیجه، اولویت اصلی او اکنون ریکاوری کامل و بازگشت بدون عجله به مسابقات است.

* فصل 2026 برای سینر مانند سال گذشته پیش نرفت

غیبت سینر در US Open پایان دوره‌ای است که فصل 2026 را برای او بسیار متفاوت از سال گذشته کرده است.

شروع سال برای مرد شماره یک جهان فوق‌العاده بود. سینر در مقطعی موفق شد پنج مسترز متوالی را فتح کند؛ اگر پیروزی سال گذشته در پاریس را نیز در نظر بگیریم، این روند به شش عنوان متوالی در این سطح از مسابقات می‌رسد.

با این حال، تنها شکست جدی در آن مقطع مقابل نواک جوکوویچ در مرحله نیمه‌نهایی اوپن استرالیا رقم خورد. پس از آن، شرایط به تدریج تغییر کرد.

در رولان گاروس، سینر در دور دوم برابر حریفی که انتظار نمی‌رفت بتواند او را کنار بزند، شکست خورد و نتوانست عملکرد مورد انتظار را ارائه کند. با وجود این، او خیلی زود به رقابت‌ها برگشت و در ویمبلدون جبران کرد.

سینر در نهایت قهرمان گرنداسلم ویمبلدون شد و آن مسابقه، آخرین حضور رسمی او در تور ATP تا این لحظه بود.

پس از آن، نگرانی‌ها درباره زانو باعث شد او مسابقات مسترز مونترال و سپس سینسیناتی را نیز از دست بدهد. اکنون مشخص شده که این مصدومیت به اندازه‌ای جدی بوده که US Open را نیز از برنامه او خارج کند.

* رقابت سینر و آلکاراس دوباره به تعویق افتاد

یکی از اتفاقات جالب فصل‌های اخیر تنیس، رقابت مستقیم سینر و کارلوس آلکاراس بوده است. این دو بازیکن جوان در سال گذشته عملاً به دو چهره اصلی تنیس مردان جهان تبدیل شدند و در چند فینال گرنداسلم مقابل یکدیگر قرار گرفتند، اما فصل 2026 برخلاف سال گذشته پیش رفت.

سینر در اوپن استرالیا نتوانست به فینال برسد و توسط جوکوویچ متوقف شد. از سوی دیگر، آلکاراس نیز به دلیل آسیب‌دیدگی دست،  رولان گاروس و ویمبلدون را از دست داد.

اکنون شرایط کاملاً برعکس شده است: آلکاراس آماده حضور در US Open است اما سینر مجبور شده مسابقات را از خانه دنبال کند.

به این ترتیب، هواداران تنیس بار دیگر باید برای دیدن یک رویارویی بزرگ میان این دو ستاره منتظر بمانند.

آلکاراس یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در نیویورک خواهد بود و غیبت سینر می‌تواند مسیر او را برای دفاع از عنوان یا رسیدن دوباره به فینال آسان‌تر کند.

* سینر شماره یک جهان باقی می‌ماند

با وجود غیبت در US Open، سینر همچنان مرد شماره یک تنیس جهان باقی خواهد ماند.

او بابت فینال سال گذشته 1300 امتیاز از دست می‌دهد اما فاصله‌اش با رقبای اصلی آن‌قدر زیاد است که این کاهش امتیاز نیز جایگاه نخست او را تهدید نمی‌کند.

بر اساس رنکینگ زنده پس از محاسبه امتیازات US Open، سینر همچنان با اختلاف قابل توجه در صدر قرار خواهد داشت. پس از او، الکساندر زورف و کارلوس آلکاراس قرار دارند.

این موضوع نشان می‌دهد که سینر در طول ماه‌های گذشته آن‌قدر امتیاز جمع کرده که حتی از دست دادن یک گرنداسلم نیز نمی‌تواند فوراً جایگاه شماره یک جهان را از او بگیرد. البته ادامه فصل اهمیت زیادی خواهد داشت؛ زیرا اگر دوران دوری سینر طولانی شود، فاصله او با رقبا به تدریج کاهش پیدا خواهد کرد.

* یک اتفاق تاریخی برای تنیس مردان

غیبت سینر از US Open از نظر تاریخی نیز اهمیت زیادی دارد.

از زمان آغاز نظام رنکینگ ATP در سال 1973، تنها یک بار دیگر پیش آمده بود که مرد شماره یک تنیس جهان در US Open حضور نداشته باشد.

آن اتفاق در سال 1999 رخ داد؛ زمانی که پیت سمپراس، ستاره بزرگ آمریکایی نتوانست در این رقابت‌ها شرکت کند. اکنون سینر دومین مرد شماره یک تاریخ ATP است که در حالی که صدرنشین رنکینگ است، US Open را از دست می‌دهد.

از سوی دیگر، سینر برای نخستین بار از سال 2019 در جدول اصلی یک گرنداسلم حضور نخواهد داشت. او از آن زمان تقریباً در تمام مسابقات بزرگ حضور داشته و به یکی از باثبات‌ترین بازیکنان نسل جدید تبدیل شده است.

*  غیبت سینر، جدول US Open را تغییر داد

کناره‌گیری سینر همچنین باعث تغییر در جدول و سیدبندی مسابقات شد. کارلوس تابِرنر، بازیکن اسپانیایی با استفاده از رنکینگ محافظت‌ شده وارد جدول اصلی شد.

در میان مدعیان اصلی نیز الکساندر زورف و کارلوس آلکاراس در جمع دو سید نخست قرار خواهند گرفت و در صورت ادامه مسیر، امکان رویارویی آنها تنها در فینال وجود خواهد داشت.

فلیکس اوژه‌آلیاسیم نیز یکی از بازیکنانی است که جایگاه بالایی در سیدبندی خواهد داشت و نواک جوکوویچ نیز می‌تواند در بین چهار بازیکن نخست قرار بگیرد اما مهمتر از همه، جای خالی سینر در صدر جدول خواهد بود؛ بازیکنی که کمتر از یک ماه پیش قهرمان ویمبلدون شده بود و حالا حتی فرصت دفاع از عنوان US Open خود را ندارد.

برای سینر، این تصمیم شاید تلخ باشد اما در شرایط فعلی می‌تواند منطقی‌ترین انتخاب باشد. فصل طولانی است و بازگشت عجولانه ممکن است یک آسیب‌دیدگی کوتاه‌مدت را به مشکلی طولانی‌مدت تبدیل کند.

اکنون هدف اصلی مرد شماره یک جهان دیگر قهرمانی در نیویورک نیست؛ هدف او بازگشت کامل، بدون ریسک و آماده‌سازی برای ادامه فصل است. سینر به دنبال تاریخ‌سازی در نیویورک

انتهای پیام/  

به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، اگر قرار باشد مسیر بنیامین فرجی را تنها با تعداد مدال‌هایش اندازه بگیریم، بخش مهمی از داستان او را از دست داده‌ایم. اتفاق مهم درباره این بازیکن ۱۶ ساله، فقط برنز مالمو یا مدال‌هایی که پیش از آن به دست آورده نیست؛ مسئله اصلی این است که فرجی خیلی زودتر از سن معمول، خود را وارد رقابت با بازیکنانی کرده که سال‌ها تجربه حضور در بالاترین سطح تنیس روی میز جهان را دارند.

در اسمش جوانان اروپا در مالمو، فرجی در رده زیر ۱۹ سال به میدان رفت و در مسیر رسیدن به نیمه‌نهایی از فرانچسکو ترویزان ایتالیایی، آنتوان نوآرو فرانسوی، دومینیکاس ساموئلیوس دانمارکی، هونگ چه‌ین از چین‌تایپه و تیاگو آبیودون پرتغالی عبور کرد. پنج پیروزی متوالی او را به جمع چهار بازیکن پایانی رساند. جایی که در یک مسابقه نزدیک و هفت‌گیمه، با نتیجه ۴ بر ۳ مقابل ریوسه‌ای کاواکامی از ژاپن شکست خورد و به مدال برنز رسید. این مدال، نخستین مدال ایران در اسمش جوانان اروپا بود.

اما شاید مهم‌تر از خود مدال، تصویری باشد که این مسابقات از فرجی ارائه کرد. او در شرایطی در یک تورنمنت زیر ۱۹ سال تا نیمه‌نهایی پیش رفت که هنوز از نظر سنی در ابتدای این رده قرار دارد. چنین عملکردی نشان می‌دهد که فرجی برای موفقیت در رده‌های پایه صرفاً به اختلاف سنی یا تجربه بیشتر متکی نیست؛ او توانایی رقابت فنی با بازیکنان بزرگ‌تر را پیدا کرده است.

این ویژگی البته در مالمو برای نخستین بار دیده نشد.

نام بنیامین فرجی از سال ۲۰۲۴ جدی‌تر در سطح بین‌المللی مطرح شد. زمانی که در ۱۴ سالگی در مسابقات قهرمانی آسیا مقابل وانگ چوچین، ستاره سرشناس چین، به پیروزی رسید. همان سال، فرجی در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان نیز به مدال برنز رسید،مدالی که به عنوان نخستین برنز انفرادی ایران در این رقابت‌ها ثبت شد.

فرجی در سال ۲۰۲۵ نیز نشان داد موفقیتش مقابل یک ستاره بزرگسال اتفاقی نبوده است. او در مسابقات قهرمانی آسیا برابر لین شی‌دونگ، یکی دیگر از چهره‌های مطرح تنیس روی میز چین، به پیروزی رسید و بار دیگر توجه‌ها را به خود جلب کرد.در بازی‌های آسیایی جوانان بحرین نیز فرجی به مدال برنز انفرادی رسید.

وجه مشترک این نتایج را باید در نوع بازی فرجی جست‌وجو کرد. او بازیکنی نیست که صرفاً منتظر اشتباه حریف بماند. تلاش برای در اختیار گرفتن ابتکار عمل، بازی رو به جلو و تمایل به تحمیل ریتم مسابقه از ویژگی‌هایی است که باعث شده فرجی بتواند مقابل بازیکنان باتجربه‌تر نیز وارد نبردی برابر شود.

البته این مسیر بدون نقص نیست. بازی در بالاترین سطح تنیس روی میز به جز کیفیت ضربات، نیازمند مدیریت جزئیات است؛ از تصمیم‌گیری در چند امتیاز پایانی گرفته تا کنترل فشار روانی، تغییر تاکتیک در جریان مسابقه و حفظ کیفیت بازی زمانی که حریف ریتم اولیه را از بین می‌برد.

نیمه‌نهایی مالمو دقیقا از همین زاویه قابل بررسی است. فرجی تا گیم هفتم برابر کاواکامی پیش رفت و در نهایت شکست خورد. بنابراین فاصله او با فینال نه یک اختلاف بزرگ، بلکه مجموعه‌ای از جزئیات در یک مسابقه نزدیک بود. همین مسابقه می‌تواند برای فرجی بیش از یک شکست، یک تجربه فنی مهم باشد.

نکته امیدوارکننده برای تنیس روی میز ایران این است که این تجربه‌ها در سن ۱۶ سالگی به دست می‌آیند. فرجی هنوز در مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای خود قرار دارد که می‌تواند بخش‌های مختلف بازی‌اش را تکمیل کند؛ از ثبات بیشتر در مسابقات بزرگسالان تا افزایش تجربه تاکتیکی و توانایی مدیریت مسابقات طولانی و پرفشار.

در واقع، شاید بهتر باشد مدال برنز مالمو را نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان یکی از ایستگاه‌های مسیر فرجی ببینیم. او پیش از این مقابل وانگ چوچین و لین شی‌دونگ برنده شده، در نوجوانان جهان مدال گرفته، در بازی‌های آسیایی جوانان روی سکو رفته و حالا در اروپا نیز در رده‌ای بالاتر از سن واقعی خود به نیمه‌نهایی رسیده است.

برای تنیس روی میز ایران، ارزش این مسیر در همین نکته خلاصه می‌شود. فرجی دیگر صرفاً یک استعداد آینده‌دار نیست که باید منتظر رسیدن روزهای بزرگش ماند. او همین حالا در حال ساختن تجربه‌ای است که می‌تواند پایه دوران بزرگسالانش باشد و شاید تا ۲۰ سال آینده بشود روی این قهرمان حساب کرد.

مدال مالمو یک برنز است، اما پیامی که پشت آن قرار دارد بزرگ‌تر از رنگ مدال است. اینکه تنیس روی میز ایران بازیکنی ۱۶ ساله دارد که از رقابت با هم‌نسلان خود عبور کرده و حالا در حال نزدیک شدن به سطحی است که نام‌های بزرگسال جهان در آن حضور دارند.

انتهای پیام/

ورزشی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، ماکسیم میخایلوف، ستاره سرشناس والیبال روسیه و بازیکن زنیت کازان، در پرونده‌ای که پس از کلاهبرداری 8.4 میلیون روبلی از او تشکیل شد، تنها موفق به دریافت 549 هزار روبل غرامت شد؛ رقمی که کمتر از 10 درصد پول از دست‌رفته این قهرمان المپیک است. بررسی گزارش‌های رسانه‌های روسی نیز جزئیات اصلی این پرونده، از جمله رقم کلاهبرداری و احکام دو متهم را تأیید می‌کند. 

ماجرا از 26 سپتامبر 2023 آغاز شد؛ زمانی که ابتدا پیامی از یک حساب جعلی منتسب به استانیسلاو شوچنکو، رئیس فدراسیون والیبال روسیه، برای میخایلوف ارسال شد. در این پیام ادعا شده بود اطلاعات شخصی او به بیرون درز کرده و به‌زودی یکی از مسئولان با او تماس خواهد گرفت. کمی بعد فردی که خود را کارمند بانک مرکزی معرفی می‌کرد، با ستاره والیبال روسیه تماس گرفت و مدعی شد پس‌اندازهای او در معرض خطر قرار دارد و باید برای جلوگیری از سرقت، به یک «حساب امن» منتقل شود.

میخایلوف در نهایت 8.4 میلیون روبل (101 هزار دلار) به حساب‌های معرفی‌شده واریز کرد، اما پس از صحبت با همسرش به ماجرا مشکوک شد. او شخصاً با شوچنکو تماس گرفت و متوجه شد نه خبری از افشای اطلاعات بوده و نه هیچ‌یک از مسئولان فدراسیون چنین درخواستی از او داشته‌اند. سه روز بعد نیز این والیبالیست به پلیس مراجعه کرد و پرونده کلاهبرداری تشکیل شد. 

در جریان تحقیقات، رد زنجیره‌ای از حساب‌های بانکی شناسایی شد، اما طراحان اصلی کلاهبرداری به دست عدالت نرسیدند. در نهایت تنها دو واسطه، یعنی ایلمیر سلیمگارایف 24 ساله و روسلان موناخوف 26 ساله، محاکمه شدند. طبق اعلام دادگاه، سلیمگارایف به دو سال و هشت ماه حبس در زندان با رژیم عمومی و موناخوف به چهار سال و شش ماه زندان با رژیم سخت محکوم شدند. با این حال، از مجموع 8.4 میلیون روبل سرقت‌شده، تنها 549 هزار روبل به میخایلوف بازگردانده شد و بیش از 7.9 میلیون روبل همچنان از دسترس این ستاره دور است.  افجه‌ای سرپرست تیم ملی والیبال مردان شد

بر اساس گزارش‌ها، گروهی که از میخایلوف کلاهبرداری کرد، در سه پرونده دیگر نیز نقش داشته و مجموعاً حدود 28 میلیون روبل به سرقت برده است. در مراحل ابتدایی تحقیقات سه مظنون بازداشت شده بودند، اما در نهایت فقط دو نفر پای میز محاکمه حاضر شدند. 

میخایلوف تاکنون درباره این اتفاق اظهار نظر عمومی نکرده است. این بازیکن 38 ساله از سال 2010 برای زنیت کازان بازی می‌کند و اخیراً قراردادش را تا سال 2027 تمدید کرده است. او با تیم ملی روسیه قهرمان المپیک 2012 لندن شد و در المپیک توکیو نیز مدال نقره گرفت.

این پرونده بار دیگر شیوه‌ای را برجسته کرد که پیش از این قربانیان دیگری در ورزش روسیه داشته است؛ کلاهبرداران با جعل هویت مدیران فدراسیون‌ها، مسئولان باشگاه‌ها یا مأموران نهادهای دولتی، ابتدا اعتماد ورزشکاران را جلب می‌کنند و سپس با ایجاد فضای اضطراری، آنها را به انتقال پول به حساب‌های به‌اصطلاح «امن» وادار می‌کنند. فدراسیون والیبال روسیه نیز پس از این اتفاق درباره پیام‌ها و تماس‌های جعلی به ورزشکاران هشدار داد.

انتهای پیام/