ایلان ماسک گفت اسپیسایکس به جای تمرکز بر ساخت یک شهر در مریخ، اکنون توجه خود را به ایجاد شهری روی ماه معطوف کرده است.
دلیل این تغییر چه بود و از طرح ساخت این شهر روی ماه چه اطلاعاتی در دست است؟ ماه به جای مریخ
هنوز طرح رسمی و مفصلی همراه با نقشههای فنی برای این شهر وجود ندارد، بلکه بیشتر چشماندازی است که ایلان ماسک در شبکه اجتماعی ایکس خود به اشتراک گذاشت.
او طرح ایجاد یک سکونتگاه دائمی برای انسانها را مطرح کرد؛ سکونتگاهی که با بهرهگیری از منابع ماه و در سایه پروازهای مکرر به این قمر، بتواند به مرور زمان توسعه یابد و گسترش پیدا کند.
آقای ماسک در پست خود در شبکه ایکس گفت این هدف میتواند در «کمتر از ۱۰ سال محقق شود، در حالی که مریخ بیش از ۲۰ سال زمان میبرد.»
او گفت: «ماموریت اسپیسایکس تغییری نکرده است؛ گسترش آگاهی و حیات انسانی به فراتر از زمین و به سوی ستارگان.»
ماسک توضیح داد که سفر به مریخ تنها زمانی امکانپذیر است که «سیارهها هر ۲۶ ماه یکبار در موقعیتی مناسب نسبت به یکدیگر قرار بگیرند؛ سفری که خود حدود شش ماه طول میکشد.»
او افزود: «در مقابل، هر ۱۰ روز یکبار میتوانیم به ماه سفر کنیم؛ سفری که فقط دو روز طول میکشد و این یعنی میتوانیم روند توسعه و تکمیل یک شهر روی ماه را بسیار سریعتر از یک شهر روی مریخ پیش ببریم.»
ایلان ماسک گفت که ماموریت اسپیسایکس همچنان تحقق هدف دیرینه او، یعنی ساخت یک شهر در مریخ، است و این روند «حدود پنج تا هفت سال دیگر» آغاز خواهد شد. او افزود: «اما اولویت اصلی، تضمین آینده تمدن بشری است و ماه راه سریعتری برای رسیدن به این هدف به شمار میرود.»
هواداران و دنبالکنندگان ایلان ماسک در شبکههای اجتماعی به سرعت طرحها و تصویرسازیهایی از آنچه این شهر در ماه میتواند شبیه آن باشد، ساختند و به اشتراک گذاشتند. برخی نیز از ابزار هوش مصنوعی ایلان ماسک، گراک، استفاده کردند.
اظهارات ایلان ماسک بازتاب گزارشی در والاستریت ژورنال است که گفته بود اسپیسایکس به سرمایهگذاران اعلام کرده ماموریتهای ماه را در اولویت قرار میدهد و تلاش برای سفر به مریخ را با برنامهریزی برای یک فرود بدون سرنشین در ماه در مارس ۲۰۲۷ به زمان بعد موکول میکند.
این تغییر در تضاد با تمرکز دیرینه ایلان ماسک بر مریخ به عنوان مقصد اصلی اسپیسایکس است. او سال گذشته گفته بود این شرکت قصد دارد تا پایان ۲۰۲۶ در یک ماموریت بدون سرنشین فضاپیمایی به مریخ پرتاب کند.
آقای ماسک ژانویه سال گذشته در پاسخ به پستی در شبکه اجتماعی ایکس گفت: «نه، ما مستقیم به مریخ میرویم. ماه یک حواسپرتی است.»
ایلان ماسک سابقهای طولانی در تعیین جدولهای زمانی بلند پروازانه برای پروژههایی مانند خودروهای برقی و فناوری خودران دارد که بارها مطابق برنامه محقق نشدهاند. چگونه میتوان آن را انجام داد
دکتر سونگوو لیم، مدرس ارشد کاربردهای فضایی، اکتشاف و ابزارسازی در دانشگاه ساری در بریتانیا، طرح اسپیسایکس برای ساخت پایگاهی در ماه را «بلند پروازانه» توصیف میکند، اما نه «علمیتخیلی.»
او گفت: «اساس این طرح، استفاده از خاک ماه برای تولید اکسیژن، آب و مصالح ساختمانی است؛ فرایندهایی که نمونههای آنها را همین حالا هم روی زمین به کار میبریم. از نظر تئوری، این کار شدنی است.»
دکتر لیم توضیح میدهد که چالش اصلی این است که آیا این سامانهها میتوانند در محیط خشن ماه به شکلی قابل اعتماد عمل کنند یا نه؛ محیطی که با دماهای بسیار شدید، گردوغبار ریز، گرانش کم و منابع محدود انرژی شناخته میشود. او میافزاید: «پیش از آنکه بتوانیم به این سامانهها اتکا کنیم، باید آنها را بهدرستی روی سطح ماه آزمایش کنیم.»
او اشاره میکند که سازمانهای فضایی دولتی معمولا با «احتیاط» پیش میروند، چون به بودجه عمومی و چرخههای بلندمدت سیاسی وابستهاند؛ موضوعی که به گفته او «سرعت آزمودن ایدههای جدید را محدود میکند». او میگوید اسپیسایکس «به شیوهای متفاوت عمل میکند».
او میگوید: «اگر سامانه جدید موشکی این شرکت مطابق برنامه عمل کند، میتواند تجهیزات را با دفعات بیشتر و هزینه کمتر به ماه منتقل کند و در نتیجه، روند پیشرفت را سرعت ببخشد.»
دکتر اوغور گوون، مدیر مرکز مطالعات هوافضا و انرژی در دانشگاه جیدی گوئنکا در هند، میگوید ماه در مقایسه با مریخ برای نخستین سکونتگاههای انسانی یک مزیت مهم دارد: امکان ارسال سریع تدارکات و واکنش سریع در شرایط اضطراری.
او گفت: «اگر مشکلی پیش بیاید و در آنجا زیستگاهی داشته باشید، میتوانید بلافاصله یک ماموریت پشتیبانی اعزام کنید.» او یادآور شد که سفر از زمین به ماه معمولا «دو تا سه روز» طول میکشد.
با این حال، دکتر لیم هشدار میدهد که دستیابی به «شهری واقعا خودکفا در ماه» همچنان هدفی دوردست است.
او میگوید: «تولید مواد غذایی بدون انتقال مواد مغذی از زمین و ایجاد چرخهای که در آن همه چیز بازیافت و دوباره استفاده شود، به مراتب پیچیدهتر است. تحقق این هدف احتمالا به چندین دهه زمان نیاز دارد. بنابراین این چشمانداز دستیافتنی است، اما بهتدریج و گامبهگام محقق خواهد شد، نه یکباره.»
کلایو نیل، استاد مهندسی عمران و محیط زیست و علوم زمین در دانشگاه نوتردام آمریکا و پژوهشگر اکتشافات انسانی ماه، نیز با این نظر موافق است.
او گفت: «تا زمانی که بررسی جامعی برای شناسایی منابع ماه انجام نشود و مشخص نشود که استخراج آنها از نظر اقتصادی صرفه دارد، نمیتوانیم بدانیم بهترین محل برای ساخت شهری که قرار است بهتدریج گسترش یابد کجاست؛ شهری که به منابع در دسترس و قابل استخراج نیاز دارد.»
دکتر لیم معتقد است این احتمال «واقعبینانه» است که یک «پایگاه کوچک در ماه» طی ۱۰ سال آینده بتواند بخشی از اکسیژن مورد نیاز خود را تولید کند و شاید حتی آب استخراج کند. او میگوید: «این یک پیشرفت بزرگ خواهد بود.»
جفری هافمن، فضانورد پیشین ناسا و استاد کنونی مهندسی هوانوردی و فضانوردی در موسسه فناوری ماساچوست در آمریکا، معتقد است که اگر اسپیسایکس و بلو اوریجین، شرکت فناوری فضایی متعلق به جف بزوس، بنیانگذار آمازون، بتوانند فرودگرهای ماهنشین را با موفقیت توسعه دهند، «همین حالا هم میتوانیم نیازهای تدارکاتی یک پایگاه در ماه را تامین کنیم.»
او گفت: «اما مریخ هنوز یک گام بیش از حد دور است.»
با این حال، پروفسور جفری هافمن میگوید تجربه بهدست آمده از ساخت زیستگاههای پایدار قمری میتواند در نهایت برای ایجاد پایگاهی در مریخ به کار رود.
دکتر گوون نیز با این نظر موافق است و میافزاید که پس از ایجاد یک پایگاه در ماه، رسیدن به مریخ بسیار آسانتر خواهد شد، زیرا ماه میتواند نقش «سکوی پرش» را ایفا کند. رقابت فزاینده
اظهارات ایلان ماسک در حالی مطرح شده که ایالات متحده با رقابت فزاینده چین برای بازگرداندن انسان به ماه در این دهه روبهرو است. از زمان ماموریت آپولو ۱۷ ناسا در سال ۱۹۷۲، هیچکس بر سطح ماه قدم نگذاشته است.
ماسک بهتازگی اعلام کرده است که اسپیسایکس شرکت استارتآپی xAI را که خود نیز هدایت آن را بر عهده دارد، خریداری کرده است؛ معاملهای که ارزش شرکت موشکسازی و ماهوارهای اسپیسایکس را یک تریلیون دلار و ارزش شرکت هوش مصنوعی xAI را ۲۵۰ میلیارد دلار برآورد میکند.
به گفته میشل فلوری، خبرنگار در نیویورک، این اقدام همچنین میتواند به هدف دیگر ماسک، یعنی استقرار مراکز داده در فضا برای پردازش گسترده دادههای هوش مصنوعی، کمک کند.
ماه گذشته، ایلان ماسک برنامههایی برای قرار دادن یک میلیون مرکز داده در فضا اعلام کرد. برنامهای که امیدوار است به پاسخگویی به تقاضای رو به رشد برای تاسیسات موجود روی زمین که ناشی از افزایش استفاده از هوش مصنوعی است، کمک کند.
اما برخی کارشناسان همچنان تردید دارند و به نبود هوا برای خنکسازی واحدهای پردازش گرافیکی که نقش کلیدی در هوش مصنوعی و وظایف پردازشمحور داده دارند، در خلا فضا به عنوان یکی از چالشهای اصلی اشاره میکنند.
ایلان ماسک در پاسخ به یک کاربر در شبکه اجتماعی ایکس گفت ناسا امسال کمتر از ۵ درصد درآمد اسپیسایکس را تامین خواهد کرد.
اسپیسایکس پیمانکار اصلی در برنامه ماه آرتمیس ناسا است که ماموریت فرود فضانوردان بر ماه را بر عهده دارد.
منبع: bbc پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر اسطوره رئال مادرید ازدواج کرد و مسلمان شد (+عکس) نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : امارات: قطع همه روابط تجاری مالی با ایران / وزارت خارجه ایران: تکذیب شلیک موشک به سمت امارات بیشتر بخوانید: ایلان ماسک: یک شهر روی ماه میسازم تماشاخانه حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیمکشی فرسوده تا شایعات داغ / گرگان چه چیزی را از دست داد؟ موتورسیکلت هست، زن موتورسوار هست؛ پس چه چیزی کم است؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با دیدن نمای جانبی برخی خودروهای چهاردر، در نگاه اول اثری از دستگیره درهای عقب پیدا نکنید. این دستگیرهها غیب نشدهاند، بلکه طراحان خودرو آنها را به زیبایی در فریم پنجرهها یا ستون C پنهان کردهاند تا ظاهری یکدستتر و اسپرتتر به خودرو ببخشند.
به گزارش خبرآنلاین به نقل از motor۱، فلسفه اصلی پشت این ایده، ایجاد خطوط بدنه روانتر و القای حس یک خودروی دو در و کوپه است، آن هم بدون آنکه راحتی ورود و خروج سرنشینان عقب فدا شود. اگرچه این حرکت در برخی موارد به بهبودهای جزئی آیرودینامیکی نیز کمک میکند، اما هدف اول و آخر طراحان، خلق نمای جانبی جذابتر و تمیزتر است. آلفارومئو ۱۵۶؛ بنیانگذار دستگیره مخفی
بدون شک خودرویی که این خط فکری را در صنعت خودروسازی تثبیت کرد، آلفارومئو ۱۵۶ مدل ۱۹۹۷ بود. تیم طراحی آلفارومئو به سرپرستی والتر دسیلوا، دستگیره درهای عقب را به طور هوشمندانهای درون قاب سیاه پنجره و چسبیده به ستون C جانمایی کرد.
نتیجه این کار یک خطای دید فوقالعاده بود؛ خودرو یک سدان چهاردر کاملا کاربردی و خانوادگی بود، اما در نگاه اول یک خودروی دودر اسپرت و کوپه به نظر میرسید. این ترفند ساده اما هوشمندانه نشان داد که میتوان بدون تغییر در زیرساخت فنی، چهره خودروهای روزمره را کاملا دگرگون ساخت. چرا طراحان دستگیرههای عقب را پنهان میکنند؟
یک دستگیره برجسته روی درِ عقب، فورا به چشم بیننده یادآوری میکند که با یک خودروی چهاردر معمولی روبهرو است. وقتی دستگیره به ستون C منتقل میشود، امتداد خطوط بدنه و سقف بدون هیچ مانعی جریان پیدا میکند. امروزه این ترفند را روی طیف وسیعی از خودروها، از هاچبکها گرفته تا کراساوورها و سدانهای مدرن نظیر هوندا HR-V، کیا K۴، تویوتا پریوس و تویوتا C-HR میبینیم. تاثیر آیرودینامیک؛ واقعی اما فرعی
جدا از مسائل زیباییشناختی، هموارتر کردن سطح بدنه به عبور روانتر جریان هوا نیز کمک میکند. دستگیرههای سنتی کمی از بدنه بیرون میزنند و در سرعتهای بالا آشفتگیهای کوچک هوایی ایجاد میکنند. اگرچه حذف این برجستگیها به تنهایی تاثیر شگرفی روی مصرف سوخت ندارد، اما به عنوان بخشی از پازل بزرگ آیرودینامیک خودرو، به عبور بیصداتر و کممقاومتتر هوا کمک میکند. با این حال، در اکثر خودروها جنبههای آیرودینامیکی در اولویت دوم قرار دارند و جنبههای بصری علت اصلی این نوع جانمایی هستند. دلایل پایداری این ترفند در صنعت خودروسازی
خودروسازان همچنان علاقه زیادی به استفاده از این سبک طراحی دارند، زیرا مزایای متعددی برای آنها به همراه میآورد:
نمای شبهکوپه: فرم چهاردر خودرو را خلوتتر و جسورانهتر نشان میدهد.
برجستهسازی خطوط بدنه: با حذف دستگیرهها، برجستگیها و قوسهای روی بدنه بهتر به چشم میآیند.
حفظ دسترسی آسان: سرنشینان عقب همان درهای استاندارد را در اختیار دارند.
جریان هوای یکدستتر: به کاهش نویز باد و بهبود جزئی آیرودینامیک کمک میکند. نظر علاقهمندان خودرو درباره دستگیرههای مخفی
در میان عاشقان خودرو درباره این سبک طراحی نظرات متفاوتی وجود دارد. گروهی از مالکان، نمای جانبی خلوت و اسپرت خودروهایشان را بسیار میپسندند و آن را امتیازی ویژه در طراحی میدانند. در مقابل، برخی دیگر دستگیرههای معمولی را به دلیل استفاده سادهتر و ارگونومی واضحتر ترجیح میدهند. با این وجود، همگی متفقالقول هستند که این ترفند هوشمندانه موفق شده است بدون لطمه زدن به جنبههای کاربردی خودرو، ظاهر آن را متمایز و جذابتر کند. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر عکس یادگاری مقامات شهر قوچان در دوران قاجار خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : استفاده از پله بیشتر از آنچه تصور میشود برای سلامتی مفید است بیشتر بخوانید: ۴ نقطهضعف موتورهای توربوشارژ که قبل از خرید خودرو باید بدانید تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درختها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیمکشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
سیستم خنککننده موتور، با گردش مایع خنککننده از طریق رادیاتور و شلنگهای مخصوص، دمای موتور را در محدوده ایمن نگه میدارد. این اجزا در طول زمان فرسوده میشوند و توجه به سلامت آنها برای نگهداری سیستم خنک کننده اهمیت بالایی دارد.
به گزارش گجت نیوز، عملکرد صحیح این شلنگها تضمینکننده کارایی و طول عمر موتور خودرو است و میتواند از آسیبهای پرهزینه جلوگیری کند. عمر مفید شلنگهای رادیاتور و عوامل موثر بر آن
موتور خودروها هنگام کار بسیار داغ میشوند و برای جلوگیری از افزایش خطرناک دما، به سیستم خنککننده نیاز دارند. شلنگهای رادیاتور که مایع خنککننده را به داخل و خارج موتور منتقل میکنند، اجزای مهمی در این سیستم هستند.
طبق گفته Kelley Blue Book، عمر مفید شلنگهای رادیاتور بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ مایل (حدود ۸۰,۰۰۰ تا ۱۶۰,۰۰۰ کیلومتر) است، اما توصیههای عمومی تعویض آنها پس از ۴ سال یا ۶۰,۰۰۰ مایل (حدود ۹۶,۰۰۰ کیلومتر) است. با این حال، شلنگها میتوانند بیش از ۱۵ سال نیز دوام بیاورند.
عواملی مانند نگهداری مناسب، فشار وارد بر موتور و شرایط آب و هوایی شدید بر عمر شلنگ رادیاتور تاثیر میگذارند. تعویض منظم مایع خنککننده و نظارت بر سطح آن و همچنین درجه حرارت موتور، به تشخیص زودهنگام مشکلات کمک میکند. شلنگهای رادیاتور لاستیکی در مقابل سیلیکونی و هزینه تعویض
اکثر موتورهای خودرو از شلنگهای رادیاتور لاستیکی (EPDM) استفاده میکنند که به دلیل قیمت کمتر، انعطافپذیری و آببندی خوب، رایج هستند. در مقابل، شلنگهای رادیاتور سیلیکونی از لایههای سیلیکون و الیاف خاصی ساخته شدهاند که مقاومت بیشتری در برابر دما و فشار بالا دارند. این نوع شلنگها معمولا در موتورهای پرقدرت و کامیونهای دیزلی که تحت فشار زیادی کار میکنند، به کار میروند.
هزینه تعویض شلنگهای EPDM معمولا زیر ۸۰ دلار است و برخی از آنها حتی تا ۱۲ دلار هم قیمت دارند؛ اما کیتهای تعویض شلنگ سیلیکونی گرانتر بوده و ممکن است به صدها دلار یا بیشتر برسند. چگونه شلنگ رادیاتور خودرو را تعویض کنیم؟
مشاهده علائمی مانند ترکخوردگی در شلنگهای لاستیکی، نشاندهنده زمان تعویض شلنگ رادیاتور خودرو است. طبق گزارش Repairpal.com، تعویض شلنگهای رادیاتور توسط مکانیک بهطور متوسط بین ۴۹۶ تا ۵۵۵ دلار هزینه دارد که شامل تخلیه و پر کردن مجدد مایع خنککننده نیز میشود.
تعویض شلنگ رادیاتور را میتوان با ابزار سادهای مانند انبردست و پیچگوشتی تخت، بهصورت خودتان انجام دهید. چالش اصلی نه در جدا کردن شلنگها، بلکه در تخلیه و پر کردن مجدد مایع خنککننده و هواگیری سیستم، بهویژه در خودروهای جدیدتر است. برای انجام این کار به ابزارهای خاصی مانند کیت وکیوم مایع خنککننده نیاز خواهید داشت. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر بهنوش بختیاری: اسکولت کردم خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : شلنگهای رادیاتور خودرو چقدر عمر میکنند و چه عواملی بر طول عمر آنها تاثیر میگذارند؟ بیشتر بخوانید: تا کجا میتوان با لاستیک پنچر رانندگی کرد؟ / تفاوت لاستیکهای معمولی و رانفلت تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درختها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیمکشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
