وقتی از صلح حرف میزنیم، معمولا نگاهمان به افقهای دور است؛ به میزهای مذاکره در ژنو، به قطعنامههای سازمان ملل و به تیترهای درشت روزنامهها درباره آتشبس و توافق. اما صلح پیش از آنکه کنش سیاسی باشد، وضعیتی فیزیولوژیک است. صلح پیش از آنکه در تفاهمنامهها و توافقنامهها امضا شود، باید در بدن انسانها میسر شود. واقعیت این است که در جوامع درگیر بحران، صلح نه در ساختمانهای سیاسی، بلکه در شانههای منقبض، فکهای گرهخورده و ضربانهای تندی که بالا میروند، مفقود شده است.
