ورود به دریای خزر موقتا ممنوع شد

رادیولیبرتی: سرویس هواشناسی ملی بریتانیا روز جمعه ۳۰ مرداد پیش‌بینی کرد که الگوی آب‌وهوایی ال‌نینو در سال جاری بدترین مورد در بیش از یک قرن اخیر خواهد بود و دمای سطح دریا را به سطحی «بی‌سابقه» خواهد رساند.

ال‌نینو زمانی رخ می‌دهد که دمای دریا در بخش شرقی مناطق استوایی اقیانوس آرام به میزان نیم درجه سانتی‌گراد بالاتر از میانگین معمول افزایش می‌یابد که این امر باعث ایجاد تغییراتی در الگوهای باد، فشار جو و بارندگی در سراسر جهان شده و به طور کلی دمای کره زمین را افزایش می‌دهد.

آدام اسکیف، رئیس بخش پیش‌بینی‌های بلندمدت در سازمان هواشناسی بریتانیا، به بی‌بی‌سی گفت: «ما انتظار بزرگ‌ترین ال‌نینوی بیش از یک قرن اخیر را داریم که با رقمی بیش از سه درجه به اوج خود می‌رسد. این در سوابق اقلیمی مدرن بی‌سابقه است».

او این پدیده را «رویدادی بی‌سابقه» خواند و افزود: «من هرگز سیگنالی به این شدت از ال‌نینو را در پیش‌بینی‌هایمان ندیده‌ام».

اسکیف گفت این گرمای غیرعادی که «همین حالا هم به نزدیک دو درجه رسیده»، تأثیرات شدیدی در سراسر مناطق استوایی خواهد داشت، «جایی که انتظار خشکسالی‌های واقعاً شدیدی را در مناطقی مانند آمریکای جنوبی و غرب اقیانوس آرام داریم».

بر اساس داده‌های «کلایمت برینک»، دمای فعلی در این منطقه حدود ۲.۶ درجه سانتی‌گراد بالاتر از میانگین متحرک ۳۰ ساله است.

اسکیف، که در زمینه مدل‌سازی اقلیمی تخصص دارد، گفت: «این‌ها پیش‌بینی‌های آب و هوایی کوتاه‌مدت نیستند. ما در این‌جا درباره شرایط واقعاً بلندمدت و پایداری صحبت می‌کنیم. تأثیرات شناخته‌شده‌ای بر سایر سیستم‌ها از جمله مواد غذایی و امنیت غذایی وجود دارد».

پدیده ال‌نینو این خطر را به همراه دارد که سال ۲۰۲۷ را به گرم‌ترین سال ثبت‌شده تاکنون تبدیل کند.

به گفته کارشناسان، این شوک موقتی که بر روی تغییرات اقلیمی بلندمدت ناشی از فعالیت‌های انسانی سوار شده، پیش‌نمایشی از گرمایی خواهد بود که جهان می‌تواند در اواخر دهه ۲۰۳۰ انتظارش را داشته باشد.

دانشمندان توافق دارند که تغییرات اقلیمی، اثرات ال‌نینو را افزایش می‌دهد.

جوّ ما که بر اثر گازهای گلخانه‌ای گرم شده، رطوبت بیشتری را در خود نگه می‌دارد، بنابراین باران‌های مرتبط با ال‌نینو می‌توانند شدیدتر شوند. همچنین این پدیده خاک‌ها را خشک‌تر کرده و خشکسالی را در جایی که ال‌نینو باعث خشکسالی می‌شود، عمیق‌تر می‌کند.

اتفاق نظر کمتری در مورد این موضوع وجود دارد که آیا خودِ تغییرات اقلیمی باعث ایجاد ال‌نینوهای قوی‌تر می‌شود یا خیر، هرچند شواهدی برای این امر در حال ظهور است.

مک‌فیدن، دانشمند امور محیط زیست، می‌گوید: «ممکن است تغییرات اقلیمی خودِ چرخه ال‌نینو را تقویت کند».

او توضیح داد که دریاهای گرم‌تر مناطق استوایی، بادهایی که ال‌نینو را به حرکت درمی‌آورند نسبت به اقیانوس واکنش‌پذیرتر می‌کنند و این امر بازخورد بین این دو را تشدید کرده و به رویدادها اجازه می‌دهد سریع‌تر شکل بگیرند.

مک‌فیدن به شواهدی از سوابق دیرینه‌اقلیم‌شناسی، برای مثال اسکلت‌های مرجانی، داده‌های اندازه‌گیری دستگاهی که به قرن نوزدهم بازمی‌گردد و مدل‌سازی‌های اقلیمی اشاره کرد که نشان می‌دهند احتمالاً دامنهٔ ال‌نینوها در طول قرن گذشته حدود ۱۰ درصد افزایش یافته است.

به گزارش سلام نو به نقل از مهر، امید صدیقی، مدیرکل آلودگی دریایی سازمان حفاظت محیط زیست در گفتگو با خبرنگار ما با اشاره به اجرای مطالعات جامع آلودگی در سواحل مکران گفت: با انجام این مطالعات، وضعیت آلودگی و کانون‌های آلاینده در محدوده خلیج گواتر تا جاسک شناسایی شده و نتایج بررسی آلودگی آبزیان نیز به دست آمده است که اطلاعات آن در اختیار عموم قرار خواهد گرفت. پایش آلودگی پلاستیکی در سواحل

صدیقی درباره پایش پسماندها و آلودگی پلاستیکی در مناطق ساحلی اظهار کرد: پایش آلودگی پلاستیک در مناطق ساحلی با همکاری کشورهای حاشیه خلیج فارس در حال انجام است، اما در معاونت دریایی تاکنون مطالعه مستقلی درباره پسماندهای ساحلی کشور انجام نشده است.

وی درباره تأثیر آلودگی‌های دریایی بر زیستگاه آبزیان گفت: آلودگی‌های دریایی قطعاً بر آبزیان و زیستگاه آنها اثرگذار است و به همین دلیل انجام مطالعات جامع آلودگی در سواحل اهمیت زیادی دارد.

ایجاد خط پایه پیش از اجرای پروژه‌های توسعه‌ای

مدیرکل آلودگی دریایی سازمان حفاظت محیط زیست افزود: دلیل انجام مطالعه جامع آلودگی در سواحل مکران این است که هنوز بسیاری از برنامه‌های توسعه‌ای و پروژه‌های بزرگ در این منطقه آغاز نشده‌اند و لازم بود پیش از اجرای آنها، اطلاعات پایه دقیقی از وضعیت محیط زیست دریایی منطقه داشته باشیم.

صدیقی ادامه داد: با در اختیار داشتن این اطلاعات پایه، پس از اجرای پروژه‌های بزرگ می‌توان وضعیت محیط زیست را پایش و ارزیابی کرد و مشخص کرد که اجرای این پروژه‌ها چه تغییری در میزان آلودگی ایجاد کرده است.

نفت، فلزات سنگین و پساب‌ها؛ تهدیدهای اصلی

وی با اشاره به انواع آلاینده‌های بررسی‌شده در این طرح گفت: آلودگی‌های نفتی، فلزات سنگین، پساب‌های صنعتی و همچنین پساب آب‌شیرین‌کن‌ها که در منطقه مکران در حال توسعه هستند، می‌توانند تأثیر زیادی بر کیفیت آب و زیستگاه آبزیان داشته باشند.

صدیقی افزود: در این پروژه تمامی منابع آلاینده‌ای که به آب‌های ساحلی مکران تخلیه می‌شوند نیز مورد بررسی قرار گرفته‌اند و اگرچه محدوده مورد مطالعه گسترده است، اما منابع و کانون‌های آلودگی تا حد زیادی مشخص شده‌اند.

چابهار؛ یکی از کانون‌های آلودگی

مدیرکل آلودگی دریایی سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به نتایج مطالعات انجام‌شده گفت: این بررسی از خلیج گواتر در مرز پاکستان تا منطقه جاسک انجام شده و بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده و نقشه‌های تهیه‌شده، وضعیت آلودگی و کانون‌های آلودگی در این محدوده تقریباً مشخص شده است.

وی ادامه داد: یکی از نقاط داغ یا «هات‌اسپات» آلودگی در این منطقه، خلیج چابهار است؛ چراکه در این محدوده تراکم جمعیت، برخی فعالیت‌های صنعتی و تردد شناورها وجود دارد و برای کاهش آلودگی در این منطقه باید برنامه‌ریزی جدی انجام شود.

وضعیت آلودگی آبزیان نیز بررسی شد

صدیقی با تأکید بر جامع بودن این مطالعه گفت: در این پروژه علاوه بر بررسی وضعیت آب‌های ساحلی مکران، میزان آلودگی در آبزیان نیز اندازه‌گیری شده و نتایج این بررسی‌ها مشخص شده است.

وی خاطرنشان کرد: این پروژه اطلاعات بسیار جامعی در اختیار سازمان حفاظت محیط زیست قرار داده است و نتایج و اطلاعات به‌دست‌آمده از این مطالعات نیز در سایت سازمان منتشر خواهد شد. برچسب هاسواحل مکران

به گزارش اینتیتر به نقل از خبرآنلاین، تازه‌ترین آمار وزارت منابع آب و آبیاری قزاقستان نشان می‌دهد از اکتبر ۲۰۲۵ تاکنون حدود ۱.۴ میلیارد مترمکعب آب از طریق رود سیردریا وارد آرال شمالی شده است. حجم آب این بخش اکنون حدود ۲۳.۵ میلیارد مترمکعب اعلام شده و شوری آن نیز نسبت به سال گذشته حدود ۱۰ درصد کاهش یافته و به ۷.۹ پرمیل رسیده است.

بخش مهمی از این تغییر به پروژه‌ای بازمی‌گردد که در سال ۲۰۰۵ با حمایت بانک جهانی و دولت قزاقستان اجرا شد. ساخت سد کوکارال، آرال شمالی را از بخش جنوبی جدا کرد و اجازه داد آب سیردریا در این محدوده باقی بماند. پیامد این اقدام، افزایش سطح و حجم آب، کاهش شوری و فراهم شدن دوباره شرایط زیست آبزیان بود؛ به‌طوری که طبق گزارش بانک جهانی، تولید ماهی پس از اجرای این پروژه بیش از سه برابر شد.

همزمان، تلاش برای مهار پیامدهای خشکی نیز ادامه دارد. بانک جهانی در مارس ۲۰۲۶ از تولید میلیون‌ها نهال ساکساول و دیگر گونه‌ها برای کاشت در بستر خشک‌شده آرال خبر داد؛ اقدامی برای تثبیت خاک و کاهش گردوغبار و نمک.

تجربه آرال نشان می‌دهد برخی خسارت‌های محیط‌زیستی، در صورت توقف روند تخریب و اجرای برنامه‌های علمی و بلندمدت، می‌توانند تا اندازه‌ای جبران شوند. آرال هنوز همان دریای گذشته نیست، اما بازگشت آب، ماهیگیری و بخشی از حیات به شمال آن نشان می‌دهد حتی یک اکوسیستم به‌شدت آسیب‌دیده نیز ممکن است بخشی از ظرفیت بازسازی خود را حفظ کرده باشد.