صیادمنش و قلی‌زاده هم‌تیمی شدند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ اللهیار صیادمنش که این فصل از وسترلو بلژیک راهی لخ‌پوزنان لهستان شده، شروع خوبی در تیم جدیدش داشته و خیلی زود در ترکیب قهرمان لهستان جا افتاده است.

او در جریان پیروزی ۷ بر صفر لخ‌پوزنان مقابل تون سوئیس در مقدماتی لیگ اروپا موفق به ثبت یک گل و یک پاس گل شد تا به آمار ۴ گل و ۲ پاس گل در ۵ دیدار اخیر برسد.

صیادمنش طی ۲ فصل اخیر در ترکیب وسترلو هم عملکرد خوبی داشت ولی در نهایت برای جام جهانی ۲۰۲۶ به تیم ملی ایران دعوت نشد.

به گزارش ایران ورزشی، اللهیار صیادمنش فصل جدید را همان‌طور شروع کرده که برای بازگشت به روزهای اوج نیاز داشت؛ مهاجم ایرانی با نمایش‌های خوب در هفته‌های ابتدایی، خیلی زود جایگاهش را در ترکیب لخ پوزنان تثبیت کرده و حالا به یکی از مهره‌های ثابت نیلس فردریکسن تبدیل شده است.

اعتماد سرمربی دانمارکی به صیادمنش فقط به مسابقات داخلی محدود نمانده و او در بازی‌های اروپایی لخ پوزنان نیز در ترکیب اصلی قرار گرفته؛ اعتمادی که در مهم‌ترین شب این تیم در مرحله پلی‌آف لیگ اروپا، با یک نمایش درخشان پاسخ داده شد. لخ پوزنان در دیدار رفت مرحله پلی‌آف لیگ اروپا مقابل تون سوئیس به میدان رفت؛ تیمی که فصل گذشته قهرمان لیگ سوئیس شده بود و قرار بود برای نماینده لهستان یکی از جدی‌ترین موانع رسیدن به مرحله لیگ باشد. اما آنچه در زمین اتفاق افتاد، چیزی فراتر از انتظار بود. لخ پوزنان با نمایشی یک‌طرفه، سیون را با نتیجه عجیب ۷ بر صفر شکست داد و عملاً بخش بزرگی از مسیر صعود را پیش از بازی برگشت طی کرد؛ شبی که یکی از مهم‌ترین چهره‌های آن اللهیار صیادمنش بود.

مهاجم ایرانی خیلی زود اثرگذاری خود را نشان داد. در دقیقه ۱۰، صیادمنش با یک ضربه سر هوشمندانه، پاس گل نخست لخ پوزنان را برای پاتریک والمارک فراهم کرد و تنها ۱۰ دقیقه بعد خودش در نقش گلزن ظاهر شد. صیادمنش با فرار از خط دفاعی سیون و یک ضربه دقیق، توپ را به تیرک زد و در نهایت گل دوم تیمش را به ثمر رساند. در نیمه دوم نیز پاس رو به جلوی او به گل ششم لخ پوزنان تبدیل شد تا صیادمنش در این شب اروپایی، روی سه گل تیمش اثر مستقیم داشته باشد.

این نمایش، ادامه روندی است که صیادمنش از ابتدای فصل ساخته و نشان می‌دهد تصمیم او برای ادامه مسیر در لهستان می‌تواند به نقطه عطفی در دوران حرفه‌ای‌اش تبدیل شود. او پس از دو فصل و نیم حضور در وسترلو بلژیک، حالا در لخ پوزنان نه‌تنها فرصت بازی بیشتری پیدا کرده، بلکه در سیستم فردریکسن به بازیکنی اثرگذار تبدیل شده است. آمار صیادمنش هم به خوبی این تغییر را نشان می‌دهد: ۴ گل و ۲ پاس گل در ۸ بازی این فصل. مهم‌تر اینکه روند اخیر او حتی چشمگیرتر است؛ مهاجم ایرانی در ۶ بازی اخیر، ۴ گل و ۲ پاس گل به نام خود ثبت کرده و حالا یکی از امیدهای اصلی لخ پوزنان برای ادامه مسیر در لیگ اروپا محسوب می‌شود. اگر این روند ادامه پیدا کند، صیادمنش می‌تواند خیلی زود از یک بازیکن ثابت، به یکی از ستاره‌های اصلی تیم لهستانی تبدیل شود؛ شرایط و فرصت‌هایی که می‌تواند او را تبدیل به یکی از گزینه‌های اصلی تیم ملی برای جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ بکند.

انتهای پیام/

کاراته ایران در آستانه بازی‌های آسیایی ناگویا دیگر نمی‌تواند به گذشته پرافتخار خود تکیه کند. چهار سال پس از نمایش ضعیف در هانگژو، این رشته با نسلی متفاوت، کادرفنی جدید و مدیریتی تازه باید برای بازپس‌گیری جایگاه از دست ‌رفته خود در آسیا مبارزه کند؛ مأموریتی که حالا برای این رشته، حیثیتی به نظر می‌رسد.

در بازی‌های آسیایی هانگژو ایران تنها با کسب یک مدال طلا توسط سجاد گنج‌زاده و دو مدال برنز توسط فاطمه سعادتی و سارا بهمنیار در رده هشتم جدول مدالی قرار گرفت؛ نتیجه‌ای که بدترین جایگاه تاریخ حضور ایران در بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود. این در حالی است که کاراته ایران پیش از آن، هیچ‌گاه از جمع سه قدرت برتر آسیا خارج نشده بود؛ 5بار رتبه دوم و 2بار رتبه سوم را تجربه کرده بود و حتی در دوحه ۲۰۰۶ با کسب سه مدال طلا و دو نقره، بهترین عملکرد تاریخ خود را به ثبت رسانده بود.

مشکل اما تنها جایگاه هشتم نبود؛ کاهش تعداد طلاها نیز نشانه‌ای روشن از فاصله گرفتن کاراته ایران از سطح اول قاره بود. ایران در هانگژو تنها یک طلا به‌دست آورد، در حالی که در چهار دوره دیگر بازی‌های آسیایی موفق به کسب دو عنوان قهرمانی شده بود.

بررسی نتایج سال‌های اخیر نیز نشان می‌دهد این افت ناگهانی نبوده و ریشه‌های آن را باید در چند سال گذشته جست‌وجو کرد. کاهش حضور در رقابت‌های بین‌المللی پس از المپیک توکیو، غیبت در برخی رقابت‌های مهم جهانی و لیگ‌های کاراته، همگی زنگ خطر را برای کاراته ایران به صدا درآورده بودند. بنابراین، نتیجه هانگژو تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود.

حالا اما چهار سال گذشته است و ناگویا می‌تواند نقطه شروع یک دوره تازه باشد. کاراته ایران طی چهار سال گذشته تغییرات متعددی را تجربه کرده است؛ از مدیریت فدراسیون گرفته تا کادرهای فنی و ترکیب ملی‌پوشان.

حضور مسعود رهنما در رأس فدراسیون، انتظارها از مدیریت جدید را که خود از بدنه این رشته بوده بالا برده است. ناگویا نخستین و مهم‌ترین آزمون بزرگ رهنما و ارکان فدراسیون او خواهد بود؛ آزمونی که می‌تواند مشخص کند برنامه‌ریزی‌ها و تغییرات انجام‌شده تا چه اندازه فنی و اصولی بوده‌اند.

ناگویا شاید پایان راه نباشد، اما بدون تردید می‌تواند نخستین گام جدی برای بازگرداندن کاراته ایران به همان جایگاهی باشد که سال‌ها در آسیا برای خود ساخته بود.

مرتضی نعمتی

نماینده کاراته ایران در وزن ۷۵- کیلوگرم دارنده مدال نقره بازی‌های کشورهای اسلامی است. مرتضی نعمتی در سال 2023 و در لیگ جهانی ونکوور به مدال طلا رسیده بود و در 2022 کوجالی هم برنز کسب کرده بود. در 2016 ماکاسار هم مدال برنز قهرمانی آسیا را به دست آورد و البته این برنز را در مسابقات قهرمانی آسیا در سال 2026 به مدال طلا تبدیل کرد.  

علی‌اصغر آسیابری

در وزن ۸۴- کیلوگرم هم نماینده ایران علی‌اصغر آسیابری است. عضو باتجربه تیم ملی که کلی عنوان بین‌المللی مهم دارد. مدال برنز قهرمانی جهان ۲۰۱۶ در لینتس اتریش، مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۱۸ مادرید با تیم کومیته مردان، طلای قهرمانی آسیا ۲۰۱۷، نقره آسیا در ۲۰۱۸، مدال طلای تیمی در قهرمانی آسیا ۲۰۱۹، مدال نقره تیمی و مدال برنز انفرادی قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ و ۲۰۲۶ از جمله افتخارات این کاراته‌کای تیم ملی است.

محمود نعمتی

در وزن ۸۴+ کیلوگرم عضویت در تیم ملی به محمد نعمتی رسید. برادر مرتضی نعمتی که حالا این دو برادر با هم به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شوند. محمود نعمتی دارنده مدال طلای آسیا در سال 2026 است و در مسابقات قهرمانی جهان بخش تیمی هم به مدال نقره دست پیدا کرد. حضور او در ترکیب تیم ملی در ناگویا می‌تواند یک گام بلند برای کاراته باشد.

فاطمه‌زهرا سعیدآبادی

اولین نماینده تیم بانوان که شاید جوانترین عضو تیم ملی هم باشد، فاطمه زهرا سعیدآبادی در وزن ۵۵- کیلوگرم است؛ چهره درخشانی که در سال‌های اخیر مدال طلای امیدهای جهان و امیدهای قهرمانی آسیا را کسب کرده تا بتواند حالا در ناگویا عضو تیم ملی کاراته بانوان باشد. او در دو سال اخیر قهرمان دانشجوان جهان شده است و حالا این فرصت را پیدا کرده تا در رده بزرگسالان برای تیم ملی مدال طلا به دست بیاورد.   

آتوسا گلشادنژاد

در وزن ۶۸- کیلوگرم نماینده ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا بانوی تاریخ‌ساز کاراته ایران است؛ آتوسا گلشادنژاد که مدال طلای جهان را در سال 2025 کسب کرد. به طور کلی سال 2025 برای آتوسا سال بسیار درخشانی بود؛ مدال طلای قهرمانی جهان، مدال طلای کشورهای اسلامی، رسیدن به رنک یک جهان و مدال طلای قهرمانی آسیا همه باعث شد تا یک سال طلایی مهم برای او رقم بخورد.

فاطمه صادقی

تنها عضو تیم ملی کاراته است که هم در کاتای انفرادی حضور دارد و هم کاتای تیمی. فاطمه صادقی دارنده مدال طلای کشورهای اسلامی در سال 2025 است و مدال برنز قهرمانی آسیا در کاتای انفرادی را هم در سال‌های 2019، 2022، 2023 و 2024 به دست آورده است. بدون شک او مهمترین چهره تیم ملی کاتا است که در بازی‌های آسیایی ناگویا می‌تواند یک مدال ارزشمند را کسب کند.

زینب‌السادات حسینی

عضو 23 ساله تیم ملی کاتای بانوان در حالی راهی بازی‌های آسیایی می‌شود که یکی از امیدهای تیم ایران برای کسب پیروزی در کاتای تیمی است. او مدال برنز قهرمانی آسیا را در کاتای تیمی سال 2026 به دست آورد و حالا هم پیروزی‌های او می‌تواند به موفقیت تیم ایران کمک کند.

سپیده امینی

نفر سوم تیم ملی کاتای بانوان همراه با دو عضو تیم ملی یعنی زینب‌السادات حسینی و فاطمه صادقی به دنبال کسب نتیجه بهتری نسبت به قهرمانی آسیا در سال 2026 هستند. امینی چند سالی است که با این بازیکنان هم‌تیمی است و حتماً می‌توانند این هماهنگی را این بار هم در ناگویا به نمایش بگذارند و یک مدال طلای ارزشمند کسب کنند.

انتهای پیام/