خبرآنلاین: سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفهای در دنیا یعنی مشتریمحوری و وقتی دو تیم حرفهای یک شهر روبهروی هم قرار میگیرند، در واقع سرمایههای فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبهرو میشوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاهها، ضعف در مدیریت ورزشی و برنامهریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کردهاند، شرایط بهگونهای پیش میرود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن میبالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.
خصولتی بودن باشگاهها و در اختیار بودن ورزشگاهها توسط دولت، مدیران را وادار میکند بدون داشتن سختافزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگانهای صنعتی دست از مجموعهداری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامهریزی حرفهای مدیریت شود.
در تمام دنیا، ورزش حرفهای یک صنعت و بستری برای تولید کسبوکار و درآمد است و بر اساس باشگاهمحوری میچرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل میکنند و باشگاه را تنها به یک مصرفکننده تبدیل کردهاند.
در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کردهاند.
باشگاه استقلال امکانات و داراییهای زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، میتواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعههایی مانند ورزشگاههای نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاکبرداری شده، اما چون حمایتی از آن نمیشود، این پروژه رها شده است و حتی تیمهای تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.
در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال میرود و میزبانیها از تیمهای مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته میشود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بیهیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.
به گزارش خبرآنلاین سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفهای در دنیا یعنی مشتریمحوری و وقتی دو تیم حرفهای یک شهر روبهروی هم قرار میگیرند، در واقع سرمایههای فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبهرو میشوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاهها، ضعف در مدیریت ورزشی و برنامهریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کردهاند، شرایط بهگونهای پیش میرود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن میبالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.
خصولتی بودن باشگاهها و در اختیار بودن ورزشگاهها توسط دولت، مدیران را وادار میکند بدون داشتن سختافزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگانهای صنعتی دست از مجموعهداری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامهریزی حرفهای مدیریت شود.
در تمام دنیا، ورزش حرفهای یک صنعت و بستری برای تولید کسبوکار و درآمد است و بر اساس باشگاهمحوری میچرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل میکنند و باشگاه را تنها به یک مصرفکننده تبدیل کردهاند.
در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کردهاند.
باشگاه استقلال امکانات و داراییهای زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، میتواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعههایی مانند ورزشگاههای نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاکبرداری شده، اما چون حمایتی از آن نمیشود، این پروژه رها شده است و حتی تیمهای تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.
در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال میرود و میزبانیها از تیمهای مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته میشود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بیهیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.
با توجه به اینکه برنامه جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، برای فروش سهام اقلیت در جام جهانی با شکست مواجه شده و او با بزرگترین چالش دوران ریاستش روبهرو است، آیا رأی عدم اعتماد میتواند پیش از انتخابات سال آینده او را از سمتش برکنار کند؟
خبرگزاری «رویترز» در گزارشی روند برگزاری رأی عدم اعتماد بر اساس اساسنامه فیفا را توضیح داده که در ادامه آن را مرور خواهیم کرد.چه کسی میتواند رأی عدم اعتماد را به جریان بیندازد؟
اگر ۲۰ درصد از ۲۱۱ فدراسیون عضو فیفا، یعنی ۴۳ کشور، درخواست خود را بهصورت کتبی ارائه کنند، شورای فیفا موظف است یک کنگره فوقالعاده تشکیل دهد.
بنابراین، یک فدراسیون عضو بهتنهایی نمیتواند درخواست رأیگیری کند. کنگره فوقالعاده باید حداکثر ظرف سه ماه پس از دریافت درخواست برگزار شود و دستور جلسه آن نیز قابل تغییر نخواهد بود.
یوفا بهتنهایی میتواند در صورتی که ۵۵ عضو آن چنین درخواستی را ارائه کنند، رأیگیری را به جریان بیندازد. کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) نیز با داشتن ۴۷ عضو، چنین امکانی را دارد. این دو کنفدراسیون پیشتر با کنفدراسیون فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب (CONCACAF) برای انتقاد از عملکرد اینفانتینو و دادن فرصت استعفا به او، متحد شده بودند.چه کسی درباره سرنوشت اینفانتینو تصمیم میگیرد؟
پس از فراخواندن کنگره، هر کشور یک رأی خواهد داشت و تنها فدراسیونهای عضو که در کنگره حضور دارند، حق رأی خواهند داشت.
رأی دادن از طریق نماینده یا ارسال رأی بهصورت کتبی در کنگرهای که به شکل حضوری برگزار میشود، مجاز نیست.برای برکناری اینفانتینو به چند رأی نیاز است؟
اگرچه اساسنامه فیفا جزئیات مربوط به اکثریت لازم برای پیروزی در انتخابات ریاست این نهاد را، بسته به تعداد نامزدها، مشخص کرده است، اما بهطور صریح درباره اکثریت لازم برای برگزاری یا تصویب رأی عدم اعتماد توضیحی ارائه نمیدهد.
با این حال، در اساسنامه آمده است: «مگر اینکه در اساسنامه به شکل دیگری تصریح شده باشد، اکثریت ساده (بیش از ۵۰ درصد) آرای معتبر مأخوذه برای معتبر بودن انتخابات، رأیگیریها و سایر تصمیمات کافی است.»
بیشتر بخوانید: حلقه مخالفان اینفانتینو گستردهتر شد؛ «آخرین ضربه» به رئیس فیفااگر اینفانتینو برکنار شود چه اتفاقی میافتد؟
در اساسنامه فیفا آمده است: «اگر رئیس بهطور دائم یا موقت قادر به انجام وظایف رسمی خود نباشد، باسابقهترین نایبرئیس، اختیارات و مسئولیتهای رئیس را تا زمان برگزاری کنگره بعدی بر عهده خواهد گرفت.
این کنگره در صورت لزوم، رئیس جدید را انتخاب خواهد کرد.»
در میان هشت نایبرئیس شورای فیفا، باسابقهترین عضو، شیخ سلمان بن ابراهیم آلخلیفه از بحرین است که ریاست کنفدراسیون فوتبال آسیا را نیز بر عهده دارد.
آیا پیش از این رأی عدم اعتماد برگزار شده است؟
هیچ سابقهای از برگزاری رسمی رأی عدم اعتماد در کنگره فیفا علیه رئیس وقت این نهاد وجود ندارد، اما در سال ۲۰۰۱، زمانی که یوفا رهبری سپ بلاتر را به چالش کشید، شرایط تا حد زیادی به چنین رأیگیریای نزدیک شد.
پس از فروپاشی شرکت ISL، شریک بازاریابی فیفا، و افزایش نگرانیها درباره نحوه اداره این نهاد، موقعیت بلاتر به خطر افتاد. لِنارت یوهانسون، رئیس وقت یوفا، علناً احتمال ارائه طرح عدم اعتماد را مطرح کرد و بلاتر نیز در یک نشست فوقالعاده کمیته اجرایی فیفا با پرسشهای گستردهای روبهرو شد. با این حال، هیچ رأیگیری رسمی انجام نشد و بلاتر توانست از این چالش جان سالم به در ببرد.
در سال ۲۰۰۲ نیز، در جریان اختلافی مربوط به میشل زن-روفینن، دبیرکل فیفا، بار دیگر درخواستهایی برای برگزاری رأی عدم اعتماد مطرح شد، اما این تلاشها نیز در نهایت به برگزاری رأیگیری در کنگره برای برکناری رئیس فیفا منجر نشد.
این مطلب را از دست ندهید: پشت پرده امپراتوری اینفانتینو؛ قدرت، پول و سیاست در پوشش ریاست فیفا
