مهدی پاشازاده ستاره پیشین تیم ملی: نباید زندگی خصوصی ملی پوشان در فضای مجازی منتشر شود/ تیم ملی چندان آماده نیست - پارس فوتبال

به گزارش مشرق، رسانه‌های یونانی در هفته‌های اخیر از عدم تمایل سرمربی المپیاکوس برای ادامه همکاری با مهدی طارمی خبر داده بودند که این موضوع در نهایت به‌صورت رسمی تأیید شد. طارمی اکنون در حال بررسی گزینه‌های پیش‌رو برای فصل آینده است و در روزهای اخیر گمانه‌زنی‌های مختلفی درباره مقصد بعدی او مطرح شده است.

بر اساس آخرین اخبار، طارمی از طریق یک واسطه به چند باشگاه اماراتی پیشنهاد شده و حالا این احتمال وجود دارد تا او بعد از ۷ سال به فوتبال آسیا برگردد. یکی از تیم‌هایی که طارمی تمایل دارد پیراهن آن را بر تن کند، شباب الاهلی است؛ با این حال، ظاهراً این باشگاه در شرایط فعلی نیازی به جذب مهاجم جدید ندارد و تمایلی برای به خدمت گرفتن مهاجم ایرانی نشان نداده است.

از النصر امارات نیز به‌عنوان یکی از مشتریان طارمی نام برده می‌شود، اما این باشگاه برای پرداخت دستمزد مورد نظر مهاجم ایرانی با محدودیت‌هایی مواجه است. بر همین اساس، انتقال طارمی به النصر در صورت کاهش خواسته‌های مالی این بازیکن امکان‌پذیر خواهد بود.

در این میان، به نظر می‌رسد الوصل شانس بیشتری برای جذب طارمی داشته باشد. مدیران این باشگاه در حال بررسی شرایط جذب مهاجم ایرانی هستند و در صورت موافقت هیئت‌مدیره، مذاکرات حضوری با طارمی را آغاز خواهند کرد.

با توجه به شرایط موجود، انتظار می‌رود وضعیت مهدی طارمی و مقصد آینده این مهاجم ایرانی طی روزهای آینده مشخص شود. با این حال، تا این لحظه هیچ توافق رسمی میان طارمی و باشگاه‌های اماراتی اعلام نشده است. از طرفی یک واسطه در فوتبال اروپا هم در تلاش است تا چند گزینه مناسب به طارمی معرفی کند تا این بازیکن فوتبالش را در یکی از تیم‌های اروپایی ادامه دهد، ولی این پروسه هنوز روند مثبتی نداشته است.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در شرایطی که تیم فوتبال المپیک ایران حدود یک ماه دیگر باید در رقابت‌های قهرمانی آسیا در ناگویا ژاپن شرکت کند، حسین عبدی این فرصت را دارد تا در کنار دعوت از بازیکنان زیر ۲۳ سال که پیشتر در فهرست اولیه قرار گرفته بودند، ۳ بازیکن بزرگسال هم همراه با خود به این مسابقات ببرد و تیمش را تقویت کند.

به نقل از ورزش سه، تا این لحظه اسامی قطعی تیم فوتبال امید ایران برای حضور در رقابت‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ اعلام نشده و به طبع، نام سه بازیکن بزرگسال هم از سوی فدراسیون فوتبال انتشار پیدا نکرده، اما گفته می‌شود امیرحسین حسین‌زاده به‌طور قطعی یکی از آنهاست.

محمدحسین میثاقی، مجری برنامه فوتبال برتر شب گذشته عنوان کرد طبق درخواستی که حسین عبدی، سرمربی تیم المپیک ایران داشته، امیرحسین حسین‌زاده (مهاجم تراکتور) در لیست بازیکنان بزرگسال در این رقابت‌ها جای دارد.

او در ادامه از احتمال غیرمنتظره برای دعوت از گلر تیم ملی ایران در جام جهانی هم صحبت کرد: «گفته می‌شود شاید علیرضا بیرانوند هم راهی ناگویا شود.»

اکنون خبرگزاری فارس گزارش داده که علیرضا بیرانوند مثل حسین‌زاده به‌طور قطعی در لیست تیم فوتبال امید ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ هستند، اما این موضوع می‌تواند برای گلر تیم ملی و تراکتور یک اتفاق ویژه را رقم بزند.

چندی پیش مهدی علی‌نژاد، دبیرکل کمیته ملی المپیک گفته بود مدال‌آوران بازی‌های آسیایی در صورت مشمول بودن سربازی، فارغ از رنگ مدال، طبق قانون «سرباز قهرمان» از خدمت سربازی معاف می‌شوند.

با این شرایط، اگر بیرانوند همراه با تیم المپیک ایران به ناگویا برود و هر مدالی کسب کند، از خدمت سربازی معاف خواهد شد؛ آن هم در شرایطی که طی سالیان اخیر چالش زیادی پیرامون وضعیت نظام وظیفه داشته و حتی گفته می‌شود به‌طور قطعی در زمستان سال جاری باید به خدمت سربازی برود.

کسب مدال آسیایی ناگویا برای بیرانوند، یک اتفاق ویژه خواهد بود، اما نکته جالب توجه اینجاست که در حال حاضر محمد خلیفه گلر فیکس تیم المپیک ایران به شمار می‌رود و از آمادگی بالایی برخوردار است؛ دروازه‌بانی که در این تابستان راهی استقلال شد، اما به دلیل بسته بودن پنجره آبی‌ها نتوانست برای این تیم به میدان برود.

محمد خلیفه که در لیست رزرو جام جهانی ۲۰۲۶ هم بود، پس از دو سال درخشان در لیگ برتر، فصل جدید را هم با دو کلین‌شیت پیاپی مقابل استقلال خوزستان و چادرملو اردکان آغاز کرده و نمایش مطمئنی در جمع شاگردان پیروز قربانی داشته، اما مطرح کردن بحث بیرانوند برای حضور در تیم امید، احتمالا با گلایه او هم مواجه شود.

خلیفه بلافاصله پس از بازگشت از جام جهانی، بدون استراحت راهی اردوی تیم المپیک ایران در ترکیه شد و طی دو سال اخیر پای ثابت تمرینات و بازی‌های امیدها بوده، اما ممکن است حسین عبدی در صورت دریافت تایید نهایی از تراکتور، بیرانوند را در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ استفاده کند.

فوتبال در همه جای جهان جزو  پرمخاطب‌ترین ورزش‌هاست و به واسطه همین اقبال عمومی، بستری برای رشد قارچ‌گونه برخی مفسده‌ها از جمله دلالی، شرط‌بندی، تبانی و ... است. هر فصل فوتبالی که به پایان می‌رسد و موعد نقل و انتقالات فرامی‌رسد، در کنار واسطه‌ها، مدیربرنامه‌ها و ایجنت‌های قانونی،‌ صدای پای کسانی شنیده می‌شود که نه دنبال توسعه فوتبال و پیشرفت بازیکنان بلکه دنبال پر شدن جیب و چرب‌تر شدن لقمه خود هستند.

تفاوت دلال سودجو با ایجنتی که قانونی کار می‌کند چیست؟ این مساله‌ای است که تلاش شده در این یادداشت به آن پاسخ داده شود:

چه کسی قیمت بازیکن را در فوتبال ایران تعیین می‌کند؟ قبل از هر چیز باید یک تفکیک مهم را روشن کنیم: ایجنت با دلال یکی نیست.

ایجنتِ حرفه‌ای، بخشی از فوتبال مدرن است و می‌تواند در مذاکره، از منافع بازیکن یا باشگاه دفاع کند. حضور ایجنت به خودی خود نه مشکل است و نه نشانه فساد؛ مساله از جایی آغاز می‌شود که تعارض منافع، روابط پشت‌پرده و واسطه‌گری غیرشفاف وارد فرآیند انتقال بازیکن شود.

این دغدغه فقط مختص فوتبال ایران نیست. فیفا نیز در مقررات مربوط به ایجنت‌ها، بر موضوعاتی مانند کاهش تعارض منافع، شفافیت و تنظیم حق‌الزحمه تأکید کرده است.

در چارچوب مقررات فیفا، اصل بر این است که ایجنت نباید همزمان نماینده طرف‌های مختلف یک معامله باشد؛ مگر در شرایط مشخص و با رضایت کتبی طرفین. همچنین برای حق‌الزحمه ایجنت‌ها چارچوب‌هایی تعیین شده است.

سؤال اصلی برای فوتبال ایران این است: آیا بازیکن واقعاً در انتخاب ایجنت خودش آزاد است؟

اگر مدیر یا فرد صاحب نفوذی در یک باشگاه، بازیکن را به سمت یک ایجنت یا واسطه مشخص هدایت کند و بازیکن برای پیدا کردن تیم بعدی نیز از همان مسیر حرکت کند، باید پرسید، چه کسی از این رابطه سود می‌برد و اگر باشگاه دیگری برای جذب همان بازیکن، عملاً مجبور باشد از همان کانال وارد مذاکره شود، آیا این ساختار می‌تواند بر هزینه نهایی قرارداد تأثیر بگذارد؟

اینها الزاماً به معنای وقوع تخلف در یک مورد مشخص نیست اما دقیقاً همان پرسش‌هایی هستند که یک سیستم حرفه‌ای باید بتواند درباره آنها پاسخ شفاف ارائه کند.

فیفا در روند اصلاح مقررات ایجنت‌ها، از جمله به مسائلی مانند تعارض منافع، کمیسیون‌های گزاف و ضرورت افزایش شفافیت پرداخته است.

بنابراین مساله، دشمنی با ایجنت‌ها نیست.

اتفاقاً ایجنت‌های حرفه‌ای و سالم باید نخستین گروهی باشند که از شفاف شدن این بازار استقبال کنند.

بحث بر سر یک سؤال ساده است: آیا در فوتبال ایران، بازیکن آزادانه نماینده خودش را انتخاب می‌کند یا در برخی موارد، این انتخاب از بیرون به او جهت داده می‌شود؟ اگر انتخاب آزاد است، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند. اگر قراردادها شفاف‌اند، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند. اگر همه طرف‌های معامله دقیقاً می‌دانند چه کسی از انتقال یا قرارداد منتفع می‌شود، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

پس به جای جنگ با یک صنف، باید درباره شفافیت یک سیستم صحبت کنیم.

فوتبال حرفه‌ای فقط زمین چمن و قراردادهای میلیاردی نیست. فوتبال حرفه‌ای یعنی اینکه پشت صحنه هم مشخص باشد:

چه کسی مذاکره می‌کند؟ چه کسی نماینده چه کسی است؟ چه مبلغی دریافت می‌شود؟ چه کسی از معامله منتفع می‌شود؟ و آیا همه طرف‌ها از این روابط و منافع اطلاع دارند یا نه؟

ارزش یک بازیکن باید تا حد ممکن بر اساس کیفیت، عملکرد و ارزش ورزشی او شکل بگیرد، نه بر اساس اینکه چند واسطه در مسیر قرارداد حضور دارند و چه منافعی از آن می‌برند.

فوتبال حرفه‌ای یعنی شفافیت، حتی وقتی دوربین‌ها خاموش‌اند.