محمود نعمتی به فینال رسید، آسیابری برنز گرفت

یک مثال معروف در بین ایرانی‌ها است که می‌گویند؛ در سختی‌ها مثل یک برادر پشت هم می‌ایستند. مثالی که در ورزش ایران به نحو دیگری بارها شاهد آن بودیم. حالا در کاراته دو برادر هستند که به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شوند اما قبل از این هم در ورزش زیاد از این نمونه‌ها داشتیم. حسن و حسین روحانی در همین کاراته و یا رسول و امیررضا خادم و محمد و بابک قربانی در کشتی برادر بودند و هر کدام یک داستان متفاوت را داشتند. یک مثال معروف هم در کشتی است که خیلی این ماجرا را به طور عینی نشان داد.

محمدرضا و محمدعلی گرایی دو برادری بودند که در کشتی به وضوح پشت هم ایستادن مثل کوه را به رخ کشیدند. در جهانی 2023 صربستان وقتی محمدرضا در مصاف با کشتی‌گیر ژاپنی نفس کم آورد، محمدعلی از روی سکوی تماشاگران با پرتاب یک بطری آب معدنی به تشک مسابقه، باعث ایجاد وقفه در مسابقه و نفس گرفتن محمدرضا شد تا او بتواند از این مسابقه پیروز بیرون بیاید. اگر چه این رفتار محمدعلی دور از جوانمردی بود و به خاطر آن ماجرا با محرومیت چند ماهه از سوی اتحادیه جهانی کشتی روبرو شد و شانس رسیدن به المپیک پاریس را از دست داد و فدراسیون کشتی هم جریمه شد اما محمدرضا توانست سهمیه المپیک را کسب کند. این همان لحظه سختی بود که برادر مثل کوه پشت برادر درآمد. حالا مرتضی و محمود نعمتی هم در تاتامی کاراته می‌خواهند معنای این مثال را جورِ دیگری تعریف کنند.

تصور کنید؛ یک روز مرتضی یا محمود برای تشویق دیگری در وزن دیگر فریاد بزند و روز بعد خودش برای کسب طلا به قلب حریف بزند. این دو برادر نه‌تنها هم‌خون‌اند، که هم‌نفسِ یکدیگر در مسیر سختِ ملی‌پوش شدن هستند. در مسابقات قهرمانی آسیا به نوعی هم این اتفاق رقم خورد، هر دو همزمان به فینال مسابقات صعود کردند که لحظه‌ای تاریخی برای کاراته ایران در آسیا بود.

شاید مدال‌ها در ویترین خانه قرار بگیرند، اما چیزی که این دو برادر را متمایز می‌کند، آن «نگاه اطمینان‌بخش» بین دو راند مبارزه است؛ آن وقتی که می‌دانند در آن سوی سالن، کسی است که بیشتر از هر کسی در دنیا، طعم سختیِ تمرینات و شیرینیِ پیروزی‌شان را می‌فهمد

انتهای پیام/

کاراته ایران در حالی خود را برای حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا آماده می‌کند که پس از چند سال دوری از روزهای اوج، این بار با ترکیبی متفاوت و تغییراتی مهم در ساختار فنی، امیدوار است دوباره به جمع مدعیان اصلی قاره بازگردد. رشته‌ای که در بسیاری از دوره‌های بازی‌های آسیایی یکی از ستون‌های مدال‌آور کاروان ایران بوده است، این بار با هشت سهمیه راهی این میدان حساس خواهد شد؛ جایی که برای نخستین بار، دو سهمیه نیز به کاتا اختصاص یافته است. در بخش کومیته، سه نماینده مرد و دو نماینده زن روی تاتامی ناگویا خواهند رفت. در کاتا نیز فاطمه صادقی در بخش انفرادی و تیم سه‌نفره زینب‌السادات حسینی، سپیده امینی و فاطمه صادقی، نمایندگان حضور تاریخی کاتا خواهند بود.

پایان دوران هروی و مأموریت جدی گنج‌زاده

مهم‌ترین اتفاق در تیم مردان، تغییر روی نیمکت است. شهرام هروی، سرمربی پرافتخار سال‌های گذشته، دیگر هدایت مستقیم تیم ملی را بر عهده ندارد و در جایگاه مدیر تیم‌های ملی فعالیت خواهد کرد. سجاد گنج‌زاده، تنها طلایی کاراته ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو، حالا مأموریت سنگین هدایت تیم مردان در ناگویا را بر عهده گرفته است.

مرتضی نعمتی در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم، علی‌اصغر آسیابری در منهای ۸۴ کیلوگرم و محمود نعمتی در وزن مثبت ۸۴ کیلوگرم، سه نماینده ایران در کومیته مردان هستند. ترکیبی که نسبت به گذشته، چهره‌های تازه‌ای در آن دیده می‌شود و همین موضوع، نگاه‌ها را به عملکرد نسل جدید دوخته است. در میان این سه نفر، محمود نعمتی بیش از دو نماینده دیگر مورد توجه است. او در مسابقات اخیر، به‌خصوص رقابت‌های قهرمانی آسیا، عملکردی درخشان داشته و با کسب طلا در این رقابت‌ها و بردهای مقتدرانه در انتخابی تیم ملی مقابل صالح اباذری، نشان داده که چهره مطلق سنگین‌وزن کاراته ایران است و می‌تواند یکی از جدی‌ترین امیدهای ایران برای کسب مدال طلای ناگویا باشد.

ترکیب جوان اما پر از علامت سؤال بانوان

در تیم زنان، آتوسا گلشادنژاد و فاطمه‌زهرا سعیدآبادی نمایندگان ایران در کومیته خواهند بود. گلشادنژاد که با کسب نخستین طلای تاریخ کاراته زنان ایران در مسابقات قهرمانی جهان، نام خود را با تاریخ عجین کرد، حالا در شرایطی متفاوت به ناگویا می‌رود. او که مدتی به دلیل پارگی رباط صلیبی روی تاتامی ظاهر نشده بود و حتی مسابقات قهرمانی آسیای اخیر را نیز از دست داده بود، حالا پس از مدتی دوری، پا به تاتامی می‌گذارد.

مهم‌ترین تصمیم درباره او، تغییر وزن از منهای ۶۱ به منهای ۶۸ کیلوگرم است؛ تصمیمی که پس از مصدومیت و دوری او از میادین، با واکنش‌های مختلفی همراه شده است. برخی کارشناسان این تغییر را ریسکی بزرگ می‌دانند، اما پگاه زنگنه، سرمربی تیم ملی تأکید دارد که تصمیم مذکور با هدف افزایش شانس مدال گلشادنژاد و پس از بررسی‌های فنی اتخاذ شده است.

در وزن منهای ۵۵ کیلوگرم نیز انتخاب فاطمه‌زهرا سعیدآبادی حاشیه‌های زیادی ایجاد کرده است؛ تا جایی که سارا بهمنیار، یکی از دو بانوی المپیکی تاریخ کاراته ایران، در اعتراض به فهرست اعزامی از تیم ملی خداحافظی کرد. در مقابل، کادر فنی معتقد است سعیدآبادی طی یک سال و نیم گذشته عملکرد بهتری نسبت به رقبای خود داشته و طلای مسابقات امیدهای جهان و نمایش او در ترکیب رقابت‌های کومیته تیمی قهرمانی آسیا، انتخابش را توجیه می‌کند.

ناگویا؛ آزمون بازگشت تاج و تخت

ایران در دوره قبلی بازی‌های آسیایی با یک طلا و دو برنز به کار خود پایان داد؛ نتیجه‌ای که با انتظارات از کاراته فاصله داشت. حالا تغییر کادر فنی و مدیریتی، ورود چهره‌های تازه، افزایش سهم کاتا و تصمیم‌های متفاوت در تیم زنان، همه نشان می‌دهد فدراسیون برای بازسازی جایگاه این رشته در آسیا، مسیر تازه‌ای را انتخاب کرده است.

ناگویا اما فقط میدان مدال‌آوری نیست؛ آزمونی جدی برای نسلی است که قرار است بار دیگر کاراته ایران را به روزهای درخشان گذشته نزدیک کند. اگر تصمیم‌های پرریسک کادر فنی به نتیجه برسد، تاتامی ناگویا می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای برای کاراته ایران باشد؛ در غیر این صورت، این رقابت‌ها بار دیگر ضعف‌ها و پرسش‌های حل‌نشده این رشته را پررنگ‌تر خواهد کرد.

انتهای پیام/