جمعهای دیگر و باز هم خبر از ناپایداریهای اینترنت در ایران. امروز ۳۰ مرداد ۱۴۰۵، کاربران اینترنت در سراسر کشور با موج تازهای از اختلالات، کندی و قطعیهای پراکنده مواجه شدهاند. گزارشها از نقاط مختلف حاکی از آن است که اینترنت موبایل و ثابت در بسیاری از مناطق با افت محسوس کیفیت همراه شده و در برخی استانها مانند مازندران، کرمان و آذربایجان غربی، هشدارها به صدا درآمده است.
اما نگرانکنندهتر از اختلالات امروز، دادههای تکاندهندهای است که از سوی شرکت زیرساخت و امنیت اینترنت کلادفلر (Cloudflare) منتشر شده؛ بر اساس آخرین گزارش فصلی این شرکت، ترافیک اینترنت ایران پس از بازگشت در خردادماه، در بهترین حالت تنها به ۵۹ درصد سطح پیش از خاموشی ۸۸ روزه رسیده و سپس در همین سطح تثبیت شده است. این یعنی با وجود گذشت نزدیک به سه ماه از پایان یکی از طولانیترین قطعیهای اینترنت در تاریخ معاصر، شبکه هنوز به شرایط عادی بازنگشته است. اختلالات امروز جمعه ۳۰ مرداد؛ چه بر سر اینترنت ایران آمده است؟
قطعی اینترنت
از ساعات ابتدایی امروز، گزارشهای متعددی از اختلال در اینترنت مناطق مختلف کشور بهویژه تهران، کرج و شهرهای بزرگ به گوش میرسد. کاربران شبکههای اجتماعی از کندی شدید، قطع و وصل شدن مکرر ارتباط و دشواری استفاده از اینترنت موبایل و ثابت گلایه دارند.
بر اساس دادههای سامانه «تشخیص و تحلیل قطعی اینترنت» (IODA)، روز ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ چندین افت قابلتوجه در اتصال اینترنت ایران ثبت شده است. این افتها برای بخشهایی از استانهای مازندران، کرمان و آذربایجان غربی در سطح بحرانی ارزیابی شدهاند. هرچند این دادهها به تنهایی نمیتوانند علت قطعی اختلالات را مشخص کنند و مشخص نیست که این ناپایداریها ناشی از مشکلات فنی بوده یا عامدانه اعمال شدهاند، اما در کنار گزارشهای گسترده کاربران، تصویر نگرانکنندهای از وضعیت فعلی شبکه ترسیم میکنند.
نکته قابلتأمل این است که دسترسی به شبکه داخلی کشور همچنان بدون مشکل گزارش شده و سرویسهای میزبانی شده در داخل کشور در دسترس هستند. با این حال، خدمترسانی برخی از سرویسهای داخلی نیز به دلیل وابستگی به ابزارهای خارجی با اختلال مواجه است. این الگو – یعنی حفظ شبکه داخلی و اختلال در دسترسی به اینترنت بینالملل – شباهت زیادی به سناریوی قطعیهای پیشین دارد و زنگ خطری جدی برای کاربران به شمار میرود. دادههای کلادفلر؛ زنگ خطر ۵۹ درصدی برای اقتصاد دیجیتال
شاید مهمترین سند درباره وضعیت فعلی اینترنت ایران، گزارش فصلی شرکت کلادفلر باشد. این شرکت که یکی از بزرگترین ارائهدهندگان زیرساخت و امنیت اینترنت در جهان است، در گزارش خود اعلام کرده که پس از بازگشایی اینترنت در ۵ خرداد ۱۴۰۵، ترافیک HTTP ایران در مقطعی تا حدود ۹۰ درصد سطح پیش از خاموشی افزایش یافت، اما سپس به سرعت کاهش پیدا کرد و در حدود ۵۹ درصد سطح پیش از خاموشی تثبیت شد.
کلادفلر بهصراحت تأکید کرده که این سطح بیشتر شبیه وضعیت پیش از خاموشی اخیر است و به هیچوجه به معنای بازگشت کامل اینترنت به شرایط عادی نیست. به عبارت دیگر، آنچه پس از ۸۸ روز انتظار برای کاربران فراهم شده، صرفاً یک «خط پایه محدودتر» از اینترنت است، نه بازگشت به دوران پیش از دیماه ۱۴۰۴.
این دادهها در حالی منتشر میشود که بهزاد اکبری، مدیرعامل شرکت ارتباطات زیرساخت کشور، نیز هفته گذشته تأیید کرد که هرچند تا دیماه ۱۴۰۴ ترافیک اینترنت بینالملل بیش از ۵۰ درصد افزایش پیدا کرده بود، اما بعد از قطعیهای دی و بهمن و جنگ ۳۹ روزه، این ترافیک کاهش یافته و همچنان به وضعیت قبل خود نرسیده است. نظرسنجی تکاندهنده؛ ۷۹ درصد کاربران از بدتر شدن کیفیت اینترنت میگویند
در کنار دادههای فنی، نظرسنجیای که وبسایت فناوری «دیجیاتو» با مشارکت حدود سه هزار نفر انجام داده، ابعاد انسانی این بحران را آشکار میکند. بر اساس این نظرسنجی، ۷۹ درصد پاسخدهندگان گفتهاند که کیفیت اینترنت آنها در طول یک هفته گذشته بدتر شده است.
این آمار نشان میدهد که نه تنها اینترنت به سطح پیش از قطعی بازنگشته، بلکه در هفتههای اخیر روند نزولی نیز داشته است. کاربران از افزایش ناپایداری، کاهش سرعت و دشواری دسترسی به سرویسهای خارجی گلایه دارند. برخی گزارشها حاکی از آن است که در هفته منتهی به ۲۵ مرداد، کاربران در شبکههای اجتماعی از کندی شدید، قطع و وصل شدن ارتباط و دشواری استفاده از اینترنت موبایل و ثابت خبر دادهاند. واکنش وزارت ارتباطات؛ تأیید ناپایداری و رد قطعی عمدی
عیسی زارعپور، وزیر ارتباطات، در واکنش به وضعیت فعلی، ضمن تأیید وجود «ناپایداری در کیفیت اینترنت»، هرگونه قطعی عمدی را رد کرده است. او دلایل این وضعیت را «افزایش مهاجرت» و عوامل دیگری عنوان کرده که مشخص نیست چقدر با واقعیت تطابق دارند.
با این حال، اظهارات وزیر ارتباطات با دادههای کلادفلر و گزارشهای کاربران همخوانی دارد؛ هرچند قطعی سراسری جدیدی رخ نداده، اما ناپایداری و کاهش کیفیت شبکه یک واقعیت انکارناپذیر است. سؤال اینجاست که آیا این ناپایداریها موقتی هستند یا نشانهای از یک روند نزولی بلندمدت؟ سامانه «شاهکار»؛ معمای جدیدی که اینترنت را قربانی کرد
یکی از عواملی که در ماههای اخیر به بحران اینترنت دامن زده، الزام دیتاسنترها به ثبت اطلاعات کاربران در سامانه «شاهکار» است. بر اساس گزارشهای منتشر شده، پس از قطعی ۸۸ روزه اینترنت، شرکتها ملزم شدهاند در سامانه شاهکار فرایند احراز هویت را طی کنند؛ در غیر این صورت امکان دریافت سرویس از دیتاسنترها را نخواهند داشت.
محسن طهماسبی، متخصص شبکه و زیرساخت، این موضوع را بزرگترین مشکل از زمان قطعی اینترنت تاکنون میداند و معتقد است تغییر ناگهانی الزامات و روندهای سامانه شاهکار، نخستین و بزرگترین مشکلی است که از زمان قطعی اینترنت به وجود آمده و تا امروز هم برای بسیاری از افراد و شرکتها ادامه دارد.
فرایند احراز هویت در این سامانه بهصورت دستی انجام میشود و معمولاً حداقل ۲۴ ساعت زمان میبرد تا اطلاعات بررسی و بهروزرسانی شود. در برخی موارد، این زمان حتی به یک هفته نیز میرسد. این یعنی هر کاربر یا شرکتی که بخواهد سرویس جدیدی دریافت کند، باید حداقل یک روز و در برخی موارد تا یک هفته – منتظر بماند تا دسترسی او تأیید شود. این روند دستوپاگیر، عملاً سرعت ارائه خدمات اینترنتی را به شدت کاهش داده و به یکی از موانع اصلی بازگشت اینترنت به شرایط عادی تبدیل شده است. خسارتهای اقتصادی؛ وقتی اینترنت ناپایدار ترمز اقتصاد میشود
اینترنت ایران
ناپایداری اینترنت در ماههای اخیر، خسارتهای جبرانناپذیری به اقتصاد دیجیتال ایران وارد کرده است. بر اساس گزارشهای منتشر شده، کسبوکارهای آنلاین، استارتآپها و فروشگاههای اینترنتی در دوران قطعی ۸۸ روزه با کاهش چشمگیر فروش و حتی تعطیلی مواجه شدند.
هرچند آمار دقیقی از خسارتهای اقتصادی پس از بازگشایی اینترنت منتشر نشده، اما شواهد نشان میدهد که ناپایداری فعلی نیز تأثیر منفی قابلتوجهی بر کسبوکارهای دیجیتال داشته است. بسیاری از شرکتهای دانشبنیان که فعالیت خود را مدیون دسترسی پایدار به اینترنت جهانی هستند، همچنان در شرایط دشواری به سر میبرند.
بر اساس گزارشها، ۸۹.۳ درصد از جمعیت بالای ۱۵ سال کشور از اینترنت استفاده میکنند و وابستگی معیشت بیش از نیمی از کاربران ایرانی به اینترنت است. این آمار نشان میدهد که هرگونه اختلال در اینترنت، نه یک مسئله حاشیهای، بلکه یک تهدید جدی برای معیشت میلیونها نفر است. نگاه به آینده؛ سناریوهای محتمل برای اینترنت ایران
با توجه به دادههای موجود و اظهارات مسئولان، چند سناریو برای آینده اینترنت ایران قابل تصور است:
سناریوی اول – تداوم وضعیت فعلی: در این سناریو، اینترنت با همان کیفیت فعلی (ناپایدار و با ترافیک حدود ۵۹ درصد سطح پیش از خاموشی) به کار خود ادامه میدهد. اختلالات منطقهای و ناپایداریها همچنان پابرجا خواهند بود و کاربران باید با کندی و قطع و وصل شدنهای مکرر کنار بیایند.
سناریوی دوم – بهبود تدریجی: در صورت رفع موانع فنی و اداری (از جمله مشکلات سامانه شاهکار) و افزایش ترافیک، ممکن است کیفیت اینترنت بهتدریج بهبود یابد. با این حال، با توجه به اینکه کلادفلر تأکید کرده ترافیک در حدود ۵۹ درصد تثبیت شده، این سناریو چندان محتمل به نظر نمیرسد.
سناریوی سوم – تشدید محدودیتها: با توجه به سابقه قطعیهای مکرر در سالهای اخیر و وجود نهادهایی که مخالف دسترسی آزاد به اینترنت هستند، احتمال اعمال محدودیتهای جدید وجود دارد. وزیر ارتباطات پیشتر اعلام کرده بود که در شرایط خاص امنیتی ممکن است محدودیتهایی برای دسترسی به اینترنت بینالملل ایجاد شود، اما این محدودیتها باید شفاف و زماندار باشند.
سناریوی چهارم – قطعی سراسری جدید: اگرچه کماحتمالترین سناریو به نظر میرسد، اما با توجه به تجربه دیماه ۱۴۰۴ و حملات فوریه ۲۰۲۶ که منجر به قطعی تقریباً کامل اینترنت و کاهش سطح دسترسی به حدود ۴ درصد از حالت عادی شد，نمیتوان این احتمال را بهکلی رد کرد. نقش نتبلاکس و رصدگرهای بینالمللی
نتبلاکس (NetBlocks) به عنوان یکی از مهمترین نهادهای بینالمللی پایش اینترنت، همچنان وضعیت ایران را در شرایط «اختلال شدید» توصیف میکند. بر اساس دادههای این سازمان، سطح اتصال اینترنت ایران نسبت به قبل تغییر محسوسی نداشته و نشانهای از بهبود پایدار در آن دیده نمیشود.
رصدگرهای جهانی بر این باورند که اینترنت ایران در وضعیتی از «اختلال پایدار» قرار دارد و با وجود گذشت ماهها از پایان خاموشی ۸۸ روزه، هیچ نشانهای از بازگشت به شرایط عادی مشاهده نمیشود. این ارزیابی بینالمللی، هشدار جدیتری نسبت به آنچه مسئولان داخلی اعلام میکنند، به شمار میرود. پیامدهای روانی-اجتماعی ناپایداری اینترنت
فراتر از ابعاد فنی و اقتصادی، ناپایداری مداوم اینترنت پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی بر جامعه داشته است. قطعیهای مکرر و شایعات درباره قطعیهای جدید، باعث ایجاد اضطراب و نگرانی گسترده در میان کاربران شده است.
بسیاری از مردم که تجربه تلخ ۸۸ روز قطعی اینترنت را در خاطر دارند، با هر اختلال کوچکی دچار استرس و نگرانی میشوند. این وضعیت به ویژه برای دانشآموزان و دانشجویانی که برای تحصیل به اینترنت وابسته هستند، چالشهای جدی ایجاد کرده است.
همچنین وابستگی روزافزون جامعه به خدمات آنلاین – از خرید اینترنتی و بانکداری الکترونیک تا آموزش از راه دور و ارتباطات اجتماعی – باعث شده که هرگونه اختلال در اینترنت، تأثیر مستقیمی بر زندگی روزمره میلیونها نفر داشته باشد. توصیههای کاربردی برای کاربران در شرایط ناپایداری اینترنت
با توجه به وضعیت فعلی، کاربران میتوانند راهکارهای زیر را برای مدیریت بهتر شرایط در نظر بگیرند:
استفاده از چند اپراتور مختلف: داشتن سیمکارت از اپراتورهای مختلف (همراه اول، ایرانسل، رایتل) میتواند در مواقع اختلال یکی از آنها، راهگشا باشد.
ریستارت مودم و گوشی: در صورت مواجهه با قطعی، ریستارت کردن مودم یا قرار دادن گوشی در حالت پرواز به مدت یک دقیقه میتواند به رفع مشکل کمک کند.
استفاده از شبکه داخلی: در صورت اختلال در اینترنت بینالملل، بسیاری از سرویسهای داخلی همچنان در دسترس هستند.
پیگیری از منابع رسمی: برای اطلاع از آخرین وضعیت، بهتر است از درگاههای رسمی شرکتهای ارائهدهنده سرویس استفاده کنید، نه کانالهای غیررسمی که ممکن است شایعات را منتشر کنند. بیشتر بخوانید جدول قطعی برق تهران امروز چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ + لینک استعلام اینترنتی خاموشی اختلالات اینترنت امروز چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ اوج گرفت؛ زنگ خطر شرایط بحرانی در چندین استان به صدا درآمد | آمادهباش دیتاسنترها برای قطعی گسترده؟ تکذیب رسمی یا واقعیت پشت پرده؟ + همه منتظر این خبر بودند؛ آنچه وزارت ارتباطات درباره آخرین وضعیت اینترنت نمیگوید ریسک جدید در کمین اینترنت ایران؛ شبکه داخلی پایدار اما اینترنت بینالملل در آستانه یک شوک بزرگ / جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵ زنگ خطر در کمین اپراتورهای اینترنت عراق؛ استارلینک با قیمتهای نجومی وارد شد اما یک غافلگیری بزرگ در انتظار کاربران است (تاریخ:پنجشنبه ۸ مرداد ۱۴۰۵) اعلام فوری: جدول خاموشی برق استانهای کشور برای ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ اعلام شد | هشدار وضعیت قرمز؛ کدام استانها در ساعات اوج مصرف بدون برق میمانند؟ (تاریخ:جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵)
به گزارش تجارت نیوز، جنگ در خاورمیانه تنها یک بحران نظامی و ژئوپلیتیکی نیست؛ این درگیری به یکی از مهمترین آزمونهای امنیت انرژی جهان نیز تبدیل شده است. اختلال در جریان نفت خام و گاز طبیعی، بهویژه پس از بسته شدن تنگه هرمز، باعث شده بسیاری از کشورهای آسیایی برای تأمین برق و جلوگیری از تشدید بحران انرژی، گزینهای قدیمی را دوباره روی میز بگذارند: زغالسنگ.
این اتفاق در شرایطی رخ میدهد که جهان طی سالهای گذشته تلاش کرده وابستگی خود به سوختهای فسیلی را کاهش دهد و به سمت انرژیهای تجدیدپذیر حرکت کند. با این حال، بحران اخیر نشان داده است که بسیاری از کشورها هنوز برای کنار گذاشتن نفت، گاز و زغالسنگ آمادگی کامل ندارند و در زمان وقوع یک شوک بزرگ انرژی، ممکن است دوباره به سوختهای فسیلی بازگردند.
شرکتهای زغالسنگ نیز از این وضعیت بینصیب نماندهاند. تونگلا ریسورسز، تولیدکننده زغالسنگ حرارتی در آفریقای جنوبی، در تازهترین گزارش خود از دو برابر شدن سود ششماهه خبر داده است؛ اتفاقی که نشان میدهد بحران انرژی خاورمیانه، دستکم در کوتاهمدت، برای برخی تولیدکنندگان زغالسنگ به فرصتی اقتصادی تبدیل شده است. چرا مصرف زغالسنگ دوباره افزایش یافته است؟
زغالسنگ اگرچه یکی از آلایندهترین سوختهای فسیلی جهان محسوب میشود، همچنان یک مزیت مهم دارد: فراوان، نسبتاً ارزان و در بسیاری از کشورها در دسترس است. استخراج زغالسنگ میتواند منابع آب را آلوده کند و سوزاندن آن نیز حجم زیادی از کربن را وارد جو میکند؛ موضوعی که به گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی دامن میزند.
با این حال، زمانی که عرضه نفت و گاز با اختلال مواجه میشود، کشورها برای حفظ تولید برق به دنبال سوختی هستند که بتوانند در کوتاهترین زمان به آن دسترسی پیدا کنند. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران دقیقاً چنین شرایطی را ایجاد کرده است.
اندکی پس از آغاز حملات به تهران در ۲۸ فوریه، ایران تنگه هرمز را بست. این آبراه در شرایط عادی مسیر عبور حدود یکپنجم نفت و گاز طبیعی مایعشده جهان است. مذاکرات برای بازگشایی این تنگه همچنان ادامه دارد، اما بسته شدن آن به کاهش عرضه نفت و گاز و افزایش شدید قیمت نفت منجر شده است.
در نتیجه، کشورهایی که برای تولید برق به سوختهای وارداتی وابسته هستند، ناچار شدهاند به گزینههای جایگزین روی بیاورند. در بسیاری از موارد، زغالسنگ سادهترین انتخاب بوده است؛ زیرا حتی با افزایش قیمت آن، هنوز هزینه استفاده از زغالسنگ از نفت بالاتر نرفته و منابع آن نیز در بازار جهانی قابل دسترس است. آسیا بیشترین فشار را تحمل میکند
هیچ منطقهای به اندازه آسیا از اختلال در تنگه هرمز آسیب ندیده است. اقتصادهای بزرگ آسیایی بخش قابل توجهی از نیاز انرژی خود را از خلیج فارس تأمین میکنند و اختلال در مسیر صادرات، مستقیماً امنیت انرژی آنها را تهدید میکند.
بر اساس اطلاعات اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، در سال ۲۰۲۲ حدود ۸۲ درصد محمولههای نفت و گاز عبوری از تنگه هرمز راهی آسیا شده است. چین، هند، ژاپن و کره جنوبی مهمترین مقصدهای این محمولهها بودهاند.
کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز همزمان با محدودیت صادرات از طریق تنگه هرمز، هدف حملات قرار گرفتهاند. قطر یکی از مهمترین نمونههاست. این کشور در ماه مارس مجبور شد در قراردادهای تحویل خود وضعیت اضطراری اعلام کند، زیرا پهپادهای ایرانی به تأسیسات انرژی راسلفان حمله کردند.
راسلفان بزرگترین مجتمع LNG جهان به شمار میرود و حمله به آن بخش قابل توجهی از ظرفیت صادراتی قطر را از مدار خارج کرد. مقامهای قطری اعلام کردند که حملات ایران تا ماه مارس باعث توقف ۱۷ درصد صادرات LNG قطر شده است.
در امارات متحده عربی نیز ترمینال گاز طبیعی مایع داس آیلند، ترمینال نفتی فجیره و مجتمع پالایشگاهی رویس و چندین تأسیسات انرژی دیگر در جریان درگیریها هدف قرار گرفتند. برخی زیرساختهای انرژی در عربستان سعودی و عمان نیز آسیب دیدند.
مجموع این اتفاقات باعث شده کشورهای آسیایی برای تأمین برق و جلوگیری از خاموشی یا کاهش تولید صنعتی، بار دیگر به سمت زغالسنگ حرکت کنند. مصرف جهانی زغالسنگ در سال ۲۰۲۶ چه تغییری میکند؟
بر اساس تحلیل شرکت دادههای انرژی امبر، تولید زغالسنگ جهان تا پایان سال ۲۰۲۶ در مقایسه با سال ۲۰۲۵ در بدترین سناریو حدود ۱.۸ درصد افزایش خواهد یافت.
این رقم در شرایط عادی شاید چندان بزرگ به نظر نرسد، اما اهمیت آن زمانی مشخص میشود که بدانیم بسیاری از کشورها طی سالهای گذشته برنامههای مشخصی برای کاهش مصرف زغالسنگ داشتهاند. بنابراین، افزایش تولید و مصرف این سوخت نشان میدهد که بحران انرژی میتواند روند گذار از سوختهای فسیلی را در کوتاهمدت کند کند.
کشورهای آسیایی بیشترین واکنش را نشان دادهاند. ژاپن محدودیتهای مربوط به فعالیت نیروگاههای زغالسنگ قدیمی و پرمصرف را برای مقابله با شوکهای انرژی لغو کرده است. کره جنوبی نیز تعطیلی برخی نیروگاههای زغالسنگ را که قرار بود تا سال ۲۰۴۰ انجام شود، به تعویق انداخته است.
در بنگلادش، شرایط حتی دشوارتر شد. دولت ابتدا برای مدیریت بحران انرژی، برق را قطع کرد، دانشگاهها را تعطیل کرد و فروش سوخت مورد استفاده وسایل نقلیه را سهمیهبندی کرد. پس از آن، دولت اعلام کرد که تولید برق با استفاده از زغالسنگ را افزایش داده است.
تایلند، فیلیپین و ویتنام نیز برای حفظ ذخایر محدود گاز طبیعی، تولید برق با زغالسنگ را افزایش دادهاند.
در پاکستان نیز آمار سازمان ملی تنظیم مقررات برق نشان میدهد که تا ماه ژوئیه، تولید برق با استفاده از زغالسنگ وارداتی نسبت به مدت مشابه سال قبل ۹۰ درصد افزایش یافته است. چین و هند همچنان بزرگترین مصرفکنندگان زغالسنگ
چین و هند در حال حاضر به تنهایی حدود ۷۰ درصد زغالسنگ جهان را مصرف میکنند و هر دو کشور از تولیدکنندگان اصلی این سوخت نیز هستند.
در هند، افزایش تقاضای برق تا حدی به موجهای گرمای شدیدتر مرتبط است. دولت این کشور قصد دارد چند پروژه جدید استخراج زغالسنگ را راهاندازی کند. طبق برآورد گلوبال انرژی مانیتور، این پروژهها میتوانند عرضه جهانی زغالسنگ را حدود ۲.۵ میلیارد تن در سال افزایش دهند.
این روند نشان میدهد که هند، با وجود برنامههای توسعه انرژی پاک، همچنان زغالسنگ را یکی از پایههای اصلی امنیت انرژی خود میداند. افزایش دمای هوا و رشد تقاضای برق باعث شده فشار بیشتری برای حفظ ظرفیت نیروگاههای زغالسنگ ایجاد شود.
چین نیز همچنان بزرگترین مصرفکننده زغالسنگ جهان است، اما در بخش تولید داخلی این کشور نشانههایی از کاهش مشاهده شده است. پکن پس از انفجار مرگبار ماه مه در معدن زغالسنگ لیوشنیو که در آن ۸۲ نفر جان باختند، نظارت بر معادن را افزایش داده است.
چین در کنار این اقدامات، سرمایهگذاری گستردهای در انرژیهای تجدیدپذیر انجام داده است؛ بنابراین وضعیت این کشور را نمیتوان تنها از منظر افزایش یا کاهش مصرف زغالسنگ بررسی کرد. پکن همزمان در حال توسعه انرژی خورشیدی و بادی است و تلاش میکند امنیت انرژی خود را از مسیرهای مختلف تأمین کند. اروپا هم در برابر بحران انرژی عقبنشینی کرده است
بحران انرژی تنها کشورهای آسیایی را تحت تأثیر قرار نداده است. برخی کشورهای اروپایی نیز برنامههای خود برای کنار گذاشتن زغالسنگ را به تأخیر انداختهاند.
آلمان اعلام کرده است که نمیخواهد به دلیل تعهدات قبلی خود در زمینه تغییرات اقلیمی، امنیت تولید برق را به خطر بیندازد. ایتالیا نیز برنامه حذف تدریجی زغالسنگ را از پایان سال ۲۰۲۵ به سال ۲۰۳۸ موکول کرده است.
این تصمیمها نشان میدهد که حتی اقتصادهای پیشرفته نیز در زمان وقوع بحران انرژی ممکن است اولویت خود را از کاهش انتشار کربن به تأمین مطمئن برق تغییر دهند.
با این حال، افزایش مصرف زغالسنگ در این کشورها به معنای شکست کامل سیاستهای انرژی پاک نیست. تحلیلگران تأکید میکنند که روند بلندمدت کاهش مصرف زغالسنگ در بخشهایی از اروپا همچنان ادامه دارد و افزایش کنونی در برخی کشورها ممکن است بیشتر یک واکنش اضطراری به بحران انرژی باشد. کدام کشورها از افزایش قیمت زغالسنگ سود میبرند؟
در بازار جهانی زغالسنگ، اندونزی با فاصله قابل توجه بزرگترین صادرکننده این سوخت است و پس از آن استرالیا و روسیه قرار دارند.
اندونزی در ماه مارس برنامههای قبلی خود برای محدود کردن تولید زغالسنگ و کاهش عرضه مازاد را لغو کرد تا از افزایش قیمتها بهره ببرد.
قیمت زغالسنگ در ماه ژوئیه به ۱۳۱.۸۵ دلار در هر تن رسید؛ در حالی که قیمت آن در سال گذشته ۱۰۲.۲۰ دلار در هر تن بود. افزایش قیمت به معنای افزایش درآمد بالقوه برای تولیدکنندگان بزرگ زغالسنگ است، بهخصوص کشورهایی که ظرفیت صادراتی بالایی دارند.
استرالیا نیز به عنوان یکی از بزرگترین صادرکنندگان زغالسنگ جهان، در موقعیت مناسبی قرار گرفته است. افزایش تقاضا در آسیا و نیاز کشورهای منطقه به جایگزین کردن بخشی از گاز وارداتی، بازار مناسبی برای صادرکنندگان زغالسنگ ایجاد کرده است.
سود تونگلا ریسورسز دو برابر شد
یکی از روشنترین نمونههای تأثیر بحران بر صنعت زغالسنگ، گزارش مالی تونگلا ریسورسز در آفریقای جنوبی است.
این شرکت اعلام کرد سود آن در نیمه نخست سال نسبت به مدت مشابه سال ۲۰۲۵ دو برابر شده است. افزایش تولید از معادن انشام در کوئینزلند استرالیا، افزایش تقاضا و رشد قیمت زغالسنگ در انشام و همچنین فعالیتهای آفریقای جنوبی شرکت از مهمترین عوامل این افزایش سود بودهاند.
تولید انشام در نیمه نخست سال، یعنی در اوج درگیری، ۳۸ درصد افزایش یافت و به ۲.۲ تن رسید؛ در حالی که این رقم در دوره مشابه قبلی ۱.۶ تن بود.
تونگلا همچنین سود هر سهم یا HEPS خود را ۴.۸۰ راند آفریقای جنوبی، معادل ۰.۳۰ دلار اعلام کرد. این رقم در ژوئن سال گذشته ۱.۹۲ راند، معادل ۰.۱۲ دلار بود.
شرکت در گزارش خود اعلام کرده است که با آماده شدن بازارهای اروپا و آسیا برای فصل زمستان، انتظار میرود قیمت زغالسنگ همچنان در سطح بالایی باقی بماند.
این ارقام نشان میدهد که بحران انرژی خاورمیانه فقط باعث افزایش تقاضا برای زغالسنگ نشده، بلکه در حال تقویت درآمد برخی تولیدکنندگان این سوخت نیز هست. آیا بحران خاورمیانه گذار به انرژی پاک را متوقف میکند؟
سؤال مهم این است که بازگشت موقت کشورهای مختلف به زغالسنگ چه معنایی برای آینده انرژی پاک دارد.
در سال ۲۰۲۱، بیش از ۴۰ کشور، از جمله اندونزی و ویتنام، در اجلاس تغییرات اقلیمی COP26 متعهد شدند مصرف زغالسنگ را کاهش دهند. با این حال، هند و چین در این تعهد حضور نداشتند.
سال گذشته نیز کره جنوبی به ائتلاف Powering Past Coal پیوست؛ ائتلافی که هدف آن کمک به اقتصادهای وابسته به زغالسنگ برای فاصله گرفتن از این سوخت است.
اما بحران کنونی نشان داده است که تعهدات اقلیمی در شرایط اضطراری میتوانند با چالش جدی روبهرو شوند. بسیاری از کشورها هنوز ظرفیت کافی انرژیهای تجدیدپذیر، ذخیرهسازی برق و زیرساختهای انتقال را ندارند تا بتوانند در صورت قطع یا کاهش شدید عرضه گاز و نفت، تمام نیاز انرژی خود را از منابع پاک تأمین کنند.
نیک هدلی، تحلیلگر گذار انرژی در شرکت مستقر در آفریقای جنوبی Zero Carbon Analytics، معتقد است بحران خاورمیانه برنامههای بسیاری از کشورها برای فاصله گرفتن از زغالسنگ را مختل کرده است.
به گفته او، کشورهایی مانند بنگلادش در دهههای گذشته سرمایهگذاری قابل توجهی در زیرساختهای زغالسنگ انجام دادهاند و بخش قابل توجهی از این ظرفیت بدون استفاده باقی مانده است. بنابراین، زمانی که عرضه جهانی گاز دچار اختلال میشود، استفاده مجدد از نیروگاههای زغالسنگ برای این کشورها سادهتر از ایجاد سریع ظرفیت جدید انرژیهای تجدیدپذیر است.
هدلی همچنین تأکید کرده است که زمانی که قیمت گاز افزایش پیدا میکند، زغالسنگ میتواند در مقایسه با گاز وارداتی گزینه ارزانتری باشد. با این حال، او معتقد است که زغالسنگ همچنان از نظر هزینه توان رقابت با انرژیهای تجدیدپذیر را ندارد. بحران انرژی میتواند به نفع انرژی پاک تمام شود
با وجود افزایش موقت مصرف زغالسنگ، همه پیامدهای بحران برای گذار انرژی منفی نیست. تحلیلگران میگویند افزایش مصرف زغالسنگ در برخی مناطق میتواند با روند کاهش بلندمدت مصرف آن در مناطقی مانند اروپا جبران شود. از سوی دیگر، بحران اخیر یک پیام روشن برای کشورهای واردکننده انرژی دارد: وابستگی شدید به سوختهای فسیلی وارداتی میتواند امنیت انرژی آنها را در برابر بحرانهای ژئوپلیتیکی بسیار آسیبپذیر کند.
در چنین شرایطی، انرژی خورشیدی، بادی، ذخیرهسازی برق، شبکههای انتقال و برقیسازی اقتصاد میتوانند از یک سیاست اقلیمی به یک ضرورت امنیت ملی تبدیل شوند.
فروپاشی یا اختلال در زنجیرههای تأمین جهانی نفت و گاز ممکن است در بلندمدت حتی به تقویت انرژیهای پاک منجر شود، زیرا کشورها برای کاهش وابستگی به واردات سوخت فسیلی، انگیزه بیشتری برای سرمایهگذاری در منابع داخلی و تجدیدپذیر پیدا میکنند.
جنگ ایران و اختلال در مسیرهای انتقال انرژی بار دیگر نشان داده است که امنیت انرژی و سیاست اقلیمی به یکدیگر گره خوردهاند. بسته شدن تنگه هرمز، که در شرایط عادی حدود یکپنجم نفت و LNG جهان از آن عبور میکند، عرضه جهانی نفت و گاز را تحت فشار قرار داده و بسیاری از کشورهای آسیایی را به سمت استفاده بیشتر از زغالسنگ سوق داده است.
از ژاپن و کره جنوبی گرفته تا بنگلادش، تایلند، فیلیپین، ویتنام و پاکستان، نشانههایی از افزایش استفاده از زغالسنگ دیده میشود. در پاکستان، تولید برق با زغالسنگ وارداتی تا ماه ژوئیه ۹۰ درصد افزایش یافته و برآورد امبر نیز از احتمال رشد ۱.۸ درصدی تولید جهانی زغالسنگ در سال ۲۰۲۶ نسبت به ۲۰۲۵ حکایت دارد.
در سوی دیگر، تولیدکنندگان زغالسنگ از این شرایط سود میبرند. قیمت این سوخت در ژوئیه به ۱۳۱.۸۵ دلار در هر تن رسید، در حالی که قیمت سال گذشته ۱۰۲.۲۰ دلار بود. تونگلا ریسورسز نیز با افزایش تولید انشام از ۱.۶ به ۲.۲ تن و رشد ۳۸ درصدی تولید، سود هر سهم خود را از ۱.۹۲ راند یا ۰.۱۲ دلار به ۴.۸۰ راند یا ۰.۳۰ دلار افزایش داد.
با این حال، این وضعیت لزوماً به معنای شکست گذار جهانی به انرژی پاک نیست. بحران اخیر میتواند به کشورها نشان دهد که تکیه بر نفت و گاز وارداتی چه هزینهای دارد. در کوتاهمدت، زغالسنگ ممکن است برنده بحران انرژی باشد، اما در بلندمدت همین بحران میتواند انگیزهای برای توسعه سریعتر انرژیهای تجدیدپذیر، ذخیرهسازی برق و برقیسازی اقتصاد ایجاد کند.
درس اصلی برای کشورهای آسیایی این است که امنیت انرژی تنها با ذخیرهسازی نفت و گاز یا افزایش ظرفیت نیروگاههای زغالسنگ تضمین نمیشود. ایجاد یک سیستم انرژی متنوع، داخلی و متکی بر منابع پاک میتواند راهی برای کاهش آسیبپذیری در برابر بحرانهای ژئوپلیتیکی آینده باشد. به همین دلیل، اگرچه جنگ خاورمیانه در کوتاهمدت به سود زغالسنگ تمام شده است، پیامد بلندمدت آن ممکن است دقیقاً در جهت عکس حرکت کند و سرمایهگذاری در انرژی پاک را سرعت ببخشد.
