پایداری صنعت انرژی در چرخه تولید+اینفوگرافیک

وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي با تاكيد بر ضرورت بازتعريف مفهوم تاب ‌ آوري در گردشگري، گفت: جهان امروز بيش از اقتصادهاي تاب ‌ آور به جوامع تاب ‌ آور نياز دارد و گردشگري بايد به پلي ميان ملت ‌ ها تبديل شود؛ پلي كه فرهنگ ‌ ها را به يكديگر پيوند دهد، اميد را احيا كند، از جوامع حمايت كند و به صلح پايدار ياري رساند.

سيدرضا صالحي ‌ اميري وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي جمهوري اسلامي ايران، در سخنراني خود در اجلاس وزراي گردشگري بريكس ۲۰۲۶ در هند، با قدرداني از دولت جمهوري هند براي ميزباني شايسته اين نشست و سازمان بريكس براي قرار دادن مفاهيمي همچون تاب ‌ آوري، نوآوري، همكاري و پايداري و رويكرد «مردم ‌ مدار به آينده مشترك بشريت» در كانون مباحث اجلاس، بر ضرورت تقويت همكاري ‌ هاي بين ‌ المللي براي شكل ‌ دهي به آينده ‌ اي انسان ‌ محور در صنعت گردشگري تاكيد كرد. وي با اشاره به شرايط پيچيده و پرتنش حاكم بر جهان، اظهار داشت: اين مفاهيم در شرايطي كه جهان با بحران ‌ ها و منازعات ويرانگر و عميقي مواجه است، معنايي بسيار فراتر و عميق ‌ تر پيدا مي ‌ كنند.

     محكوميت تجاوز و تاكيد بر ضرورت حفاظت از ميراث ‌ فرهنگي

وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي در ادامه تجاوز نظامي به ايران را محكوم كرد و گفت: در اين فرصت، تجاوز ويرانگر دشمنان ملت ايران به وطن عزيزم را با صراحت و قاطعيت محكوم مي ‌ كنم؛ جنگي كه رنج عميقي بر ملت ايران تحميل كرد و بيش از چهار هزار انسان بي ‌ گناه، از جمله ۱۶۸ كودك بي ‌ دفاع و مظلوم در مدرسه شجره طيبه ميناب، همچنين غيرنظاميان و شماري از چهره ‌ هاي برجسته علمي، فكري و فرهنگي را به شهادت رساند. صالحي ‌ اميري افزود: اين تجاوز همچنين به ۱۴۹ اثر و محوطه تاريخي و فرهنگي، از جمله پنج اثر ثبت ‌ شده در فهرست ميراث ‌ جهاني، آسيب جدي وارد كرد و نگراني ‌ هاي مهمي را درباره حفاظت از ميراث ‌ فرهنگي به وجود آورد. وي تاكيد كرد: اين تجربه تلخ، توجه ما را بيش از پيش به اهميت واقعي رويكرد «مردم ‌ مدار به آينده مشترك بشريت» معطوف مي ‌ كند؛ اگر آينده بشريت را در اولويت قرار داده ‌ ايم، حفاظت از جان انسان ‌ ها، پاسداشت كرامت انساني، صيانت از جوامع و حفاظت از ميراث ‌ فرهنگي مشترك بايد در مركز همكاري ‌ هاي بين ‌ المللي ما قرار گيرد.

   تاب ‌ آوري گردشگري بايد از اقتصادها  د فراتر رود

وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي با اشاره به جايگاه تاريخي و تمدني ايران گفت: ايران به عنوان يكي از كهن ‌ ترين تمدن ‌ هاي جهان، در اين ايام اين رسالت جهاني را عميقا درك مي ‌ كند و اينجاست كه مفهوم تاب ‌ آوري اهميت ويژه ‌ اي پيدا مي ‌ كند.  صالحي ‌ اميري تصريح كرد: تاب ‌ آوري نبايد فقط به معناي توانايي يك مقصد گردشگري براي عبور از يك بحران باشد؛ تاب ‌ آوري واقعي به معناي توانايي انسان ‌ ها، جوامع و فرهنگ ‌ ها براي حفظ هويت خود، بازسازي معيشت و زندگي و بازيابي توان و كرامت خويش است. وي با بيان اينكه آينده گردشگري در گرو توجه به جامعه و انسان است، گفت: جهان امروز بيش از اقتصادهاي تاب ‌ آور به جوامع تاب ‌ آور نياز دارد. وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي ادامه ‌ داد: جهان به همكاري به جاي تقابل، گفت ‌ وگو به جاي تفرقه و تفاهم فرهنگي به جاي خصومت نياز دارد .

    پيشنهاد ايران براي شكل ‌ دهي به الگوي جديد همكاري گردشگري بريكس

صالحي ‌ اميري در بخش ديگري از سخنان خود، با ارايه پيشنهادهاي مشخص جمهوري اسلامي ايران براي تقويت همكاري ‌ هاي گردشگري در چارچوب بريكس، اظهار داشت: بايد با يكديگر براي ساختن الگويي از گردشگري تلاش كنيم كه در برابر بحران ‌ ها تاب ‌ آور، در مواجهه با تغييرات نوآور، براي نسل ‌ هاي آينده پايدار و بيش از همه، انسان ‌ محور باشد. وي افزود: بياييد گردشگري را به پلي ميان ملت ‌ ها تبديل كنيم؛ پلي كه فرهنگ ‌ ها را به يكديگر پيوند مي ‌ دهد، اميد را احيا مي ‌ كند، از جوامع حمايت مي ‌ كند و به صلح پايدار كمك مي ‌ رساند. وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي در نخستين پيشنهاد خود، بر ضرورت تقويت پيوند ميان سياست ‌ هاي دولتي و ظرفيت ‌ هاي بخش ‌ خصوصي تاكيد كرد و گفت: بريكس در سال ‌ هاي گذشته در توسعه ارتباطات گردشگري ميان دولت ‌ ها موفق عمل كرده است؛ بنابراين اكنون زمان آن فرا رسيده است كه رويكرد انسجام ‌ بخش ميان سياست ‌ هاي دولتي و حمايت از بخش ‌ خصوصي بيش از پيش تقويت شود و ايران آمادگي دارد سازوكارهاي اجرايي اين رويكرد را ارايه كند.

     پيشنهاد تاسيس صندوق حمايت از  پروژه ‌ هاي گردشگري بريكس

صالحي ‌ اميري در ادامه، راه ‌ اندازي صندوق حمايت از پروژه ‌ هاي گردشگري بريكس را يكي از ظرفيت ‌ هاي مهم براي توسعه همكاري ‌ هاي عملياتي ميان كشورهاي عضو دانست و بيان ‌ داشت: راه ‌ اندازي صندوق حمايت از پروژه ‌ هاي گردشگري بريكس مي ‌ تواند نقش بسزايي در توسعه زيرساخت ‌ هاي گردشگري كشورهاي عضو ايفا كند. وي افزود: سازوكارهاي اجرايي مربوط به اين صندوق مي ‌ تواند ذيل فرايندهاي بانك توسعه نوين بريكس تعريف شود و زمينه را براي تامين مالي و اجراي پروژه ‌ هاي مشترك گردشگري در كشورهاي عضو فراهم كند .

     احياي ظرفيت جاده ‌ هاي تاريخي براي تقويت تعاملات مردم با مردم

وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي كشورمان همچنين با اشاره به ظرفيت تاريخي مسيرهاي تمدني و تجاري ميان كشورهاي عضو بريكس، بر ضرورت بهره ‌ گيري از ظرفيت ‌ هاي جاده ابريشم و جاده ادويه تاكيد كرد. صالحي ‌ اميري گفت: بريكس مي ‌ تواند از ظرفيت ‌ هاي غني جاده ابريشم و جاده ادويه كه در گذشته ‌ هاي دور به عنوان پل فرهنگي و تجاري ميان برخي كشورهاي عضو نقش ‌ آفريني كرده ‌ اند، براي تقويت تعاملات «مردم با مردم» بهره ‌ برداري كند. وي تاكيد كرد: اين مسيرهاي تاريخي نه ‌ تنها بخشي از ميراث مشترك تمدني ملت ‌ ها هستند، بلكه مي ‌ توانند در عصر حاضر به بسترهاي جديدي براي توسعه گردشگري، تبادل فرهنگي، تعميق شناخت متقابل ملت ‌ ها و تقويت همكاري ‌ هاي منطقه ‌ اي و بين ‌ المللي تبديل شوند.

    گردشگري؛ ابزار ديپلماسي فرهنگي و صلح

صالحي ‌ اميري در جمع ‌ بندي سخنان خود، با تاكيد بر ضرورت عبور از نگاه صرفا اقتصادي به گردشگري، تصريح كرد: گردشگري مي ‌ تواند فراتر از يك فعاليت اقتصادي، به ابزاري براي پيوند جوامع، تقويت تفاهم فرهنگي و ساختن آينده ‌ اي مشترك تبديل شود. وزير ميراث ‌ فرهنگي، گردشگري و صنايع ‌ دستي در پايان، ضمن قدرداني مجدد از دولت هند براي ميزباني اجلاس وزراي گردشگري بريكس ۲۰۲۶ و كشورهاي عضو براي مشاركت موثر در اين نشست، بر آمادگي جمهوري اسلامي ايران براي مشاركت فعال و ارايه سازوكارهاي اجرايي در مسير تعميق همكاري ‌ هاي گردشگري ميان كشورهاي عضو بريكس تاكيد كرد.

بيشتر از آنكه سرگرم ‌ كننده باشد، اضطراب ‌ آور است. به سراغ يخچال مي ‌ رود و با كويري روبرو مي ‌ شود كه پيش ‌ تر نمونه ‌ اش را فقط در بازي «رد دد» ( Red Dead Redemption ) ديده بود. دوباره روي كاناپه برمي ‌ گردد و موبايل را برمي ‌ دارد. با هزار مكافات راهي براي دور زدن محدوديت ‌ ها پيدا مي ‌ كند و به اينستاگرام مي ‌ رسد. چند دقيقه ‌ اي ميان اينترنت كند و محتواهاي «برين ‌ رات» ( Brain rot ) مي ‌ چرخد تا چشمش به پست يك استريمر خارجي مي ‌ افتد؛ پستي درباره همان بازي آنلايني كه زماني ساعت ‌ ها سرگرمش مي ‌ كرد اما در دوران قطعي اينترنت آنقدر از آن دور مانده كه تقريبا فراموشش كرده بود. لپ ‌ تاپ را روشن مي ‌ كند و با اميدي نه چندان زياد وارد بازي مي ‌ شود؛ اما خيلي زود با خطاي دسترسي روبرو مي ‌ شود. يادش مي ‌ آيد پيش از جنگ از يك سرويس رفع تحريم و DNS استفاده مي ‌ كرد. سرويس قديمي ديگر مثل گذشته كار نمي ‌ كند. كمي جست ‌ وجو مي ‌ كند، تبليغ سرويس ديگري را كه قبلا در يك كانال تلگرامي ديده بود پيدا مي ‌ كند و اشتراك مي ‌ خرد. اين ‌ بار بازي بالا مي ‌ آيد. براي مدتي كوتاه مي ‌ تواند از دنياي بيرون فاصله بگيرد و به سرگرمي ‌ اي برگردد كه يادآور روزهاي عادي ‌ تر است. اما اين حال چندان دوام نمي ‌ آورد. ابتدا اينترنت كند مي ‌ شود و كمي بعد ارتباط كاملا از دست مي ‌ رود. بازي را مي ‌ بندد. از نيمه شب گذشته و بايد به رخت ‌ خواب برود؛ اما يك سوال همچنان باقي مانده است: مشكل وصل نشدن بازي دقيقا كجاست و چرا دسترسي به يك سرگرمي آنلاين بايد اينقدر دشوار باشد؟ اين فقط قصه يك گيمر خسته در يك شب معمولي نيست. تجربه گيمينگ آنلاين براي بسياري از كاربران ايراني به چرخه ‌ اي از اتصال، اختلال، تغيير DNS ، افزايش پينگ، قطع شدن و تلاش دوباره تبديل شده است. از جنگ و از دسترس خارج شدن برخي سرورهاي منطقه ‌ اي بازي ‌ ها تا حدود ۸۰ روز قطعي و اختلال اينترنت، مجموعه ‌ اي از اتفاق ‌ ها باعث شده سرويس ‌ هاي رفع تحريم و كاهش پينگ گيمينگ نيز يكي از دشوارترين دوره ‌ هاي فعاليت خود را پشت سر بگذارند.

     از دوبي به اروپا؛ پينگ بالاي ۱۰۰

يكي از تغييراتي كه پس از جنگ مستقيما روي تجربه گيمرها اثر گذاشت، اختلال در اتصال به سرورهاي منطقه ‌ اي دوبي و امارات بود. كاربران برخي بازي ‌ هاي محبوب مانند كانتر استرايك ديگر نمي ‌ توانند مانند گذشته به سرورهاي دوبي متصل شوند و ناچارند سرورهاي اروپايي را انتخاب كنند. نتيجه، افزايش پينگ است كه در مواردي به بيش از ۱۰۰ ميلي ‌ ثانيه مي ‌ رسد. اما دورتر شدن سرور بازي تنها بخشي از مشكل است. اميرعباس كنعاني، مديرعامل الكترو نيز بخش مهمي از اختلال ‌ هاي فعلي را به محدودسازي يا اختلال روي پروتكل ‌ هايي مانند UDP مرتبط مي ‌ داند؛ پروتكلي كه بخش مهمي از ارتباط لحظه ‌ اي در بازي ‌ هاي آنلاين بر بستر آن انجام مي ‌ شود. در بسياري از بازي ‌ ها كاربر مي ‌ تواند بدون مشكل وارد محيط اوليه شود، زيرا احراز هويت و اتصال اوليه از طريق TCP انجام مي ‌ شود. دردسر از زماني آغاز مي ‌ شود كه كاربر وارد مرحله يافتن حريف يا همان مچ ‌ ميكينگ مي ‌ شود؛ جايي كه ارتباط لحظه ‌ اي بازي بيشتر به UDP وابسته است. در اين مرحله ممكن است اتصال با تاخير انجام شود، كاربر از صف خارج شود يا اساسا نتواند به سرور بازي برسد.

     تحريم يك طرف، فيلترينگ طرف ديگر

در تحريم خارجي، معمولا IP كاربر ايراني مسدود است و در بسياري از موارد مي ‌ توان با تغيير مسير يا استفاده از DNS مناسب اين محدوديت را پشت سر گذاشت. اما زماني كه خود IP هاي سرويس رفع تحريم در داخل فيلتر مي ‌ شوند، ماجرا پيچيده ‌ تر مي ‌ شود. شدت فيلتر شدن IP ها باعث شده شلتر براي حفظ سرويس به ‌ جاي حدود ۱۰۰ IP ، گاهي مجبور به تهيه ۳۰۰ IP شود. به گفته او، فقط هزينه يك سرور مي ‌ تواند ماهانه حدود ۱۰ ميليون تومان باشد و هزينه تعويض IP ها در طول سال براي اين مجموعه به صدها ميليون تومان برسد. فيلتر شدن ناگهاني و بدون اطلاع قبلي IP سرورها، تيم فني را ناگهان با سرويسي از دسترس خارج ‌ شده و كاربراني مواجه مي ‌ كند كه انتظار دارند مشكل در كوتاه ‌ ترين زمان برطرف شود. اين محدوديت ‌ ها حتي به درگاه پرداخت رسيده است. به همه اينها بايد قطعي برق را نيز اضافه كرد. خاموشي ‌ هاي منطقه ‌ اي گاهي تجهيزات مخابراتي را نيز از مدار خارج مي ‌ كند و كيفيت اينترنت كاربران تا سطح شبكه 3 G كاهش مي ‌ يابد.

     DNS قرار نيست اينترنت را تعمير كند

در اين چرخه، كاربر معمولا يك مقصر در دسترس دارد، سرويس DNS يا رفع تحريمي كه بابت آن پول پرداخت كرده است. وقتي بازي قطع مي ‌ شود، پينگ بالا مي ‌ رود يا كاربر از سرور بيرون ميفتد، اولين تصور اين است كه سرويس خريداري ‌ شده كار نمي ‌ كند. اين تصور از كاركرد DNS دقيق نيست. در بسياري از بازي ‌ ها DNS عمدتا در مرحله ابتدايي اتصال و براي ترجمه دامنه به IP يا عبور از محدوديت جغرافيايي نقش دارد. پس از آن، ارتباط بازي مستقيما با سرور برقرار مي ‌ شود. بنابراين اگر اينترنت پايه كاربر با پكت ‌ لاس، نوسان يا قطعي روبرو باشد، DNS نمي ‌ تواند آن را برطرف كند. به بيان ساده، سرويس رفع تحريم مي ‌ تواند يك مانع را از مسير بردارد، اما قرار نيست تمام مشكلات مسير را حل كند. در ماه ‌ هاي گذشته دلايل ديگري مانند نوع NAT ، قرار داشتن كاربران پشت CGNAT يا غيرفعال بودن IPv 6 نيز به عنوان علت اختلال بازي ‌ ها مطرح شده است. بررسي ‌ هاي شلتر اما نشان مي ‌ دهد CGNAT را نمي ‌ توان عامل اصلي مشكلات مچ ‌ ميكينگ در بازي ‌ هايي دانست كه سرور اختصاصي دارند. فعال شدن IPv 6 نيز تا زماني كه محدوديت روي مسير ارتباطي و UDP باقي باشد، به ‌ تنهايي مشكل را برطرف نمي ‌ كند. اثر اين وضعيت بيشتر در بازي ‌ هايي ديده مي ‌ شود كه به ارتباط لحظه ‌ اي و پايدار حساس ‌ اند؛ از كال ‌ آف ‌ ديوتي ( Call Of Duty ) پابجي ( Pubg ) و ايپكس لجندز ( Apex Legends ) گرفته تا فورتنايت ( Fortnite ) و بخش آنلاين سري FC . در چنين بازي ‌ هايي چند لحظه ناپايداري شبكه مي ‌ تواند نتيجه يك مسابقه را تغيير دهد يا اساسا كاربر را از بازي بيرون بيندازد.

     سوالي كه جوابي برايش نيست

حالا مي ‌ توان دوباره به همان گيمر ابتداي گزارش برگشت. مشكل او دقيقا كجاست؟ جواب در يك كلمه خلاصه نمي ‌ شود بلكه زنجيره ‌ اي از مشكلات است كه تجربه نامطلوبي براي او مي ‌ سازد. ممكن است سرور منطقه ‌ اي بازي ديگر در دسترس نباشد و اتصال او به اروپا هدايت شود. ممكن است مسير UDP با اختلال روبرو باشد. ممكن است IP سرويس رفع تحريم فيلتر شده باشد، كيفيت اينترنت پايه افت كرده باشد يا حتي خاموشي، تجهيزات مخابراتي يا سرور داخلي را از مدار خارج كرده باشد. در سمت ديگر نيز همچنان تحريم شركت ‌ هاي خارجي وجود دارد. همين تعدد عوامل، گيمر ايراني را وارد چرخه ‌ اي كرده كه پيدا كردن مقصر در آن آسان نيست. سرويس ‌ هايي كه زماني قرار بود تنها مانع تحريم خارجي را كنار بزنند، حالا خودشان بايد از ميان فيلترينگ IP ، اختلال پروتكل ‌ ها، قطعي اينترنت و برق راهي براي رسيدن كاربر به سرور بازي پيدا كنند. براي كاربري كه نيمه ‌ شب فقط مي ‌ خواهد چند دست بازي كند، البته اين تفكيك چندان اهميتي ندارد. او نه UDP مي ‌ بيند، نه مسير روتينگ و نه IP فيلترشده؛ فقط دكمه ‌ اي را مي ‌ زند كه بايد او را وارد بازي كند كه نمي ‌ كند. شايد همين، ساده ‌ ترين توضيح براي پيچيدگي وضعيت امروز باشد: رسيدن به يك سرگرمي آنلاين ساده، به عبور از زنجيره ‌ اي از محدوديت ‌ ها وابسته شده است. تا زماني كه اين زنجيره كوتاه نشود، آن سوال هم هر شب همراه گيمر به تخت برمي ‌ گردد: «اين ‌ بار مشكل دقيقا كجاست؟»

حميدرضا صالحي

 بحث اصلاح الگوي مصرف بنزين بار ديگر به يكي از مسائل اصلي سياستگذاري انرژي تبديل شده است. موضوعي كه از يك طرف با حجم بالاي يارانه پنهان و ناترازي در توليد و مصرف رو‌به‌‌رو است و از سوي ديگر، به دليل فشارهاي اقتصادي موجود، هرگونه تصميم قيمتي درباره آن مي‌تواند تبعات اجتماعي و تورمي گسترده‌‌اي ايجاد كند. در چنين شرايطي، اصلاح بنزين نه با تصميمي شتاب‌‌زده، بلكه با گفت‌وگوي شفاف با مردم، رعايت عدالت در توزيع يارانه و ارايه برنامه‌‌اي همزمان براي توسعه خودروهاي كم‌ مصرف، هيبريدي و برقي امكان‌پذير است. سال‌هاست مساله بنزين و ساير حامل‌‌هاي انرژي در ايران به تعويق افتاده و هر دولت، بخشي از دشواري تصميم‌گيري را به دولت بعد منتقل كرده است. اكنون نتيجه اين تاخير، انباشت مشكلاتي است كه حل آنها نسبت به گذشته پيچيده‌‌تر شده است. در شرايطي كه اصلاحات انرژي مي‌توانست سال‌ها پيش و با هزينه اجتماعي كمتر آغاز شود، امروز هر تصميم درباره بنزين مستقيما با معيشت مردم، نرخ تورم، هزينه حمل‌ونقل و حتي اعتماد عمومي ارتباط پيدا كرده است. برآوردها درباره حجم يارانه بنزين در ايران، از رقمي بيش از ۱۰۰ ميليارد دلار حكايت دارد، رقمي كه ايران را در شمار بالاترين كشورها از نظر پرداخت يارانه انرژي قرار مي‌دهد. اين وضعيت در ظاهر به معناي ارزان بودن بنزين براي مصرف‌‌كننده است، اما در عمل، توزيع اين يارانه به ‌هيچ‌وجه عادلانه نيست. شهروندي كه خودرو ندارد يا مصرف محدودي دارد، عملا از يارانه‌اي مشابه فردي برخوردار مي‌شود كه چند خودرو در اختيار دارد و مصرف بسيار بيشتري انجام مي‌دهد. بنابراين مساله تنها قيمت بنزين نيست؛ مساله اصلي، نحوه توزيع منابع عمومي و سهم گروه‌هاي مختلف از اين يارانه است. در چنين شرايطي، هرگونه افزايش قيمت بايد با پاسخ روشن به چند پرسش اساسي همراه باشد. مردم حق دارند بدانند چرا قيمت بنزين بايد تغيير كند، منابع حاصل از آن چگونه هزينه خواهد شد و چه ساز وكاري براي حمايت از خانوارهاي كم‌ درآمد در نظر گرفته شده است. همچنين بايد مشخص شود آيا افزايش قيمت براي همه مصرف‌كنندگان يكسان خواهد بود يا افراد پرمصرف و دارندگان چند خودرو، سهم بيشتري از هزينه اصلاحات را پرداخت خواهند كرد. نمي‌توان از عدالت سخن گفت، اما يارانه را بدون توجه به ميزان مصرف و سطح درآمد ميان همه توزيع كرد. اعتماد عمومي در اين ميان اهميت تعيين‌‌كننده دارد. دولت نمي‌تواند صرفا با اعلام چند سناريو، انتظار همراهي جامعه را داشته باشد. اصلاحات اقتصادي زماني امكان موفقيت پيدا مي‌كند كه مردم در جريان ضرورت‌‌ها، اهداف و پيامدهاي آن قرار بگيرند. جامعه بايد بداند درآمدهاي ناشي از اصلاح قيمت قرار است به كجا بازگردد؛ آيا بخشي از آن صرف تقويت حمل‌ونقل عمومي مي‌شود، به بهداشت و رفاه اختصاص مي‌يابد يا براي جبران هزينه‌هاي دهك‌هاي پايين درآمدي به كار گرفته خواهد شد. وعده كلي درباره بازگشت درآمدها كافي نيست؛ دولت بايد سازوكار اين بازگشت را شفاف و قابل ارزيابي اعلام كند.افزايش قيمت بنزين بدون در نظر گرفتن پيامدهاي اقتصادي آن، مي‌تواند به رشد هزينه حمل‌ونقل و در نتيجه افزايش قيمت كالاها و خدمات منجر شود. 

 اين فشار براي خانوارهاي كم‌درآمد كه سهم بيشتري از درآمد خود را صرف نيازهاي ضروري مي‌كنند، سنگين‌تر خواهد بود. به همين دليل، سياست قيمتي بايد بخشي از يك بسته جامع باشد، نه اقدامي منفرد كه تنها با هدف كاهش مصرف يا جبران كسري منابع اجرا شود. يكي از اركان اين بسته، اصلاح صنعت خودرو است. نمي‌توان از مردم خواست مصرف بنزين را كاهش دهند، اما همچنان خودروهايي با فناوري قديمي و مصرف بالا توليد و عرضه كرد. دولت بايد خودروسازان را به استفاده از موتورهاي كم‌مصرف، هيبريدي و برقي ملزم كند و از ظرفيت همكاري‌هاي صنعتي و فناوري با كشورهايي مانند چين بهره بگيرد. امروز موتورهاي هيبريدي با مصرف بسيار پايين در دسترس هستند و مي‌توانند مصرف سوخت را به شكل محسوسي كاهش دهند. پرسش اساسي اين است كه چرا چنين فناوري‌هايي با سرعت بيشتري وارد چرخه توليد داخلي نمي‌شوند. توسعه خودروهاي برقي نيز نيازمند سياست حمايتي روشن است. اگر قرار است مردم از خودروهاي بنزيني پرمصرف به سمت خودروهاي برقي يا هيبريدي حركت كنند، بايد امكان اقتصادي اين انتخاب فراهم شود. كاهش تعرفه واردات، ارايه تسهيلات خريد، توسعه زيرساخت شارژ و پرداخت يارانه مستقيم يا غيرمستقيم، از جمله اقداماتي است كه مي‌تواند قيمت تمام‌ شده اين خودروها را براي مردم كاهش دهد. تجربه برخي كشورها، از جمله فرانسه نشان مي‌دهد دولت‌ها براي ترغيب شهروندان به خريد خودروهاي برقي، بخشي از هزينه خريد را تقبل كرده‌اند. چنين سياستي در ايران نيز مي‌تواند به‌جاي فشار صرف بر مصرف‌كننده، مسير اصلاح را از طريق تغيير فناوري هموار كند.بنابراين اصلاح بنزين بايد از يك تصميم قيمتي به يك برنامه ملي براي اصلاح حكمراني انرژي تبديل شود. دولت چهاردهم براي عبور از اين مرحله، بيش از هر چيز به گفت‌وگوي مستقيم با مردم، شفافيت در هزينه‌كرد منابع، حمايت از اقشار آسيب‌پذير و برنامه‌اي عملي براي نوسازي ناوگان حمل‌ونقل نياز دارد. افزايش قيمت، اگر بدون عدالت و بدون ارايه گزينه‌هاي جايگزين اجرا شود، نه‌تنها ناترازي را حل نمي‌كند، بلكه فاصله ميان دولت و جامعه را افزايش خواهد داد. اصلاح واقعي زماني رخ مي‌دهد كه مردم احساس كنند هزينه تصميم‌ها عادلانه توزيع مي‌شود و درآمدهاي حاصل از آن، به جاي گم شدن در ساختارهاي بودجه‌اي، به بهبود زندگي و رفاه عمومي بازمي‌گردد.