مهدوی: تیم فعلی امید واقعا امیدبخش است

مایکل کریک حالا دیگر فرصت چندانی برای ارزیابی و آزمایش ندارد. دوره آماده‌سازی به پایان رسیده و سرمربی منچستریونایتد امروز فصل جدید را روی نیمکت یونایتد شروع می‌کند، جایی که شیاطین سرخ در نخستین هفته لیگ برتر میهمان هال‌سیتی است. دیداری که شاید در ظاهر یکی از بازی‌های معمولی هفته اول باشد، اما برای کریک و تیمش معنایی فراتر از سه امتیاز دارد: آغاز رسمی پروژه‌ای که قرار است چهره منچستریونایتد را تغییر دهد.

کریک که سابقه سال‌ها حضور در اولدترافورد را دارد، حالا در نخستین فصل کامل خود به‌عنوان سرمربی باید نشان دهد چرا باشگاه به او برای هدایت یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های فوتبال انگلیس اعتماد کرده است. او در تابستان تلاش کرده تیمی متوازن‌تر، جوان‌تر و متناسب با ایده‌های خود بسازد؛ تیمی که در عین حال هنوز فاصله زیادی با نسخه نهایی مورد نظر او دارد.

تابستانی با یک پیام روشن

کریک در هفته‌های اخیر بارها بر یک اصل تأکید کرده است: منچستریونایتد نباید از تلاش برای بهتر شدن دست بکشد. همین نگاه باعث شده باشگاه تا روزهای پایانی پنجره نقل‌وانتقالات همچنان در جست‌وجوی بازیکنان جدید باشد.

مهم‌ترین هدف فعلی یونایتد در خط میانی، کارلوس بالبا است. هافبک ۲۲ ساله برایتون با انرژی، قدرت بدنی، توانایی حمل توپ و ویژگی‌های دفاعی، پروفایلی متفاوت با گزینه‌هایی مانند یوری تیلمانس و آندره سانتوس دارد. یونایتد پیش از این نیز شرایط جذب او را بررسی کرده بود و اکنون مذاکرات برای انتقالی در حدود ۶۵ میلیون پوند در جریان است.

این انتقال، در صورت نهایی شدن، می‌تواند یکی از آخرین قطعات پازل کریک در میانه زمین باشد؛ به‌خصوص با توجه به نگرانی‌های همیشگی درباره وضعیت جسمانی میسون مونت.

جوان‌ها، بخشی از پروژه کریک

یکی از نکات قابل توجه در تابستان منچستریونایتد، اعتماد بیشتر کریک به بازیکنان جوان بوده است. آیدن هیون یکی از مهم‌ترین نمونه‌هاست. مدافع ۱۹ ساله در هر شش مسابقه پیش‌فصل به میدان رفت و با نمایش‌های مطمئن خود نشان داد می‌تواند برای حضور در تیم اصلی رقابت کند.

لنی یورو نیز همچنان یکی از مهم‌ترین استعدادهای خط دفاعی یونایتد محسوب می‌شود. حضور بازیکنان جوان در کنار مدافعانی باتجربه مانند هری مگوایر و لیساندرو مارتینس، ترکیبی است که کریک امیدوار است در طول فصل به ثبات بیشتری برسد.

حتی فرصت دادن به بازیکنانی از آکادمی، از جمله تایلر فلچر و جِی‌جی گابریل، نشان می‌دهد کریک قصد دارد برای ساختن تیم آینده صرفاً به بازار نقل‌وانتقالات وابسته نباشد.

خط حمله

بازگشت بنجامین ششکو نیز خبر مهمی برای کریک است. مهاجم اسلوونیایی که به دلیل مصدومیت دیرتر از انتظار به تمرینات بازگشت، حالا به شرایط مسابقه نزدیک شده و احتمال دارد مقابل هال‌سیتی در ترکیب یا فهرست تیم قرار بگیرد.

یونایتد در خط حمله گزینه‌های متنوعی دارد. ششکو، برایان امبومو و ماتئوس کونیا هر سه در فصل گذشته در لیگ برتر به رکورد دورقمی گل رسیدند؛ اتفاقی که آخرین بار پنج سال قبل برای منچستریونایتد رخ داده بود.

از سوی دیگر، مارکوس رشفورد نیز پس از ۲۰ ماه دوباره برای یونایتد به میدان رفت و انتظار می‌رود در برنامه‌های کریک جایگاه مهمی داشته باشد. بازگشت او می‌تواند یکی از جذاب‌ترین داستان‌های فصل جدید باشد.

هال، اولین آزمون واقعی

حالا تمام این برنامه‌ها باید در زمین مسابقه امتحان شوند. هال‌سیتی نخستین حریف رسمی کریک است و بازی شنبه در شرق یورکشایر می‌تواند تصویری اولیه از تیم جدید یونایتد ارائه دهد.

از نظر آماری، هال هرگز در ۱۰ بازی لیگ برتری مقابل منچستریونایتد به پیروزی نرسیده است. با این حال، این آمار نباید باعث ساده گرفتن مسابقه شود. آخرین رویارویی دو تیم در شرق یورکشایر، در نیمه‌نهایی جام اتحادیه در سال ۲۰۱۷، با پیروزی ۲ بر یک هال همراه شد، خاطره‌ای که کریک قطعاً علاقه‌ای به تکرارش ندارد.

برای او، این مسابقه فقط شروع یک فصل نیست؛ نخستین قضاوت رسمی درباره پروژه‌ای است که ماه‌ها برای ساختنش زمان گذاشته شده و تیمی که خودش ساخته است.

کریک می‌خواهد منچستریونایتد دوباره تیمی باشد که «رو به جلو حرکت می‌کند». شنبه مقابل هال، نخستین فرصت برای نشان دادن این تغییر فرا می‌رسد. شاید هنوز نسخه نهایی تیم کریک آماده نباشد، اما اگر یونایتد فصل را با یک نمایش قانع‌کننده آغاز کند، مهم‌ترین پیام را به هوادارانش خواهد داد: این بار قرار است تغییرات فقط روی کاغذ نباشند.

انتهای پیام/

ایمان گودرزی؛ مونیر الحدادی با انتشار یک استوری اینستاگرامی به حضور یک‌ساله‌اش در استقلال پایان داد؛ بازیکنی که با سابقه بازی در بارسلونا به فوتبال ایران آمد و حالا به سومین مراکشی تاریخ لیگ برتر تبدیل شده که تجربه حضور در فوتبال ایران را پشت سر گذاشته است.

مونیر الحدادی، مهاجم اسپانیایی-مراکشی استقلال، سرانجام با انتشار یک استوری اینستاگرامی از هواداران این تیم خداحافظی کرد تا پرونده حضورش در جمع آبی‌پوشان پس از یک فصل بسته شود.

الحدادی که ابتدای فصل گذشته با رزومه‌ای قابل توجه و سابقه بازی در بارسلونا راهی استقلال شده بود، یکی از پرسر و صداترین خریدهای خارجی لیگ برتر به شمار می‌رفت. او اگرچه نتوانست همراه استقلال به افتخار بزرگی دست پیدا کند، اما از نظر آماری یکی از مؤثرترین بازیکنان خارجی فصل تیمش بود.

سومین مراکشی تاریخ لیگ برتر

مهاجم ۳۰ ساله استقلال در مجموع ۲۸ مسابقه با پیراهن این تیم به میدان رفت؛ ۱۸ بازی در لیگ برتر، دو دیدار در جام حذفی و هشت مسابقه در لیگ قهرمانان آسیا ۲. حاصل عملکرد او چهار گل و پنج پاس گل در تمامی رقابت‌ها بود؛ آماری که نشان می‌دهد الحدادی روی ۹ گل استقلال نقش مستقیم داشته و در مجموع عملکرد قابل قبولی از خود به جا گذاشته است. با پایان حضور مونیر الحدادی، نام او در کنار دو بازیکن دیگر به عنوان مراکشی‌های تاریخ لیگ برتر ایران ثبت شد؛ دو بازیکنی که تجربه‌های متفاوتی در فوتبال ایران داشتند.

عادل شیحی؛ تجربه‌ای کوتاه در استقلال

پیش از الحدادی، عادل شیحی نخستین بازیکن مراکشی بود که پیراهن استقلال را بر تن کرد. او با سابقه بازی در فولام به فوتبال ایران آمد، اما دوران حضورش چندان دوام نداشت. شیحی تنها در شش مسابقه برای استقلال بازی کرد و بدون ثبت گل یا پاس گل از این تیم جدا شد. مهم‌ترین خاطره او حضور در دربی فروردین ۱۳۹۵ بود؛ مسابقه‌ای که در ترکیب اصلی قرار گرفت اما به دلیل مصدومیت در همان نیمه نخست زمین را ترک کرد.

ایوب العملود؛ یک فصل در پرسپولیس

دیگر مراکشی حاضر در لیگ برتر ایران، ایوب العملود بود که با نظر خوان کارلوس گاریدو به پرسپولیس پیوست. این مدافع راست طی یک فصل حضورش، ۲۴ بار برای سرخپوشان در سه رقابت مختلف به میدان رفت و تنها یک گل به ثمر رساند؛ گلی که در هفته دوم لیگ بیست‌وچهارم مقابل تراکتور زده شد و مانع شکست پرسپولیس شد. حالا با خداحافظی رسمی مونیر الحدادی، حضور یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیکنان خارجی فصل گذشته لیگ برتر در استقلال به پایان رسیده است؛ بازیکنی که با وجود شرایط پرنوسان تیم، توانست یکی از مؤثرترین خارجی‌های فصل آبی‌پوشان باشد و نامش را به عنوان موفق‌ترین فوتبالیست مراکشی تاریخ لیگ برتر ایران از نظر اثرگذاری روی گل ثبت کند.

یک مثال معروف در بین ایرانی‌ها است که می‌گویند؛ در سختی‌ها مثل یک برادر پشت هم می‌ایستند. مثالی که در ورزش ایران به نحو دیگری بارها شاهد آن بودیم. حالا در کاراته دو برادر هستند که به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شوند اما قبل از این هم در ورزش زیاد از این نمونه‌ها داشتیم. حسن و حسین روحانی در همین کاراته و یا رسول و امیررضا خادم و محمد و بابک قربانی در کشتی برادر بودند و هر کدام یک داستان متفاوت را داشتند. یک مثال معروف هم در کشتی است که خیلی این ماجرا را به طور عینی نشان داد.

محمدرضا و محمدعلی گرایی دو برادری بودند که در کشتی به وضوح پشت هم ایستادن مثل کوه را به رخ کشیدند. در جهانی 2023 صربستان وقتی محمدرضا در مصاف با کشتی‌گیر ژاپنی نفس کم آورد، محمدعلی از روی سکوی تماشاگران با پرتاب یک بطری آب معدنی به تشک مسابقه، باعث ایجاد وقفه در مسابقه و نفس گرفتن محمدرضا شد تا او بتواند از این مسابقه پیروز بیرون بیاید. اگر چه این رفتار محمدعلی دور از جوانمردی بود و به خاطر آن ماجرا با محرومیت چند ماهه از سوی اتحادیه جهانی کشتی روبرو شد و شانس رسیدن به المپیک پاریس را از دست داد و فدراسیون کشتی هم جریمه شد اما محمدرضا توانست سهمیه المپیک را کسب کند. این همان لحظه سختی بود که برادر مثل کوه پشت برادر درآمد. حالا مرتضی و محمود نعمتی هم در تاتامی کاراته می‌خواهند معنای این مثال را جورِ دیگری تعریف کنند.

تصور کنید؛ یک روز مرتضی یا محمود برای تشویق دیگری در وزن دیگر فریاد بزند و روز بعد خودش برای کسب طلا به قلب حریف بزند. این دو برادر نه‌تنها هم‌خون‌اند، که هم‌نفسِ یکدیگر در مسیر سختِ ملی‌پوش شدن هستند. در مسابقات قهرمانی آسیا به نوعی هم این اتفاق رقم خورد، هر دو همزمان به فینال مسابقات صعود کردند که لحظه‌ای تاریخی برای کاراته ایران در آسیا بود.

شاید مدال‌ها در ویترین خانه قرار بگیرند، اما چیزی که این دو برادر را متمایز می‌کند، آن «نگاه اطمینان‌بخش» بین دو راند مبارزه است؛ آن وقتی که می‌دانند در آن سوی سالن، کسی است که بیشتر از هر کسی در دنیا، طعم سختیِ تمرینات و شیرینیِ پیروزی‌شان را می‌فهمد

انتهای پیام/